IV SA/Gl 346/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrany w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] A.Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania zasiłku pielęgnacyjnego za nienależnie pobrany. W kolejnym piśmie z dnia [...] skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu zaznaczyć należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Nie mniej jednak wstrzymanie wykonania dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, przez co należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Wskazać należy, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 15 maja 2014 r. o sygn. akt II OZ 471/14 publ. Lex 1467735). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania i nie wywiera żadnych skutków materialnoprawnych. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.