IV SA/Gl 368/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku postanawia odmówić przywrócenia terminu Wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W piśmie z dnia [...] (nadanym [...]) skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. Podała, że w otrzymała zawiadomienie o wyznaczonym terminie rozprawy, jednak z powodu licznych obowiązków związanych ze sprawowaniem opieki nad babcią oraz kontynuowaniem nauki nie była w stanie stawić się w Sądzie. Ponadto w dniu [...] miała miejsce rozprawa związana z zamordowaniem ojca skarżącej S.K. Skarżąca argumentowała, że mocno przeżyła okoliczności związane z tą rozprawą, co rozbiło ją psychicznie i emocjonalnie. Nie była w stanie myśleć i kontrolować sprawy toczącej się przez sądem administracyjnym, co spowodowało przekroczenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zarządzeniem z dnia [...] wezwano skarżącą do uprawdopodobnienia przedstawionych przez nią we wniosku okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, np. poprzez nadesłanie odpowiednich zaświadczeń lekarskich. M.K. w odpowiedzi na wezwanie sądu, pismem z dnia [...] podtrzymała swój wniosek o przywrócenie terminu. Podkreśliła, że nieświadomie nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez jej winy, co było spowodowane silnym przeżyciem rozprawy sądowej w sprawie zamordowania jej ojca. Do pisma dołączono zaświadczenie z Sądu Okręgowego w B. Wydziału III Karnego potwierdzające, że skarżąca jest oskarżycielką posiłkową w sprawie prowadzonej pod sygn. akt [...] o przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. Termin rozprawy w tej sprawie był wyznaczony na dzień [...] i M.K. była na tej sprawie obecna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w tym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. jednakże nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje możliwość uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności. Według ugruntowanego orzecznictwa jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem skarżącej jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto to na stronie ciąży wykazanie należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. W ocenie Sądu nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 15 lutego 2011 r. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca została prawidłowo pouczona w zawiadomieniu o rozprawie, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, a złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną (k. 15 i 18). Mimo tak wyraźnego pouczenia skarżąca uchybiła temu terminowi usprawiedliwiając się rozprawą jaka odbyła się przed Sądem Okręgowym w B. Wydziałem III Karnym w sprawie dotyczącej zabójstwa jej ojca w dniu [...] i związanymi z tym faktem silnymi przeżyciami psychicznymi. Skarżąca argumentowała, że ta sprawa nie pozwoliła jej myśleć o bieżących sprawach i nieświadomie, bez jej winy nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Odnosząc się bezpośrednio do wskazanych przez skarżącą okoliczności uznać należy, iż nie wykazała ona braku winy w uchybieniu terminu, a wskazane przez nią przyczyny nie usprawiedliwiają uchybienia terminu. Sam fakt uczestnictwa skarżącej w rozprawie karnej dotyczącej śmierci jej ojca, pomimo subiektywnego przekonania skarżącej, nie stanowi wystarczającej i wiarygodnej podstawy do przywrócenia terminu. Nadesłane przez skarżącą zaświadczenie z Sądu Okręgowego potwierdza wyłącznie jej uczestnictwo w rozprawie w dniu [...], a nie stan psycho-fizyczny, czy intelektualny skarżącej wyłączający jej normalne funkcjonowanie. Tym bardziej, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upływał w dniu [...], czyli w [...] dni po rozprawie przed sądem karnym. Tak długi okres pozostawania skarżącej pod wpływem negatywnych przeżyć uniemożliwiający jej zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku mógł zostać uprawdopodobniony przez nadesłanie odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego, o co zresztą skarżąca została przykładowo wezwana. Bez tego, twierdzenia M.K. należy uznać za gołosłowne i nie mające oparcia w aktach sprawy. W związku z powyższym uznać należy, że skarżąca nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, dlatego na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.