IV SA/Gl 368/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent - stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. odmówił stwierdzenia u E. W. choroby zawodowej -[...] wywołanego działaniem [...] -wym. w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Decyzję wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające oraz orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] Nr [...] i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] Nr [...]. Odwołanie od tej decyzji złożył E. W. podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją i orzeczeniami lekarskimi. Wskazywał, że obecny [...] jest wynikiem wieloletniej pracy w narażeniu na [...] ponadnormatywny wskazując na fakt, że stan jego [...] mimo zaprzestania pracy w narażeniu uległ pogorszeniu. Wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę zaskarżonej decyzji. Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wskazał, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby -zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Podniósł, iż w sprawie E. W. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że w/wym. pracował w latach [...] w Kompanii Węglowej S.A. Oddział KWK [...] w L. jako [...],[...] pod ziemią i na powierzchni, gdzie poziom [...] w środowisku pracy przekraczał poziom istotnej szkodliwości dla narządu [...]. PWIS w K. uznał, że E. W. pracował w latach [...] w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania przewlekłego urazu [...]. W toku postępowania administracyjnego E. W. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] Nr [...]) i w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] Nr [...]). Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i fi szczebla) w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u w/wym. istnienie choroby zawodowej narządu [...] i nie zakwalifikowali rozpoznanego [...] do poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Organ podniósł, iż w uzasadnieniu ostatniego orzeczenia IMPiZŚ w S. z dnia [...] stwierdzono, że rozpoznany u E. W. [...] (podwyższenie progu [...] wyrażone jako średnia arytmetyczna dla [...] wynosi: [...],[...]) nie upoważnia do uznania choroby zawodowej narządu [...] ze względu na fakt, iż nie spełnia kryterium lokalizacyjnego i wielkości średniego ubytku [...] określonego w wykazie chorób zawodowych. Stąd też lokalizacja [...] oraz wielkość średniego ubytku [...] nie upoważnia zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostyczno -orzeczniczymi do uznania choroby zawodowej narządu [...]. W tym stanie rzeczy, wobec braku rozpoznania choroby zawodowej narządu [...] u E. W. -w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. -przez orzeczników kompetentnych placówek diagnostycznych (WOMP i IMPiZŚ w S.) -Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie miał podstaw by uwzględnić odwołanie i utrzymał w całości w mocy decyzję pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący E. W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, sprzeczność istotnych ustaleń Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z treścią zebranego w sprawie materiału, oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wnosił o uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K., ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji poprzez stwierdzenie wystąpienia u niego choroby zawodowej narządu [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych. Wskazał, iż w decyzji stwierdza się, iż [...] ma lokalizację [...] i że lokalizacja ta nie spełnia kryteriów dla uznania choroby zawodowej i to twierdzenie jest dla niego całkowicie niejasne, albowiem decyzja nie podaje konkretnej podstawy prawnej, z której wynikałoby, iż lokalizacja [...] wyklucza uznanie choroby zawodowej narządu [...]. Wskazywał nadto na zastrzeżenia do wyników badań przeprowadzonych przez Ośrodek i Instytut, albowiem w badaniu przeprowadzonym przez Ośrodek w dniu [...] stwierdzono przesunięcie progu [...] dla [...], a dla [...] przy potwierdzeniu przez pracodawcę wieloletniego narażenia na [...] sięgającego [...]. , natomiast w orzeczeniu Instytutu z dnia [...] stwierdzono, podwyższenie progu [...] dla [...], a dla [...]. Jego zdaniem zwrócenia uwagi wymaga również istotna różnica w uzasadnieniu obu orzeczeń. I tak w uzasadnieniu Ośrodka stwierdzono, iż nie dało się potwierdzić [...] uszkodzenia [...], a w uzasadnieniu orzeczenia Instytutu stwierdzono występowanie u mnie [...] odbiorczego obustronnego o lokalizacji [...]. Podnosił, iż stan jego [...] stwarza mu szereg problemów w życiu codziennym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając legalność zapadłych w sprawie decyzji w tych granicach nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając opisane wyżej decyzje organy działały zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśniły sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, przeprowadzając potrzebne dowody. Nadto właściwie oceniając ich wiarygodność, dokonały pełnych i poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczyniły wszechstronne rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywowały. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozostawia też wątpliwości co do jej zgodności z powołanym przepisem prawa materialnego. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132 poz. 1115). W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, iż jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego, to powstałe schorzenie bezwzględnie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. Zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowymi z uwagi na stopień stwierdzonego u skarżącego [...]. Nie jest spornym, że placówka diagnostyczna II stopnia, po przeprowadzeniu badań rozpoznała u skarżącego ubytek [...] o poziomie [...] w [...] i [...] w [...]. Faktem również jest, iż poprzedzające orzeczenie lekarskie rozpoznało ubytek [...] również o takim samym charakterze o poziomie [...] i [...]. Rozpoznany u skarżącego [...] poniżej [...] -zgodnie z obowiązującymi od dnia 03 września 2002 r. przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ) -nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...], gdyż nie spełnia kryterium podwyższenia progu [...] o wielkość co najmniej [...] w [...] ( obliczony jako średnia arytmetyczna dla [...]). Nadto jak wynika z orzeczeń jednostek diagnostycznych I i II stopnia , stwierdzono u skarżącego [...], co również stanowi - po myśli przepisów w/wym. rozporządzenia - negatywną przesłankę do rozpoznania schorzenia o charakterze zawodowym, albowiem schorzeniem zawodowym jest jedynie ubytek [...] typu [...]. Przepis § 7 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. stanowi, iż pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (...), a orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Stąd też brak było podstaw do skierowania skarżącego na ponownego badania lekarskiego, tym bardziej , że orzeczenia obu jednostek diagnostycznych zawierają zasadniczo zbieżne rozpoznania. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można dopatrzyć się sprzeczności w twierdzeniach jednostek diagnostycznych dotyczących [...], albowiem twierdzenie jednostki diagnostycznej I szczebla, iż "nie udało się potwierdzić [...]", nie sposób interpretować inaczej , niż tak, że wystąpiła w tym przypadku sytuacja odwrotna, a mianowicie, że stwierdzony [...] ma charakter [...]. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że bezspornie skarżący wiele lat pracował w warunkach narażenia na działanie [...], ani wreszcie odczucie pokrzywdzenia zapadłymi rozstrzygnięciami. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).