IV SA/Gl 383/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. W dniu 26 lipca 2013 r. J. K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a zarządca budynku w treści wniosku podał, iż J. K. zajmuje samodzielnie na podstawie umowy najmu lokal mieszkalny położony w B. przy ul. [...]. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił J. K. (K.) przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku postępowania ustalono, iż Zarządca budynku błędnie potwierdził tytuł prawny do zajmowanego przez stronę lokalu, ponieważ umowa najmu z dnia 26.01.2010 r. była zawarta na okres 1 roku i ustała z chwilą upływu tego okresu. Pismem z dnia 19.08.2013 r. A Sp. z o.o. w B. stwierdził pomyłkę w złożonym wniosku w przedmiocie tytułu prawnego do lokalu, natomiast w piśmie z dnia 4.09.2013 r. podał, iż J. K. nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego od dnia 27.01.2011 r. lokalu oraz nie spełniała kryterium oczekiwania na lokal zamienny lub socjalny. Od powyższej decyzji J. K. złożył odwołanie, a w wyniku jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność czynnego udziału J. K. w toczącym się postępowaniu i umożliwienie mu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia swoich żądań. Naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, skutkowało koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 26 lipca 2013 r., Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr[...], odmówił J. K. (K.) przyznania dodatku mieszkaniowego, bowiem w postępowaniu wyjaśniającym ustalił, iż nie jest on wpisany w Urzędzie Miasta na listę osób oczekujących na lokal socjalny lub zamienny, co potwierdza także złożony do sądu powszechnego pozew o eksmisję z uwagi na bezumowne zajmowanie przez niego lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul.[...], jak również pomimo przedstawionej przez Urząd Miasta propozycji zawarcia kolejnej umowy najmu nie skorzystał z tej oferty. Dodatkowo, J. K. został zapoznany w siedzibie organu z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego. J. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując na umowę najmu z dnia 7.11.2002 r. i uznając, iż jest to dokument sfałszowany. Podniósł także, iż ubiega się w Urzędzie Miejskim w B. o wpisanie na listę osób oczekujących na lokal socjalny, a pozew o eksmisję nie ma nic wspólnego w dodatkiem mieszkaniowym, tym samym spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego dodatku określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 966 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "ustawa"). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr[...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odwołując się do treści art. 2 ust. 1 ustawy zauważyło, że dodatek mieszkaniowy przysługuje jedynie osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których mają tytuł prawny lub nie posiadającym takiego tytułu, ale oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Informacja na temat tego, czy strona posiada tytuł prawny do lokalu objętego wnioskiem o dodatek mieszkaniowy lub z innego powodu kwalifikuje się do otrzymania dodatku mieszkaniowego zawarta jest we wniosku o przyznanie tego świadczenia, przy czym tę część wniosku potwierdza zarządca domu, w którym znajduje się przedmiotowy lokal mieszkalny. Ustawa w sposób jasny i klarownym reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwości organów w tych sprawach. Przewidziany w tej ustawie dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania, gdy nie jest w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie. Nie oznacza to jednak, że o przysługiwaniu tego świadczenia decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy. Ustawodawca określił warunki i kryteria jakie muszą być spełnione, aby wniosek mógł być uwzględniony. Do warunków tych należą: tytuł prawny do lokalu rozumiany w sposób określony w art. 2 ustawy; spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa w jej art. 3; odpowiednia wielkość lokalu określona z uwzględnieniem, tzw. normatywnej powierzchni lokalu wskazanej w jej art. 5. Wszystkie wyżej wskazane warunki i kryteria muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 ustawy. Do obowiązków organu administracyjnego rozstrzygającego kwestię uprawnień strony do dodatku mieszkaniowego, w pierwszej kolejności należy ustalenie, czy strona występująca o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 2 ustawy. Celem postępowania administracyjnego jest bowiem realizacja normy materialnego prawa administracyjnego wobec określonego podmiotu poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Norma ta może zostać zastosowana jedynie wtedy, gdy obiektywnie zaistniał stan faktyczny przewidziany przez ustawodawcę, upoważniający organ do podjęcia decyzji administracyjnej. W związku z tym jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie stanu faktycznego przez organ prowadzący postępowanie. W rozpoznawanej sprawie powodem odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego był brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także okoliczność, że odwołujący nie oczekuje na przysługujący mu lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek ten, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, iż odwołujący zamieszkuje w przedmiotowym lokalu bez tytułu prawnego i nie należy do kręgu osób oczekujących na lokal zamienny lub socjalny, tj. brak uprawnień stwierdzonych wyrokiem sądowym/ugodą lub decyzją administracyjną. Dodatkowo, brak tytułu prawnego potwierdza postępowanie sądowe o eksmisję J. K. z przedmiotowego lokalu, gdzie powód Gmina B. w związku z zajmowaniem tego lokalu bez tytułu prawnego wystąpiła z pozwem o eksmisję i jego opuszczenie. Ustawodawca w ustawie o dodatkach mieszkaniowych nie przewidział bowiem żadnych odstępstw od ustalonych warunków przyznania dodatku mieszkaniowego, toteż brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu przy braku uprawnień do lokalu zastępczego lub socjalnego skutkuje niemożnością przyznania tego dodatku na rzecz odwołującego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. K. domagał się zmiany powyższej decyzji i przyznania dodatku mieszkaniowego ewentualnie jej uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i wadliwe zawiadomienie o toczącym się postępowaniu oraz naruszenie art. 9, art. 10 i art. 80 oraz art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak czynnego udziału skarżącego w postępowaniu, zwłaszcza brak jego zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego oraz nieumożliwienie mu wypowiedzenia się, jak też wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięcia poprzez brak omówienia materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania krzywdzącego dla niego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego, spełnia on wszystkie przesłanki do otrzymania dodatku mieszkaniowego i złożył wniosek o wpis na listę osób oczekujących na lokal z zasobu gminnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczyło również, iż w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., odebranym przez skarżącego w dniu 12 grudnia 2013 r., organ pierwszej instancji zawiadomił o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się co do zebranych w sprawie dowodów, tym samym zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. skarżący przedłożył kserokopię wyroku o eksmisję Sądu Rejonowego w B. Wydziału I Cywilnego z dnia 27 marca 2014r. o sygn. akt [...], w którym Sąd uznał, że skarżącemu przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego (pkt 2 wyroku - k. 13 akt sądowoadministracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi nastąpić może jedynie z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wyjaśnienia wymaga z uwagi na żądanie zawarte w skardze, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść podjętego w niej rozstrzygnięcia. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 966 z późn. zm., zwana dalej w skrócie tak jak dotychczas: "ustawa"). Dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania w utrzymaniu mieszkania wówczas, gdy nie jest on w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie. Ustawodawca określił jednak warunki jakie muszą być spełnione, aby wniosek mógł być uwzględniony. Jednym z tych warunków jest tytuł prawny do lokalu rozumiany w sposób określony w art. 2 ustawy, to znaczy osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku należy do kręgu osób wyszczególnionych w tym przepisie. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. W rozpoznawanej sprawie powodem odmowy przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego był brak tytułu prawnego do zajmowanego przez niego bez umownie lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul.[...], w zestawieniu z tym, że w dniu złożenia wniosku, jak i orzekania przez organy administracji, skarżący nie oczekiwał na przysługujący mu lokal zamienny albo socjalny. Organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Z akt sprawy wynika, że wystąpił z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 26 lipca 2013 r., zatem na dzień złożenia wniosku i orzekania przez organy administracji należało badać, czy spełnia wszystkie przesłanki uprawniające do przyznania wnioskowanego dodatku. Ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku mieszkaniowego dokonywana jest bowiem w momencie przyznawania dodatku mieszkaniowego na dany sześciomiesięczny okres (art. 7 ust. 5 ustawy). Skarżącemu nie można było przyznać wnioskowanego świadczenia, również na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, czego domagał się zarówno w treści odwołania, jak i skargi. W przepisie tym mowa jest o osobach nie posiadających tytułu prawnego do zajmowanego lokalu lecz "oczekujących na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny". Zawarte w tym przepisie sformułowanie oznacza przede wszystkim, że strona będzie spełniała przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia o przyznaniu prawa do lokalu zamiennego albo socjalnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I OSK 216/06, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Osobie ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy musi zatem już przysługiwać prawo do lokalu zamiennego lub socjalnego, na którego realizację oczekuje w lokalu, co do którego nie ma tytułu prawnego. Takie stanowisko prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2007r. o sygn. akt I OSK 214/06, w uzasadnieniu którego stwierdził, że art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy dotyczy osób, które posiadają już prawo do lokalu socjalnego, ale prawo to nie zostało jeszcze zrealizowane (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). W przypadku skarżącego wyrok Sądu Rejonowego w B. Wydziału I Cywilnego orzekający o przysługującym mu uprawnieniu do lokalu socjalnego został wydany dopiero w dniu 27 marca 2014 r. (pkt 2 wyroku o sygn. akt[...], k. 13). Zatem z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku o eksmisję skarżącemu przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego. W tym wyroku, wydanym na rzecz skarżącego, w punkcie 3 sentencji zaznaczono, że Sąd nakazał wstrzymanie opuszczenia i opróżnienia lokalu do czasu zaproponowania skarżącemu oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Ze względu na powyższe okoliczności należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że skarżącemu nie przysługiwało uprawnienie do lokalu socjalnego w dacie orzekania przez ten organ (tj. dnia [...]) Podkreślić przyjdzie, że Sąd rozpatruje skargę w granicach danej sprawy i nie może oceniać wyroków sądów powszechnych. Przywołany wyżej wyrok z dnia 27 marca 2014 r., z mocy art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 101 z późn. zm.), wywołuje skutek w postaci związania tym rozstrzygnięciem podmiotów określonych w ustawie po jego uprawomocnieniu się. Regulacja zawarta w tym przepisie gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiega również współistnieniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2007 r. o sygn. akt V CSK 83/07, Legalis). W pierwszej kolejności orzeczenie wiąże strony postępowania. Na mocy przepisów szczególnych moc wiążąca orzeczenia może być rozszerzona także na inne podmioty. Ponadto, prawomocnym orzeczeniem związany jest także sąd, który wydał orzeczenie, jak również inne sądy, organy państwowe i organy administracji publicznej. Związanie powyższych organów oznacza, że przy dokonywaniu czynności z zakresu swojego działania organy te zobligowane są brać pod uwagę fakt wydania danego orzeczenia, którego nie mogą zmieniać, ani uchylać, a w przypadku sądów - zakaz dokonywania ustaleń sprzecznych z uprzednio osądzoną kwestią, a nawet niedopuszczalność prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego (wyr. SN z 8 marca 2010 r., II PK 249/09, niepubl.; wyr. SN z 10 lutego 2010 r., II PK 212/09, niepubl.). Określone w art. 365 K.p.c. związanie stron, sądów, innych podmiotów i osób treścią prawomocnego orzeczenia, wyraża nakaz przyjmowania przez nie, że w objętej nim sytuacji stan prawny przedstawiał się tak, jak to wynika z sentencji wyroku (wyr. SN z 23 czerwca 2009 r., II PK 302/08, Legalis; wyr. SN z 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, Legalis). Powyższe wyjaśnienia są niezbędne z uwagi na stanowisko skarżącego, który na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. podtrzymał zarzuty skargi uznając, że wspomniany wyrok z dnia 27 marca 2014 r. stanowi podstawę do przyznania wnioskowanego dodatku mieszkaniowego, o który zaczął ubiegać się w dniu 26 lipca 2013 r. Jednocześnie skarżący nie był również umieszczony na liście osób oczekujących na mieszkanie komunalne. Taki wpis uprawnia do ewentualnego zawarcia w przyszłości umowy najmu lokalu z zasobów gminnych na czas nieoznaczony. Jest oczywiste, że oczekiwanie na lokal mieszkalny wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminy, przyznawany na podstawie uchwały rady gminy podjętej w sprawie zasad wynajmowania lokali komunalnych, nie może być traktowany w sposób tożsamy, co oczekiwanie na "lokal zamienny", jak i "lokal socjalny". O uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których dotyczy nakaz opróżnienia lokalu mieszkalnego orzeka sąd powszechny w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu, a obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, o czym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Z treści odwołania i zarzutów skargi wypływa dość oczywisty wniosek, że skarżący zna treść przepisów prawa, tylko nie zgadza się z przyjętymi przez ustawodawcę unormowaniami prawnymi. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela wątpliwości skarżącego co do unormowania prawnego dotyczącego określenia kręgu osób, którym przysługuje dodatek mieszkaniowy przy spełnieniu pozostałych warunków określonych w ustawie. Unormowanie zawarte w art. 2 ustawy jest jasne, zrozumiałe i precyzyjne, nie ma żadnych wątpliwości co do tego, komu z podmiotowego punktu widzenia taki dodatek może być przyznany. W toku postępowania administracyjnego w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte w sprawie stanowisko. Co więcej analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, iż pismem z dnia 2 grudnia 2013 r., odebranym przez skarżącego w dniu 12 grudnia 2013 r., organ pierwszej instancji zawiadomił o możliwości zapoznania się z całym zebranym materiałem dowodowym i wyznaczył termin 7 dni do zapoznania się z aktami oraz złożenia końcowego oświadczenia, w ten sposób zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym, w oparciu o art. 10 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż wydając decyzję odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego organy naruszyły powołane w skardze przepisy ustawy, jak i zasady postępowania określone w przepisach K.p.a., gdyż w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo zastosował wskazane przepisy prawa materialnego do zaistniałego stanu faktycznego, a materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, jak również skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z nim. W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, dlatego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., co orzeczono w sentencji. Przypomnieć należy, że dodatek mieszkaniowy nie ma charakteru świadczenia przyznawanego na stałe, lecz przyznaje się go na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy). Wynika z tego, że skarżący jest uprawniony do składania wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego co 6 miesięcy, a to oznacza, że każdy kolejny wniosek rozpoznawany jest od nowa, niezależnie od wcześniej złożonego wniosku i wszczyna nową sprawę administracyjną. Zatem z chwilą złożenia kolejnego nowego wniosku przez skarżącego mógłby on uzyskać pozytywnie dla siebie rozstrzygnięcie zważywszy na treść prawomocnego wyroku z dnia 27 marca 2014 r.