IV SA/Gl 357/17

1 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2018 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach 2 3 W składzie następującym: 4 5 Przewodniczący sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w kwestii sprzeciwu radcy prawnego M. C. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Gliwicach z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 357/17 w zakresie przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 28 listopada 2017 r. Postanowieniem z 28 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy oddalił wniosek radcy prawnego M. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazał, że żądanie wnioskodawcy nie zasługuje, ponieważ w trakcie prowadzonego postępowania nie udzielił on stronie rzeczywistej pomocy prawnej. Nie podniósł żadnej argumentacji mającej przemawiać za uwzględnieniem skargi, nie podjął żadnych czynności procesowych i nie zgłosił żadnych wniosków (poza wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej), nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, nie wskazał okoliczności mogących rzutować na rozstrzygnięcie ani też w jakikolwiek inny sposób nie zajął w sprawie stanowiska, nadto nie stawił się na rozprawę, jak również nie zapoznał się z aktami sprawy. Z postanowieniem tym nie zgodził się pełnomocnik skarżącej radca prawny M. C., który wniósł sprzeciw. W sprzeciwie tym podniósł, iż w ramach przedmiotowego postępowania sporządził odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i skargę do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu administracji odwoławczego. Nadto zaakcentował, że pismem z 18 lipca 2017 r. zwracał się do Sądu z wnioskiem o nie wyznaczanie rozprawy w okresie od 11 do 16 października 2017 r., gdyż w tym okresie będzie przebywał na urlopie wypoczynkowym. W sprzeciwie tym wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 2400,00 zł. wraz z 23% podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Sygn. akt IV SA/Gl 357/17 W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 2 400, 00 zł. plus 23% podatku VAT. Argumentacja zaprezentowana w sprzeciwie nie może zostać uwzględniona, ponieważ nie odnosi się do działań podejmowanych przez pełnomocnika skarżącej po przyznaniu skarżącej prawa pomocy. Pełnomocnik podnosi, iż w ramach prowadzonego postępowania sporządził odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji jak również skargę do tutejszego Sądu. Przyjdzie zauważyć, że czynności te pełnomocnik skarżącej wykonał przed przyznaniem jej prawa pomocy w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, zatem czynności te pełnomocnik wykonywał w ramach prowadzonej przez siebie działalności i nie mogą one w żaden sposób wpływać na ocenę nakładu pracy pełnomocnika ustanowionego w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. W świetle powyższego przyjdzie podzielić ustalenia starszego referendarza sądowego dotyczące braku aktywności ustanowionego przez sąd w ramach prawa pomocy pełnomocnika skarżącej. W sprzeciwie zaakcentowano, że pismem z 18 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej wnioskował o nie wyznaczanie terminu rozprawy na okres od 11 do 16 października 2017 r., a rozprawa wyznaczona została na 12 października 2017 r. tym samym nie miał możliwości uczestniczenia w niej. Odnosząc się do tej okoliczności to podkreślić należy, że informacja ze strony pełnomocnika o tym, że we wskazanym powyżej okresie będzie przebywała na urlopie wypoczynkowym jest jedynie sugestią kierowaną do Sądu i nie wywołuje żadnych formalnych skutków, nadto należy zaznaczyć, że pełnomocnik wezwanie o terminie rozprawy otrzymał 27 września 2017 r. i dysponował wystarczającym okresem czasu, aby poinformować Sąd o zmianie terminu rozprawy albo skorzystać z instytucji substytucji. Nie może zostać uwzględnione twierdzenie pełnomocnika, iż skarżąca wymagała tylko osobistego jej działania, ponieważ to on wykonuje wolny zawód i on odpowiada za prawidłowe wykonywanie pomocy prawnej udzielanej skarżącej. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 § 3 w związku z art. 259 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.