IV SA/Gl 345/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z upoważnienie Burmistrza Miasta i Gminy K., na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228 poz. 2255), po rozpoznaniu wniosku K. B. o przyznanie zasiłku rodzinnego na jej niepełnosprawnego syna, M. B. urodzonego [...] r., odmówiono wnioskodawczyni przyznania tego uprawnienia. Organ stwierdził w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, iż syn wnioskodawczyni nie spełnia warunków określonych w treści art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Posiada [...] stopień niepełnosprawności, jednakże ukończył [...] lat, a nadto nie kontynuuje nauki. W odwołaniu wniesionym od opisanej wyżej decyzji K. B., zwracając uwagę na jej trudną sytuację życiową, ze względu na chorobę syna i niskie dochody jej i jej męża uznała wydane rozstrzygnięcie za krzywdzące. W wyniku rozpoznania wniesionego środka odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy Kolegium uznało zaskarżoną decyzję za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa . Prawidłowo bowiem ustalono w niej, iż syn odwołującej nie spełnia przesłanek koniecznych do uzyskania zasiłku rodzinnego. Nie kontynuuje nauki, a ponadto przekroczył wymagany ustawą wiek 24 lat. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. K. B. powołując się poszczególne zapisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, a w tym na jej przepis art. 17 ust. 5 pkt 3 uznała, że jest pokrzywdzona zaskarżonym rozstrzygnięciem. Jej zdaniem z przepisów wynika, iż zasiłek pielęgnacyjny i rodzinny nie jest uzależniony od wcześniejszej emerytury i czy ktoś z członków rodziny pracuje lecz tylko od tego czy dochód rodziny nie przekracza 583 zł, a inwalidztwo nastąpiło od dzieciństwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowo prezentowane stanowisko i nie odnosząc się do twierdzeń skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach kontroli wydawanych przez organu administracji rozstrzygnięć sądy administracyjne oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury, prawidłowość zastosowania prawa materialnego, a także słuszność dokonanej w sprawie interpretacji prawa materialnego. Nie należy natomiast do kompetencji sądów administracyjnych rozstrzyganie co do meritum, nie mogą one przyznawać uprawnień ani też obciążać obowiązkami stron postępowania sądowoadministracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej p.p.s.a. Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a ). Na wstępie zauważyć trzeba, iż organy administracji , zgodnie z zasadą praworządności, działać mogą wyłącznie na podstawie powszechnie obowiązującego prawa i nie posiadają uprawnień do rozstrzygania spraw w oparciu o zasady słuszności i współżycia społecznego. Jeżeli zatem wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja znajduje w pełni oparcie w przepisach prawa materialnego, mimo, iż nie jest zgodna z oczekiwaniem strony, jest legalna. Odnosząc się do żądania skarżącej przedstawionego w jej wniosku z dnia [...] r. stwierdzić należy, iż organy, działając stosownie do woli skarżącej wszczęły postępowanie w sprawie przyznania jej zasiłku rodzinnego. Jest to instytucja o charakterze pomocy finansowej uregulowana w sposób pełny w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 139 poz. 992 z 2006r.) Ustawodawca w przywołanym akcie prawnym określił ściśle przesłanki , których spełnienie pozwala na przyznanie tego świadczenia, nie pozostawiając organom administracji dowolności wyboru osób uprawnionych. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podstawowym ograniczeniem kręgu osób uprawnionych do zasiłku rodzinnego jest wiek dziecka, na które przyznane mogłoby być to świadczenie. Przekroczenie wieku lat 24 uniemożliwia organom administracji uwzględnienie wniosku, bez względu na spełnienie innych, wymienionych w przepisie art. 6 ust. 1 i ust. 1a o świadczeniach rodzinnych warunków. Tym samym decyzja odmawiająca przyznania zasiłku rodzinnego matce dziecka, które ukończyło [...] lat, nawet jeśli jest osobą niepełnosprawną, jest zgodna z prawem i nie podlega uchyleniu, mimo, iż może skarżącej wydawać się nieprawidłowa z punktu widzenia zasad słuszności. Mając na względzie treść skargi K. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za słuszne wskazać, iż wniosek skarżącej złożony w dniu [...] r. uruchomił postępowanie w przedmiocie przyznania jej świadczenia o nazwie zasiłek rodzinny. Czym innym natomiast jest instytucja zasiłku pielęgnacyjnego, uregulowana w art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Uprawnieniach jej syna do zasiłku pielęgnacyjnego, o czym mowa w skardze, nie mogą zostać poddane kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż nie były przedmiotem orzekania przed organami administracji. Uruchomienie postępowania w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego wymagałoby przedstawienia takiego żądania nie na poziomie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego lecz w organie I instancji. Biorąc pod uwagą powyższe rozważania należało skargą oddalić i orzec na mocy art. 151 p.p.s.a , jak w sentencji.