IV SA/Gl 353/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2008r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Wnioskiem, złożonym do protokołu w dniu [...] r., B.P. domagała się przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności oraz zasiłku celowego na zakup opału, leków, realizację rat za dostawę energii elektrycznej i gazu. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, odmówiono B.P. przyznania pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału oraz pokrycie bieżących opłat za gaz i energię elektryczną. Podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z póżn. zm.). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że dochód rzeczywisty strony wynoszący [...]-zł. przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej tj. kwotę [...],- zł., które uprawnia do przyznania tej formy pomocy. W dalszej części uzasadnienia wskazał, że ze względu na szczupłość środków finansowych, jakimi organ ten dysponuje, stronie nie przyznano również specjalnego zasiłku celowego oraz zaznaczył, że strona otrzymała już pomoc finansową na zakup opału na sezon grzewczy [...], w łącznej kwocie [...],- zł. W odwołaniu od tej decyzji B.P. wyraziła niezadowolenie z treści otrzymanej decyzji i domagała się powtórnego przeanalizowania jej sprawy oraz przyznania zasiłku celowego. Wskazała na szczupłość środków finansowych, którymi dysponuje i brak możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb takich jak: zakup lekarstw, energii elektrycznej, gazu, węgla, środków czystości, żywności i realizację opłat czynszowych. Podała również, że od miesiąca [...]r. do [...]r. przyznano jej zasiłek stały w wysokości [...]- zł. Nadto, pobiera dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]- zł. miesięcznie. Tak więc, łączny jej miesięczny dochód stanowi kwotę [...],- zł., ale z tych pieniędzy musi zapłacić rachunki za: energię elektryczną w wysokości [...],- zł., gaz około [...],- zł., opłatę czynszową w kwocie [...],- zł., a na pozostałe potrzeby życiowe tj. żywność, leki, opał i środki czystości pozostaje jej kwota [...],- zł. Odwołująca podała, że choruje na [...]. W związku z tym leczy się w poradni [...], zaś ordynowane jej leki są lekami, który muszą być zażywane stale. Wspomniała, że w miesiącu [...]r. recepty za leki opiewały na kwotę [...],- zł. W dalszej części odwołująca wskazała, że w rzeczywiści otrzymała tytułem zasiłku celowego na zakup opału tj. węgla kwotę [...],- zł., lecz ze względu na cenę jednej tony węgla z przywozem ([...],- zł.) oraz rozłożenie w czasie płatności tej kwoty nie mogła z góry zakupić tony węgla, więc kupowała go w reklamówkach w cenie po [...] -zł. Zaakcentowała, że zajmowane przez nią dwupokojowe mieszkanie o pow. [...] m² jest mieszkaniem narożnym, a wstawiony piec kaflowy jest w ścianie działowej i ogrzewa dwa pokoje, wobec tego nie da się opalać tylko jednego pomieszczenia. Dysponując niewielką kwotą na zakup opału odwołująca zmuszona była ogrzewać mieszkanie tylko po [...] tygodnie w miesiącu, a w miesiącu [...]r. zaprzestała je ogrzewać, bowiem wyczerpała zapas opału i otrzymała odmowę przyznania zasiłku na ten cel. Na zakończenie odwołująca wskazała, że w związku z rodzajem schorzenia, na jakie cierpi, nie jest w stanie znaleźć żadnej pracy, a w sytuacji gdyby była osobą zdrową i pracującą sama zapewniłaby sobie środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że strona legitymuje się orzeczeniem o [...] wydanym na okres do dnia [...]r. i leczy się w Poradni [...]. Poza ustaleniami dokonanymi przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy wskazał, że strona jest [...] prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej córka A. K. przebywa w [...] w B., zaś strona nie łoży na jej utrzymanie. W dalszej części wskazał, że zdaniem strony obowiązkiem organu pomocy społecznej jest pokrycie kosztów zakupu przez nią leków, jak również opłacenie bieżących rachunków za gaz i energię elektryczną. Organ odwoławczy dokonał również ustaleń w zakresie dochodów strony i podzielił ustalenia dokonane w tym zakresie przez organ pierwszej instancji. Analizując wydatki ustalił, że strona na czynsz wydaje miesięcznie kwotę [...]- zł., na prąd [...]- zł., na gaz [...]- zł., co łącznie w skali miesiąca stanowi kwotę [...]- zł. W tej sytuacji miesięcznie pozostaje jej na bieżące potrzeby kwota [...]- zł. Powołując się na treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej wyjaśnił, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podstawową zasadę udzielania pomocy społecznej formułuje art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 78 i art. 91 tej samej ustawy, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty [...],- zł., zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 pkt. 2-15 tej samej ustawy lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Mając na uwadze ustawowe uregulowania organ odwoławczy stwierdził, że strona nie spełnia wymogów formalnych kwalifikujących ją do otrzymania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego, gdyż jej dochód wynosi [...]- zł. i przekracza ustawowe kryterium dochodowe wynoszące [...],- zł., co wyłącza jakiekolwiek rozważania ewentualnego przyznania stronie zasiłku celowego jako prawnie niedopuszczalne. Kolegium wskazało, że możliwość przyznania zasiłków celowych zwrotnych i specjalnych zasiłków celowych uzależniona jest nie tylko od potrzeb wnioskodawcy, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Wyznacznikami ustalenia prawa do zasiłku są z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, z drugiej natomiast możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Równocześnie zaznaczyło, że organy administracji publicznej rozpatrując sprawę udzielenia świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, działają w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że przyznanie pomocy nie jest obligatoryjne nawet wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące udzielenie takiej pomocy. Zgodnie z tym stanowiskiem, organ pomocy społecznej może przyznać pomoc w formie zasiłku celowego lub zasiłku celowego zwrotnego albo specjalnego zasiłku celowego, lecz nie jest do tego zobowiązany. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 41 ustawy o pomocy społecznej w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi, albo zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie nie wystąpił taki szczególnie uzasadniony przypadek wskazujący na konieczność przyznania stronie specjalnego zasiłku celowego. Wobec tego, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że z uwagi na ograniczone środki finansowe na zadania własne nie przyznano specjalnego zasiłku celowego, organ odwoławczy dokonał ustaleń w zakresie wysokości środków na pomoc społeczną, pozostających w dyspozycji MOPR w B. W ich wyniku stwierdził, że środki przeznaczone na zadania własne jedynie w [...]% zabezpieczają prognozowane na [...] rok potrzeby osób korzystających z pomocy, co w konsekwencji ogranicza możliwość przyznawania specjalnych zasiłków celowych i pomocy zwrotnej. Zasiłki takie przyznawane są przez organ pierwszej instancji tylko osobom i rodzinom w szczególnie uzasadnionych przypadkach, jeżeli podmioty te nie mogą zaspokoić zgłoszonej potrzeby w oparciu o własne zasoby. Mając również na uwadze udzieloną stronie pomoc na zakup opału na sezon grzewczy [...] w kwocie [...],- zł., Kolegium uznało, że decyzja organu pierwszej instancji zasługuje na utrzymanie w mocy. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji uwzględniając wniosek strony, objął ją pomocą w formie zasiłku celowego w ramach programu rządowego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup posiłku lub żywności w kwocie [...],- zł. miesięcznie w okresie od dnia [...] do dnia [...]r. Reasumując, organ odwoławczy opierając się głównie na analizie wydatków i dochodów strony uznał, że jej dochód własny uzupełniony okazyjnie pomocą organu pierwszej instancji (np. na zakup opału, leków, posiłku itp.) pozwala na zaspokojenie jej wszystkich potrzeb, w tym również dokonanie bieżących opłat za gaz i energię elektryczną oraz uzupełniający zakup opału. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.P. domagała się uchylenia niekorzystnej dla niej decyzji organu odwoławczego, bowiem jest ona dla niej krzywdząca. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w odwołaniu podała, że miesięczny dochód jej gospodarstwa domowego wynosi [...]- zł., na co składa się zasiłek stały w kwocie [...]- zł. oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie [...],- zł. Następnie wskazała, że jest osobą chorą cierpiącą na [...], co powoduje trudności ze znalezieniem pracy oraz jest kosztowne, ze względu na konieczność stałego zażywania drogich leków, na zakup których wydaje miesięcznie około [...],- zł. Podniosła, że rzeczywiście otrzymuje z MOPR w B. środki pieniężne w części refundujące zakup leków, jednak z posiadanych środków własnych nie jest w stanie ponieść innych kosztów swego utrzymania. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że jej dochody uzupełniane okazyjnie pomocą organu pierwszej instancji na zakup opału, leków, posiłku itp. pozwalają jej na pokrycie kosztów zakupu opału. Dodała również, że z uzyskiwanego dochodu w wysokości [...], - zł. musi zapłacić kwotę [...],- zł, za energię elektryczną, około [...],- zł. za gaz, nadto [...],- zł. tytułem czynszu, co daje kwotę wydatków łącznie [...],- zł. Z pozostającej do jej dyspozycji kwoty [...],- zł nie jest w stanie sama pokryć kosztu zakupu leków, węgla, żywności i środków czystości, a udzielona jej pomoc na zakup żywności w kwocie [...],- zł. miesięcznie wystarcza na zaspokojenie tych potrzeb tylko w niewielkim zakresie. Następnie skarżąca podała, że ze względu na szczupłość posiadanych środków, mieszkanie opalała tylko [...] razy w tygodniu oraz odniosła się do podniesionej przez organ odwoławczy kwestii partycypacji w kosztach utrzymania jej córki i stwierdziła, że córka przebywała w [...], a następnie w [...] w Ł. z powodu [...], które nie były związane z osobą samej skarżącej. Zaznaczyła również, że z tytułu pobytu córki w domu, w okresie wakacji w [...] r. oraz w okresie Świąt Wielkiej Nocy w roku [...], nie otrzymała pomocy od organu pierwszej instancji, mimo wystąpienia o jej udzielenie. Na zakończenie skarżąca podniosła, ze nigdy nie twierdziła, iż obowiązkiem MOPR w B. jest pokrycie kosztu zakupu leków oraz opłata jej bieżących rachunków, natomiast prawdą jest, że nie jest w stanie z uzyskiwanych dochodów utrzymać się i dokonać koniecznych opłat. Taka sytuacja, w jej ocenie, skutkować będzie w przyszłości zadłużeniem, z którego nie będzie się w stanie wydobyć. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie rozstrzyga merytorycznie o żądaniu będącym przedmiotem niniejszej sprawy, lecz stosownie do art. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję i postępowanie administracyjne, które poprzedziło jej wydanie pod względem ich zgodności z prawem. Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z póżn. zm.), zwana dalej w skrócie - ustawa o pomocy społecznej, reguluje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, a sytuacja materialna osoby ubiegającej się o przyznanie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej ustalana jest i oceniana pod względem uprawnień wypływających z tej ustawy. Pierwszą i zasadniczą przesłanką kwalifikującą do uzyskania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej jest spełnienie warunków określonych w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w jej art. 7 pkt 1-15. Natomiast celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie same pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Oznacza to, że osoba występująca o przyznanie pomocy społecznej powinna przede wszystkim z własnych dostępnych jej środków pokrywać wydatki związane z utrzymaniem. Brak jakichkolwiek środków na pokrycie tych wydatków stwarza możliwości otrzymania pomocy społecznej w pełnym zakresie bądź też organ pomocy społecznej uwzględniając środki strony, własne możliwości finansowe i sytuację istniejącą na terenie objętym zakresem jego działania, uprawniony jest przyznać tylko ograniczoną pomoc. Dopiero po ustaleniu, że taka pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę wyżej przytoczone okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu, co odnosi się również do wysokości przyznanej pomocy. Ponadto organ przy podejmowaniu decyzji zobowiązany jest mieć na uwadze okoliczność, czy w obrębie jego działania znajdują się inne osoby w trudniejszej sytuacji materialnej, a wówczas w sytuacji posiadania ograniczonych środków finansowych może spowodować brak funduszy na pomoc dla osób bardziej jej potrzebujących. W niniejszej sprawie organy administracyjne dokonały prawidłowo oceny sytuacji materialnej skarżącej, bowiem nie można uznać, że odmowa przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału oraz pokrycie bieżących opłat za gaz i energię elektryczną nastąpiła z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i przysługującego tym organom prawa swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a. w związku z art. 39 i art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Stosownie do treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zatem zasiłku celowego ma zatem charakter fakultatywny, a decyzje w tym przedmiocie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego. Jednocześnie uznanie to nie jest dowolne, ale wynika z zasad ogólnych ustawy o pomocy społecznej (art. 3, art. 4, art. 7 i art. 8 ustawy o pomocy społecznej). Treść tych przepisów wskazuje, że decyzje w tym zakresie podejmowane są przez organ administracyjny na podstawie oceny potrzeb, a także możliwości ich zaspokojenia, przy czym wysokość samego zasiłku celowego nie wynika z żadnego przepisu. Dlatego należy mieć na względzie i jeszcze raz zaakcentować, iż wysokość udzielonej pomocy jest zawsze uzależniona od środków finansowych będących w dyspozycji ośrodków pomocy społecznej. Z treści materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że skarżąca zamieszkuje samotnie. Jest osobą niezdolną do pracy, a jej prawidłowo wyliczony przez organ pomocy społecznej - dochód miesięczny (z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku - art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej) wyniósł [...]- zł. Zatem w przedmiotowym przypadku oczywistym jest, że w przypadku skarżącej mamy do czynienia z przekroczeniem ustawowego kryterium dochodowego wynoszącego [...],- zł. Okoliczność ta wyłącza jakiekolwiek rozważania ewentualnego przyznania jej zasiłku celowego. Nadto, odmowa przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia spowodowana została m.in. ograniczonymi możliwościami, jakimi dysponuje organ pierwszej instancji i jest oparta o treść art. 3 ust. 4 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Przychylić się zatem należy do stanowiska organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia granic uznania administracyjnego podejmując decyzję o odmowie przyznania świadczenia na zaspokojenie zgłoszonych przez skarżącą potrzeb. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że możliwość przyznania zasiłków celowych zwrotnych i specjalnych zasiłków celowych uzależniona jest nie tylko od potrzeb wnioskodawcy, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Wyznacznikami ustalenia prawa do zasiłku są z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, z drugiej natomiast możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Organ pomocy społecznej może przyznać pomoc w formie zasiłku celowego lub zasiłku celowego zwrotnego albo specjalnego zasiłku celowego, lecz nie jest do tego zobowiązany. Nadto, w myśl art. 41 ustawy o pomocy społecznej w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi, albo zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Bezspornie organ odwoławczy dokonał ustaleń w zakresie wysokości środków na pomoc społeczną, pozostających w dyspozycji organu pierwszej instancji i w ich wyniku stwierdził, że środki przeznaczone na zadania własne jedynie w [...]% zabezpieczają prognozowane na [...] rok potrzeby osób korzystających z pomocy, co w konsekwencji ogranicza możliwość przyznawania specjalnych zasiłków celowych i pomocy zwrotnej. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji uwzględniając wniosek skarżącej, objął ją pomocą w formie zasiłku celowego w ramach programu rządowego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup posiłku lub żywności w kwocie [...],- zł. miesięcznie w okresie od dnia [...] do dnia [...]r. Zatem skarżąca jest objęta pomocą organu pierwszej instancji, który obejmując ją opieką przydziela jej pomoc w miarę posiadanych możliwości. W kontekście zarzutów podnoszonych w skardze odnośnie potrzeby udzielenia skarżącej pomocy zaaprobować w pełni należy pogląd orzecznictwa, wyrażony wprawdzie na tle przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, jednak zachowujący aktualność również na tle obecnych unormowań, że pomoc społeczna nie może być traktowana jako źródło dochodu zaspokajające wszelkie potrzeby osób nastawionych roszczeniowo, gdyż nie taka rola została tej instytucji przypisana przez ustawodawcę. Ma to być natomiast pomoc ukierunkowana na przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których występujące o jej udzielenie osoby nie są w stanie pokonać wykorzystując własne możliwości, zasoby lub uprawnienia. Dodatkowo podnieść należy jeszcze inny słuszny pogląd, wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wprawdzie uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt. I SA 945/00, Lex nr 79608). W świetle powyższego, na gruncie niniejszej sprawy podzielić należy argumentację co do przesłanek odmowy przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. Ewidentnym i mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest fakt, że skarżąca, posiada własne źródło dochodu i w tym samym okresie została już objęta różnymi formami pomocy. Na gruncie dotychczas poczynionych uwag, jak również na tle art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej przekonującym jest argument, że skarżąca z uwagi na posiadany dochód w postaci zasiłku stałego, przy jednoczesnym zaspokojeniu kosztów utrzymania mieszkania (dodatek mieszkaniowy) i dofinansowaniu kosztów zakupu posiłku lub żywności w ramach programu rządowego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie [...],- zł. miesięcznie w okresie od dnia [...] do dnia [...]r. oraz przyznanie zasiłku celowego na zakup opału na sezon grzewczy [...] w kwocie [...],- zł., sama jest w stanie, przy racjonalnym gospodarowaniu własnymi środkami zaspokoić wszystkie potrzeby, w tym również dokonać bieżących opłat za gaz i energię elektryczną oraz uzupełniającego zakup opału. W niniejszej sprawie postępowanie dowodowo - wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego są prawidłowe. Zaskarżona decyzja wyraźnie wskazuje, dlaczego wnioskowane świadczenie nie mogło być przyznane i jakimi kryteriami kierował się organ odwoławczy przy jej wydaniu. W szczególności należy podkreślić , że organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadzono istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniono mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, w tym zasady logiki i doświadczenia życiowego. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o pomocy społecznej, ani też przepisów postępowania administracyjnego, jak również nie przekracza dopuszczalnych granic uznania administracyjnego, zatem Sąd nie miał podstaw do jej wzruszenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.