IV SA/Gl 37/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. (J.) na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącego; W treści skargi z dnia [...] A.J. wniósł o przyznanie prawa pomocy powołując się na okoliczność pozostawania w trudnej sytuacji materialnej oraz na zły stan zdrowia. Ponieważ żądanie powyższe nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2011 r. stronę wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Skarżący nadesłał rzeczony formularz w dniu [...]. W jego treści oświadczył, że gospodaruje samotnie albowiem sąd orzekł separację pomiędzy nim i małżonką. Zadeklarował także, iż nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości przekraczającej 3.000 Euro. Posiada natomiast mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni [...] m2, garaż oraz samochód marki [...], rok produkcji [...], który jest mu niezbędny celem dojazdów na rehabilitację. Miesięczny dochód brutto skarżącego zadeklarowany został w kwocie [...] zł, uzyskiwanej z tytułu emerytury. Do wniosku skarżący dołączył między innymi orzeczenie, na mocy którego został uznany osobą niepełnosprawną w stopniu [...], decyzję organu rentowego ustalającą wysokość pobieranej przezeń emerytury oraz dokumentację medyczną potwierdzającą problemy zdrowotne, na które się uskarża. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Na wstępie należy odnotować, że zarówno w złożonym formularzu "PPF" jak i w treści skargi A.J. nie sprecyzował zakresu swego wniosku. W tym stanie rzeczy uznano, że skoro wyżej wymieniony w rubryce nr 4 wspomnianego formularza nie skreślił żadnego z elementów prawa pomocy, to należy przyjąć, iż zakres jego żądania obejmuje jego całkowity zakres, a mianowicie zarówno zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie adwokata. W tym kontekście należy w pierwszej kolejności podnieść, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na decyzję wydaną w przedmiocie choroby zawodowej. Zgodnie zaś z art. 239 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący korzysta zatem w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w konsekwencji, jego wniosek w omawianym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku A.J. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącego wynika bowiem, że pozostaje on w separacji z małżonką, gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest bowiem wprawdzie właścicielem samochodu osobowego, jednak po pierwsze - jest to pojazd [...]-letni, a więc nie przedstawia znacznej wartości, zaś po drugie - wnioskodawca, jak podał, potrzebuje tego samochodu do dojazdów na rehabilitację. W tym miejscu należy odnotować, że A.J. jest osobą w podeszłym wieku ([...] lata), niepełnosprawną w stopniu [...] (vide: nadesłane orzeczenie z dnia [...]), schorowaną (patrz: nadesłana dokumentacja medyczna), co wiąże się zazwyczaj z koniecznością ponoszenia znacznych kosztów utrzymania, w tym związanych z leczeniem i zakupem leków (vide: przedłożone faktury wystawione przez apteki). W świetle powyższego uznano, że uzyskiwany przezeń dochód w kwocie netto [...] zł (patrz: nadesłana decyzja organu rentowego z dnia [...]) nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na pokrycie kosztów, jakie wiążą się z opłaceniem fachowego pełnomocnika z wyboru, bez ryzyka uszczerbku w jego koniecznych potrzebach życiowych. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.