IV SA/Gl 385/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Zaskarżoną decyzją, wydaną na rzecz strony postępowania administracyjnego – M. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. z dnia [...] r. w sprawie przyznania M. J. prawa do zaliczki alimentacyjnej na dzieci I., A. i P. J.. Skargę na tę decyzję wniósł J. B., którego dochód został doliczony do dochodu M. J., domagając się jej uchylenia w całości. Dodatkowo oświadczył, iż nie wyraża zgody na obciążenie go obowiązkiem utrzymania obcych dzieci. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ustosunkowało się merytorycznie do jej zarzutów i wniosło o jej odrzucenie lub oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Charakterystyczną cechą postępowania sądowoadministracyjnego jest jego kontradyktoryjny charakter. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot i struktura tego postępowania ukształtowana jest jako spór prowadzony przed niezawisłym sądem przez dwa podmioty – stronę skarżącą (żądającą udzielenia ochrony prawnej) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia tego żądania. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie skarga została złożona przez osobę nie będącą stroną postępowania, której ustawy nie przyznają prawa do jej wniesienia ani też nie będącą uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika bowiem, iż J. B. działa we własnym imieniu, jako osoba nie biorąca udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...]. Nadto J. B., nie jest ojcem dzieci powołanych w zaskarżonej decyzji, nie jest też mężem M. J., jak i nie został ustanowiony jej pełnomocnikiem, a więc wynik postępowania sądowego nie dotyczy jego interesu prawnego. Tym samym jedynie jego interes faktyczny nie uprawnia go do wniesienia skargi na przedmiotowe rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). W tym stanie rzeczy skarga została wniesiona przez osobę nie uprawnioną i należało ją uznać za niedopuszczalną. Dlatego na podstawie 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.