IV SA/Gl 349/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. odmówił D. Ś. udostępnienia informacji publicznej. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem z dnia 18 listopada 2013 r. D. Ś. - pełnomocnik E. Ś. – zwrócił się o udzielenie informacji ile kosztowało PINB w T. prowadzenie spraw o sygnaturach:[...] , [...], [...], [...], [...], [...] W związku z tym ww. został wezwany do wskazania z jakich powodów udostępnienie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu społecznego oraz czy wnioskodawca żąda udostępnienie informacji publicznej w trybie określonym w art. 2 czy 2a ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi D.Ś. poinformował, że informacje o które wnioskuje, są potrzebne dla pokazania społeczności ile kosztuje podatników prowadzenie przedmiotowych spraw, które są w swej postaci absurdalne, a które można było prowadzić w inny sposób. Ponadto liczby te pokażą społeczeństwu ile Państwo wydało publicznych pieniędzy na zwalczanie przedsiębiorcy, a ten będzie mógł porównać w co mógłby zainwestować podobna kwotę ile by powstało nowych miejsc pracy i ile stracił na tym procederze Skarb Państwa. Strona oznajmiła także, że prowadzi procedurę skargową i potrzebuje kosztów do sporządzenia kosztorysów. Decyzją z dnia [...] Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. odmówił D.Ś. udostępnienia informacji publicznej. Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 433/14 uchylił zaskarżoną decyzję[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując na uchybienia dotyczące ustalenia wnioskodawcy. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji wezwał D. Ś. do wskazania przez kogo został złożony wniosek z dnia 18 listopada 2013 r. w kwestii podania ile kosztuje PINB w T. prowadzenie spraw o wskazanych sygnaturach. D. Ś. wyjaśnił, że wniosek złożył w imieniu własnym. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił D. Ś. udostępnienia informacji publicznej. Organ stwierdził, że zakres żądnych informacji mieści się w pojęciu informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczył, że PINB nie gromadzi danych dotyczących czasu, jaki dany pracownik poświęcił na załatwienie konkretnej sprawy, nie pobiera także za swoje czynności opłat. Zatem aby udostępnić żądane informacje musiałby dokonać analizy i zestawień posiadanych dokumentów, przeprowadzić odpowiednie obliczenia oraz rozmowy z pracownikami zaangażowanymi i prowadzącymi ww. sprawy, co wiąże się z przetworzeniem informacji publicznej prostej. Natomiast, jak zaznaczono, uzyskanie informacji przetworzonej może nastąpić, jeżeli wnioskodawca wykaże, że jej uzyskanie jest szczególne istotne dla interesu publicznego. Tymczasem wnioskodawca nie wykazał, a organ nie dopatrzył się powodu dla którego uzyskanie informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa a w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Zaznaczył, że interes publiczny należy odróżnić od interesu osobistego wnioskodawcy. Natomiast D. Ś. wskazał, że żądane informacje będą wykorzystane do prowadzenia przez wnioskodawcę postępowania skargowego oraz w prywatnych sprawach dotyczących przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Oznacza to, że żądana informacja nie jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, lecz tylko dla samego wnioskodawcy , a zatem nie służy interesom publicznym. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. Ś. żądając udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Stwierdził, że "powiela uzasadnienie z poprzedniego odwołania. Zdaniem skarżącego wyjaśnienia organu są niezrozumiałe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości podzielając ustalenia i wnioski w niej zawarte. Organ podzielił ustalenia organu I instancji i stwierdził, że D. Ś. nie spełnił ustawowych przesłanek, tj. nie wskazał istnienia szczególnie istotnego interesu społecznego, ze względu na który żąda udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W skardze na powyższą decyzję D. Ś. wniósł o udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem przy jego zmianie w części dokładności wyliczeń przy uwzględnieniu 15% granicy błędu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. skarżący cofnął wniesioną skargę, a pełnomocnik organu przychylił się do wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego wadą nieważności. Mając, zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt. 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.