IV SA/Gl 371/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka, , , po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 24 marca 2012 r. T.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. w przedmiocie zasiłku celowego, wnosząc jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W wyniku wezwania przez Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący złożył, pismem z dnia 21 maja 2012 r. - na urzędowym formularzu - wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie ma dochodów ani majątku. Następnie zarządzeniem z dnia 22 maja 2012 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącego do wskazania m.in. miesięcznej wysokości kosztów utrzymania oraz przedłożenia stosownych faktur VAT, paragonów i dowodów wpłaty oraz do wskazania źródeł utrzymania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 5 czerwca 2012 r. oświadczył, że nie ma żadnych dochodów i jednocześnie przedłożył zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 5 czerwca 2012 r., z którego wynika, że za 2011 r. nie złożył zeznania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r. Referendarz w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu, wskazując m. in., że pomimo wezwania zarządzeniem z dnia 22 maja 2012 r. skarżący nie określił miesięcznej wysokości kosztów jego utrzymania i nie przedłożył żadnych dokumentów na okoliczność wysokości tych kosztów ani też nie wskazał, czy obciążają go z tego tytułu zaległości płatnicze. W sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżący podniósł, iż złożył oświadczenie o braku dochodów i majątku. Ponadto wskazał, że z powodu zadłużenia przebywa na klatce schodowej. Podkreślił, iż środki na utrzymanie pożycza od rodziny i znajomych i nie jest w stanie podać miesięcznej wysokości kosztów ponoszonych z tytułu opłat za wywóz śmieci, wodę, energię elektryczną oraz kosztów zakupu żywności. Wraz ze sprzeciwem skarżący przedłożył zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w T. z dnia 27 czerwca 2012 r. stwierdzające, że jest zarejestrowany jako bezrobotny od dnia 1 lutego 2010 r. i nie jest uprawniony do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Według art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Natomiast na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ponadto zgodnie z art. 244 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W przedmiotowej sprawie, rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy zostało ograniczone do kwestii ustanowienia adwokata, gdyż na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z uwagi na wniesienie sprzeciwu od postanowienia Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 czerwca 2012 r., wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlegał ponownemu rozpoznaniu. Stwierdzić zatem należało, że przedkładając wraz ze sprzeciwem zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w T. z dnia 27 czerwca 2012 r. skarżący wykazał, iż jest bezrobotny i nie jest uprawniony do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 20 czerwca 2011 r. komornik sądowy przeprowadził eksmisję skarżącego z lokalu mieszkalnego w T. przy ul. [...]. W związku z tym nie budzi wątpliwości, że – zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku o przyznanie prawa pomocy – skarżący nie ma dochodów ani majątku. W konsekwencji uznać należało, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a wobec tego wystąpiła przesłanka przyznania prawa pomocy, określona w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.