IV SA/Gl 362/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na działanie Sądu Rejonowego w R. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia [...] (data złożenia w Sądzie Rejonowym w R.) M. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na działanie Sądu Rejonowego w R. Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w zakresie prowadzonych przed tym Sądem spraw z powództwa skarżącego o jednorazowe odszkodowanie z tytułu uszczerbku na zdrowiu, rentę z tytułu choroby zawodowej oraz rentę wyrównawczą. Do skargi skarżący załączył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 r. tut. Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi. W dniu [...] skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei w piśmie z dnia [...] cofnął skargę. Postanowieniem z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt I OZ 940/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie tut. Sądu w sprawie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.