IV SA/Gl 387/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. nr [...], wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. mocą której organ I instancji przyznał W. B. specjalny zasiłek celowy w kwocie 150 zł na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. co wynika z akt administracyjnych sprawy. Doręczone skarżącemu orzeczenie zawierało prawidłowe pouczenie o prawie trybie i terminie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia [...] r. W. B. wniósł skargę na wyżej wskazane postanowienie, której adresatem uczynił Marszałka Województwa [...]. Jako adresatów skargi wskazał również w nagłówku pisma Wojewodę [...] oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wobec tego Marszałek Województwa [...], będąc przekonanym, że skarżący nadał również skargę na adres pozostałych jej adresatów, udzielił W.B. odpowiedzi, iż nie jest organem nadzoru czy kontroli w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., a zatem nie jest organem kompetentnym do rozpatrzenia przedmiotowej skargi. W reakcji na informację uzyskaną od Marszałka Województwa [...] skarżący wniósł, podczas telefonicznej rozmowy przeprowadzonej z pracownikiem Urzędu Marszałkowskiego, o przekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyjaśniając, że on tego nie uczynił. W zaistniałej sytuacji Urząd Marszałkowski przesłał w dniu [...] r. skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., który to organ przekazał ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając swoje stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Stosownie do brzmienia art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a czynności tej należy dokonać w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z treści dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego orzeczenia wynika, iż doręczono je skutecznie skarżącemu w dniu 20 marca 2009 r. Zatem termin do wniesienia skargi upłynął biorąc pod uwagę treść art. 83 § 2 p.p.s.a., w dniu 20 kwietnia 2009 r. (poniedziałek). W niniejszej sprawie W. B., działając wbrew zawartemu w zaskarżonym orzeczeniu wyraźnemu pouczeniu o prawie trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nadał w dniu 17 kwietnia 2009 r., w Urzędzie Pocztowym w T., pismo datowane na ten sam dzień zawierające w swej treści skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Pismo to przesłał jednak na adres Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], który to organ w dniu [...] r. przekazał je organowi właściwemu w sprawie tzn. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, pomimo tego iż wiedział, że skarga zostanie przekazana do organu właściwego już po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. W rozpatrywanej sprawie należało uznać, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 54 § 1 tej ustawy jednoznacznie precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Wobec tego tylko czynność nadania skargi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. można było potraktować jako spełniającą powyższe warunki. Należy również podnieść w tym miejscu, że w niniejszej sprawie nie mógł być zastosowany przepis art. 65 § 1 K.p.a. i skutek wynikający z art. 65 § 2 k.p.a. Wyżej przywołane przepisy dotyczą bowiem wyłącznie postępowania administracyjnego. Jednak to postępowanie już uległo zakończeniu i zastosowanie w niniejszej sprawie musi mieć procedura sądowoadministracyjna regulowana przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji nie można uznać za prawidłowe skierowania skargi do innego organu niż SKO w K. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu z art. 65 k.p.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04, publik. w ONSAiWSA z 2005 r. Nr 6, poz. 116). Jeżeli zatem strona wbrew wyraźnemu pouczeniu skierowała skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem niewłaściwego organu, to za datę nadania skargi należało przyjąć datę przekazania skargi właściwemu organowi tj. dzień 25 maja 2009 r. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt. I SA/Gl 155/08, opubl. Lex nr 381455). Mając na względzie wyżej zaprezentowane rozważania należało uznać, iż skarga została wniesiona z naruszeniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego, na podstawie 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.