IV SA/Gl 374/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu spłaty nienależnie pobranego zasiłku stałego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 marca 2017 r. A.N. (dalej: strona skarżąca) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza K. z dnia [...]r., nr [...] odmawiającą odroczenia terminu spłaty nienależnie pobranego zasiłku stałego w łącznej kwocie 4.841,47 zł. Wraz ze skargą, strona skarżąca w piśmie z dnia 23 marca 2017 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podniosła, że toczy się postępowanie nadzwyczajne dotyczące wznowienia postępowania w sprawie przyznania jej zasiłku stałego. Wykonanie decyzji przed rozpatrzeniem skargi przez sąd może doprowadzić do powstania negatywnych i nieodwracalnych konsekwencji dla strony skarżącej. Strona wskazała, że niedopuszczalne jest egzekwowanie od niej spłaty należności, jeżeli toczy się sprawa o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym powyższe przesłanki, mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, Lex nr 551927). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. Paweł Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Niewątpliwie wykonaniu podlegają akty ustalające dla adresatów nakazy lub zakazy powinnego zachowania bądź akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że będąca przedmiotem rozpoznawanego wniosku decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie odroczenia terminu spłaty nienależnie pobranego zasiłku stałego nie nadaje się do wykonania. Decyzja ta nie jest dla skarżącej źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny czy też przymusowy. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji byłby aktualny w stosunku do decyzji, w której orzeczono o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego – nakładała ona bowiem konkretny obowiązek o określonym wymiarze finansowym. Waloru tego jednak nie sposób przypisać przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji – decyzji o odmowie odroczenia terminu spłaty nienależnie pobranego zasiłku stałego. Skoro, zatem zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na swój charakter nie podlega wykonaniu, zatem brak jest podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania. Niezależnie od powyższego wywodu godzi się wskazać, że strona skarżąca we wniosku nie wykazała w sposób dostateczny istnienia przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.