IV SA/Gl 341/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego świadczenia w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W treści skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], J. L. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, utrzymującego w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia [...] r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K., którą odmówiono wyżej wymienionemu umorzenia nienależnie pobranego świadczenia w postaci środków na podjęcie działalności gospodarczej, w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w cytowanym unormowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zawarty w skardze wniosek nie został w zasadzie w ogóle uzasadniony, gdyż skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wykonanie kwestionowanej decyzji rozstrzygającej o odmowie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia wywoła po jego stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym nie sposób przyjąć, aby żądanie J. L. zostało należycie umotywowane w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 §3 p.p.s.a. Po drugie, istnienia takich przesłanek nie można również wywodzić analizując całokształt okoliczności sprawy. Należy bowiem zaakcentować, że obowiązek zwrotu przez wnioskodawcę nienależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] zł nie jest następstwem zaskarżonej decyzji, lecz postanowień umowy nr [...], zawartej przezeń z Gminą K. w dniu [...] r. (karta nr 79 akt administracyjnych). W rezultacie, ewentualne niekorzystne konsekwencje finansowe wynikające z konieczności uiszczenia wspomnianej kwoty mogłyby stanowić skutek wykonania tej umowy, nie zaś objętej wnioskiem decyzji administracyjnej, którą jedynie odmówiono umorzenia omawianej należności. W świetle powyższego Sąd nie miał wystarczających podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i dlatego postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.