IV SA/Gl 343/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. zobowiązał T.T., jako dłużnika alimentacyjnego, do zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu podniósł, że decyzją z dnia [...] przyznane zostały na rzecz R.J. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł na okres od [...] do [...], zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...]. Stosownie do art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (j.t. Dz. U. nr 1 z 2009 r., poz. 7 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o pomocy", po zakończeniu okresu świadczeniowego organ właściwy wierzyciela wydaje decyzję w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy obowiązek zwrotu obejmuje również ustawowe odsetki od wskazanych należności. W decyzji wyjaśniono również, że przekazywane przez komornika kwoty pieniężne organ zalicza na poczet należności dłużnika począwszy od zobowiązania z tytułu najwcześniej wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Na podstawie zaświadczenia Komornika Sądowego z dnia [...] organ sporządził tabelę, w której wykazał, że w okresie od [...] do [...] z funduszu wypłacono kwotę [...] zł, która z wpłat komorniczych została pokryta do wysokości [...] zł. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania dłużnika alimentacyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji, podzielając całkowicie jej ustalenia i wnioski. Dodatkowo organ odwoławczy poinformował szczegółowo o możliwościach w zakresie umorzenia przedmiotowych należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T.T. zarzucił, że w okresie od [...] do [...] robił wpłaty do komornika w łącznej wysokości [...] zł. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i zwracając uwagę na wynikającą z art. 28 ustawy o pomocy kolejność zaspakajania należności w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa procesowego i materialnego. W toku postępowania administracyjnego zebrano materiał dowodowy pozwalający na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności uzyskano od komornika dane obrazujące stan zaległości skarżącego, który ich nie kwestionuje, co przyznał także na rozprawie sądowej. Trafnie organy powołały się na regulację z art. 27 ustawy o pomocy. Przewiduje ona obowiązek zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności w wysokości świadczeń wypłacanych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami (ust. 1) oraz wydanie przez organ właściwy wierzyciela decyzji w sprawie zwrotu tych należności po zakończeniu okresu świadczeniowego. Z obowiązku zwrotu dłużnik alimentacyjny może się zwolnić właściwie w dwóch przypadkach: 1) gdy wykaże, że doszło do nienależnego pobrania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, zwłaszcza w sytuacji z art. 2 pkt 7 lit. d cyt. ustawy, tj. gdy w okresie pobierania tego świadczenia otrzymał alimenty, 2) gdy wykaże, że w chwili wydawania decyzji należność z tytułu świadczeń z funduszu została już wyegzekwowana i przekazana organowi. Tego rodzaju okoliczności nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Z zaświadczenia organu egzekucyjnego wynika bowiem, że w okresie świadczeniowym, objętym kontrolowanym postępowaniem osoba uprawniona nie otrzymała bezpośrednio od skarżącego żadnych kwot z tytułu alimentów. Natomiast co prawda z zaświadczenia tego wynika, że w [...] i [...] wierzycielowi Komornik przekazał pewne kwoty nie sięgające wysokości należnych alimentów, ale jest to okoliczność nieistotna w kontekście wskazanego w zaświadczeniu stanu zaległości alimentacyjnych (10.984,27 zł na dzień 16.01.2012 r.) oraz obowiązującej wówczas wersji art. 2 pkt 7 lit. d ustawy o pomocy i jej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 21.10.2010 r., sygn. akt I OSK 899/10, zbiór LEX nr 745365). Podobnie bez znaczenia jest okoliczność, że w okresie świadczeniowym skarżący przekazał Komornikowi kwoty udokumentowane dowodami wpłat. Kwoty te bowiem Komornik zobowiązany był przeznaczać na zaspokojenie należności wymienionych w art. 28 ustawy o pomocy według kolejności ustalonej w tym przepisie. Część tych sum trafiła wprawdzie do organu właściwego wierzyciela, który jednak uprawniony był do zaliczenia ich na poczet wcześniej powstałych zaległości skarżącego wobec funduszu alimentacyjnego, które przekraczały łączną wartość dokonanych wpłat, skoro na początku okresu świadczeniowego zaległość ta wynosiła już [...] zł (zaświadczenie Komornika z dnia [...] – k. 37 akt administracyjnych). Niezależnie od pozostałych zaległości w chwili wydawania decyzji I instancji zaległość dla funduszu alimentacyjnego wynosiła [...] zł (zaświadczenie Komornika z [...] – k. 8). W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie o zwrocie należności było w pełni uzasadnione. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. sw