IV SA/Gl 347/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Rektora A. W. F. im. J. K. w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie spraw kandydatów na studia i studentów, w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy; Wraz ze skargą z dnia [...] A. D. złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczyła, iż zakres jej żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powołała się na okoliczność pozostawania w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Podniosła bowiem, że nie osiąga żadnych dochodów poza [...], który będzie otrzymywać do [...] i samotnie wychowuje dziecko, którego ojciec nie łoży na jego utrzymanie. Nadto oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z ojcem i dwiema siostrami, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości, zaś jedynym źródłem dochodu jej rodziny jest wynagrodzenie za pracę pobierane przez ojca w kwocie [...] miesięcznie. Ponieważ oświadczenia zawarte we wniosku uznano za niewystarczające, zarządzeniem z dnia [...] skarżącą wezwano do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych, które zostały w nim wykazane. W tym zakresie zwrócono się do strony o udokumentowanie dochodu uzyskiwanego przez jej ojca a nadto o złożenie wyjaśnień w kwestii jej aktualnego statusu zawodowego a w szczególności o sprecyzowanie, czy po okresie pobierania [...] powróciła do pracy, czy skorzystała z prawa do urlopu wychowawczego, czy też rzeczony stosunek pracy uległ rozwiązaniu a także o potwierdzenie tych okoliczności stosownymi dokumentami źródłowymi. Na ustosunkowanie się do powyższego wezwania skarżącej wyznaczono termin 7 dni informując ją, że brak odpowiedzi może zostać potraktowany jako niewykazanie przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku. Wnioskująca nie udzieliła jednak na rzeczone wezwanie jakiejkolwiek odpowiedzi. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku A. D. należy podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 tej ustawy mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) może nastąpić wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza zatem przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). W tym też kontekście przyjąć należy, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostało udowodnione przez stronę (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.319). Zważywszy powyższe uznano, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania. Skarżąca nie uzupełniła bowiem danych wykazanych we wniosku ani nie udokumentowała okoliczności, na które się w nim powołała. Trzeba tu raz jeszcze zaznaczyć, że A. D. została do tego wyraźnie wezwana zarządzeniem z dnia [...], które zostało jej doręczone [...] (patrz: dołączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru). W wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego upływ nastąpił z dniem [...] wnioskodawczyni nie ustosunkowała się w żaden sposób do powyższego wezwania. Tymczasem niezłożenie wyjaśnień doprecyzowujących dane dotyczące sytuacji materialnej wyżej wymienionej oraz brak dokumentów potwierdzających okoliczności związane z tą sytuacją uniemożliwia uznanie jej oświadczeń za w pełni przekonujące. W konsekwencji stwierdzić przyjdzie, że skarżąca nie wykazała w sposób dostatecznie wiarygodny aby nie była w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w swym koniecznym utrzymaniu. Tym samym wymóg, o którym mowa w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. nie został w sprawie zachowany. Mając na względzie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 258 §3 oraz art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.