IV SA/Gl 351/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu p o s t a n a w i a: odmówić przyznania wynagrodzenia. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. tut. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, natomiast Okręgowa Rada Adwokacka w K. pismem z dnia 27 lutego 2015 r. wyznaczyła dla niego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata T.S. W wykonaniu zarządzenia z dnia 23 marca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do udzielenia informacji, w terminie 7 dni, o wynikach postępowania reklamacyjnego podjętego przez A.G. a dotyczącego prawidłowości doręczenia przesyłki pocztowej zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przedłużenie terminu do nadesłania informacji o wynikach postępowania reklamacyjnego i zarazem przedłożył pismo A.G. z dnia 2 kwietnia 2015 r. dotyczące reklamacji przesyłki pocztowej. Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku natomiast postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia tego wyroku. W dniu 23 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że nie zostały one w całości ani w części uregulowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2) lit. a-d rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, w postępowaniu zażaleniowym – 120 zł. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy a zarazem uwzględniając aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych należy zauważyć, iż postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1648/08, orzeczenie dostępne w CBOSA). Ponadto pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt II FSK 83/09, orzeczenie dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie adwokat T.S. wniósł jedynie o przedłużenie terminu do udzielenia informacji o wynikach postępowania reklamacyjnego a następnie nie poinformował Sądu, czy reklamacja została uwzględniona. Poza tym nie złożył zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który zapadł w niniejszej sprawie. Tym samym w ocenie Sądu podjęta przez pełnomocnika czynność nie poprawiła sytuacji prawnej skarżącego, a zatem nie można mówić o udzieleniu pomocy prawnej, za którą przysługuje wynagrodzenie ze strony Skarbu Państwa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 250 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.