IV SA/Gl 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] roku nr [...]. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, uchylił w całości własną decyzję dotyczącą D.S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uznania jej z dniem 07.09.2015 r. za osobę bezrobotną i przyznania z tym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz odmówił uznania za taką osobę z dniem 07.09.2015 r. i przyznania jej prawa do zasiłku od dnia 07.09.2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "ustawa") wskazał, że na dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w C., tj. 07.09.2015 r., D.S. nie spełniała przesłanek ustawowych do uznania jej za osobę bezrobotną i do przyznania jej prawa do zasiłku, ponieważ od 01.09.2016 r. rozpoczęła naukę w Policealnym Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży w C. Okoliczność ta wyszła na jaw w dniu 28 stycznia 2016 r., kiedy to wpłynęło do organu zaświadczenie z dnia 24 stycznia 2016r., wystawione przez Policealne Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży w C., z którego wynika, że D. S. od dnia 1 września 2016 r. jest słuchaczką tego Studium, na kierunku technik farmaceutyczny. Od powyższej decyzji D.S. złożyła odwołanie wnosząc o uznanie jej od dnia 7 września 2015 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Akcentowała, iż spełnia ustawowe warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, gdyż poza podjęciem nauki w szkole, w celu podniesienia kwalifikacji zawodowych, nic się nie zmieniło. Wyłącznie z uwagi na brak ofert pracy uwzględniających jej wykształcenie postanowiła podjąć naukę w szkole, celem zmiany zawodu, a jest to jedyna bezpłatna szkoła kształcąca w kierunku umożliwiającym jej podjęcie pracy. Wyjaśniła, że pomimo zapisu, że jest to szkoła dla młodzieży, umożliwia ona jednak podjęcie nauki także osobom po ukończeniu 25 roku życia. Zajęcia w niej odbywają się w soboty i niedziele, co nie stanowi przeszkody do podjęcia zatrudnienia, w związku z tym, nadal jest osobą bez pracy, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że D.S. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 7 września 2015 r., uzyskując status osoby bezrobotnej, której przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 września 2015 r., w wysokości 100% kwoty zasiłku dla bezrobotnego, tj. 831,10 zł. brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, a od 6 grudnia 2015 r. w kwocie 652,60 zł. brutto miesięcznie, w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. W dniu 8 grudnia 2015 r. otrzymała skierowanie do pracy w firmie A w C., na stanowisko pracownika biurowo-marketingowego. Jak wynika z akt sprawy, odmówiła przyjęcia odpowiedniej oferty pracy z powodu (cytat): "niedyspozycyjność piątki, soboty, niedziele, z uwagi na kształcenie" (oświadczenie z 10.12.2015 r.). Zobowiązana więc została do przedstawienia dowodu na tę okoliczność, co uczyniła w dniu 17.12.2015 r. Złożone w Urzędzie Pracy zaświadczenie z dnia 11.12.2015 r. i 24.01.1016 r., wydane przez Policealne Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży w C. potwierdza, że D.S. od miesiąca września 2015 r. jest słuchaczem semestru pierwszego tego Studium, na kierunku technik farmaceutyczny, gdzie nauka trwa 2 lata (4 semestry). Zajęcia prowadzone są w systemie stacjonarnym soboty i niedziele. Termin ukończenia nauki planowany jest na miesiąc czerwiec 2017 r., a do tej pory pierwsze zajęcia odbyły się w dniach 19 i 20 września 2015 r., natomiast kolejne będą w soboty i w niedziele. Biorąc po uwagę powyższe, organ I instancji wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], wznawiając z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Następnie wydał w dniu 1 lutego 2016 r. orzeczenie, uchylające decyzję będącą przedmiotem wznowienia oraz orzekł o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 07.09.2015 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku od dnia 07.09.2015 r. Z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z kolei art. 71 ust. 1 ustawy określa, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Zdaniem organu odwoławczego, w rejestrze szkół policealnych niepublicznych dla młodzieży, prowadzonym przez Prezydenta Miasta C. znajduje się Policealne Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży (nr zaświadczenia [...] z 25.09.2007 r.). Podnoszona w odwołaniu okoliczność, iż w wieku 45 lat D.S. nie posiada statusu "młodzieży", a sam zapis w nazwie szkoły, że jest "dla młodzieży", umożliwia aby zajęcia odbywały się w systemie zaocznym, w soboty i niedziele, nie wpływa na sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż niewątpliwie pomimo takiego harmonogramu zajęć, wspomniane Studium nie jest szkołą dla dorosłych. Treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy daje podstawę do przyjęcia, że status bezrobotnego nie może uzyskać osoba ucząca się. Z tym, że ustawodawca wyszczególnił od tej zasady trzy wyjątki, tj. zakaz ten nie dotyczy uczących się w szkole dla dorosłych, przystępujących do egzaminu eksternistycznego z zakresu szkoły dla dorosłych oraz uczących się w szkole wyższej w formie studiów niestacjonarnych. Wobec tego osoba ucząca się w szkole dla młodzieży, tak jak ma to miejsce w przypadku D.S., nie może jednocześnie nabyć i posiadać statusu bezrobotnego. Twierdzenia zawarte w odwołaniu, że pomimo podjęcia od 01.09.2015 r. nauki w Policealnym Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, nie odnoszą skutku. Organy administracyjne działają na podstawie prawa i w związku z tym nie mogą załatwiać spraw według własnego uznania, a przepisy omawianej ustawy, nie przewidują żadnych wyjątków w zakresie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Nawiązując do okoliczności podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w związku z podjęciem nauki w Policealnym Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży, organ odwoławczy uznał, że aktywność D.S. w tym zakresie zasługuje na aprobatę, ale ustawa szczegółowo określa warunki przyznawania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oraz przesłanki ich utraty, z uwagi na jej bezwzględnie obowiązujący charakter, dlatego nie daje organowi administracji publicznej możliwości uznaniowego orzekania w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D.S. podniosła zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez niewłaściwe ustalenie, że podjęcie nauki w Policealnym Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży w C. powoduje utratę przez nią statusu osoby bezrobotnej. W konsekwencji bezzasadne przyjęcie zaistnienia przesłanek uniemożliwiających otrzymanie przez nią statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Poinformowała, że dokonując rejestracji organ I instancji przyznał jej status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Z uwagi na brak ofert pracy, skarżąca jako osoba niepełnosprawna podjęła naukę w jedynej bezpłatnej szkole zaocznej, kształcącej w kierunku umożliwiającym podjęcie zatrudnienia po zdaniu egzaminu państwowego. Jej zdaniem, nauka w soboty i w niedziele nie jest przeszkodą w gotowości do podjęcia przez nią zatrudnienia, w przypadku uzyskania propozycji pracy, dlatego domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i uznania za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, który był jej jedynym źródłem utrzymania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a." Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu zostały naruszone przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że decyzje administracyjne dzielą się na decyzje konstytutywne i decyzje deklaratoryjne. Akty konstytutywne tworzą, zmieniają lub uchylają stosunki prawne, przy czym zmiana konkretnej sytuacji prawnej następuje tu nie z mocy samej ustawy, ale z mocy tego właśnie aktu administracyjnego, ponieważ tworzą nową sytuację prawną, tzn. ustalają dla adresatów prawa i obowiązki, dlatego przyznaje się im charakter twórczy, nadto obowiązują ex nunc. Natomiast decyzje deklaratoryjne tylko potwierdzają (deklarują) prawa i obowiązki, które dla adresatów wynikają z ustawy, same zaś takich praw i obowiązków nie tworzą, przy czym również w nich jest pewien element twórczości, bowiem one kształtują stosunki prawne. Jednakże dopiero od chwili wydania takiego aktu administracyjnego jego adresat może skutecznie powoływać się na swoje prawo, ale obowiązują one ex tunc (J. Boć, Prawo administracyjne, Kolonia Limited 2003, s. 322-323). Decyzje w sprawie statusu osoby bezrobotnej należy zaliczyć do decyzji o charakterze deklaratoryjnym, gdyż wypowiadają się one w przedmiocie uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, potwierdzając, że danej osobie przysługuje bądź nie przysługuje taki status oraz wywołując skutek prawny wstecz, tj. od momentu zaistnienia stanu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2652/13, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA - dalej CBOSA). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. I, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która dodatkowo, spełnia pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie. Przywołana definicja osoby bezrobotnej jest skonstruowana z dwóch części. W pierwszej z nich, wskazuje się na przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. W drugiej powołuje się grupę przesłanek negatywnych, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za osobę bezrobotną. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie, czy zachowanie omawianego statusu osoby bezrobotnej. Nie jest możliwe odstąpienie od tych wymogów nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy. Wystąpienie jednej z negatywnych przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy oznacza, że osoba przestaje być osobą bezrobotną i to z chwilą zaistnienia tego stanu prawnego. Decyzja taka potwierdza stan prawny, a starosta zmierzając do jej wydania ustala moment niespełnienia warunku. Termin utraty statusu osoby bezrobotnej w razie wydania decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy określony został poprzez odesłanie do momentu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i konieczne jest jego ustalenie przez starostę w zależności od okoliczności sprawy. Decyzja pozbawiająca statusu osoby bezrobotnej będzie określała termin utraty statusu bezrobotnego z mocą wsteczną. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, uchylającą w całości decyzje tego organu z dnia [...] r. o uznaniu skarżącej z tym dniem za osobę bezrobotną i orzekającą o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tegoż dnia. Powodem wydania przez organ I instancji, wyżej wymienionej decyzji, było ustalenie, że w dniu 1 września 2015 r., jak również w dacie rejestracji Powiatowym Urzędzie Pracy w C., tj. 7 września 2015 r. skarżąca była osobą uczącą się w Policealnym Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży, które nie jest szkołą dla dorosłych. W tym miejscu jeszcze raz przyjdzie zauważyć, że według art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, za bezrobotnego uznaje się osobę, między innymi nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje się na studiach stacjonarnych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że statusu bezrobotnego nie może uzyskać osoba ucząca się, za wyjątkiem osób uczących się w szkole dla dorosłych, przystępujących do egzaminu eksternistycznego z zakresu szkoły dla dorosłych oraz uczących się w szkole wyższej w formie studiów niestacjonarnych. Nie można podzielić stanowiska organów administracji o konieczności zastosowania w sprawie wyłącznie definicji osoby bezrobotnej zawartej w ustawie bez uwzględnienia innych obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji arbitralnie podał, iż Policealne Studium Ratownictwa Medycznego dla Młodzieży w C. nie jest szkołą dla dorosłych. Bezspornie omawiana ustawa nie zawiera definicji szkoły dla dorosłych, dlatego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 z póżn. zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 3a) ustawy o systemie oświaty system ten obejmuje placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Dodatkowo, w oparciu o art. 3 pkt 15 tej samej ustawy wskazano, że przez szkołę dla dorosłych należy rozumieć szkoły, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 lit. b i d, w których stosuje się odrębną organizację kształcenia i do których są przyjmowane osoby mające 18 lat, a także kończące 18 lat w roku kalendarzowym, w którym są przyjmowane do szkoły. Tym samym szkoła dla dorosłych to również szkoła wymieniona jako publiczna i niepubliczna ponadgimnazjalna typu szkoły policealnej dla osób posiadających wykształcenie średnie, o okresie nauczania nie dłuższym niż 2,5 roku, umożliwiająca uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w danym zawodzie, co wynika z treści art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy o systemie oświaty. Jak już zaznaczono, w przypadku braku definicji konkretnego pojęcia w jednym akcie prawnym należy odwołać się do innego aktu prawnego, zawierającego taką definicję. W świetle przytoczonej definicji, bez poczynienia w tym zakresie szczegółowych ustaleń stanu faktycznego i rozważań prawnych błędne jest przekonanie organów administracji obu instancji, że status bezrobotnego z zasady nie może uzyskać osoba ucząca się, za wyjątkiem uczących się w szkole dla dorosłych, przystępujących do egzaminu eksternistycznego z zakresu szkoły dla dorosłych oraz uczących się w szkole wyższej w formie studiów niestacjonarnych. Wymieniony pierwszy wyjątek dotyczy bowiem skarżącej, która ukończyła 18 lat, posiada wykształcenie średnie i uczy się w szkole niepublicznej typu szkoły ponadgimnazjalnej określanej jako szkoła policealna, o okresie nauczania nie dłuższym niż 2,5 roku. W tej sytuacji rolą organu I instancji będzie wyjaśnienie, czy pobieranie przez skarżącą nauki ma miejsce w szkole policealnej niepublicznej dla osób dorosłych posiadających wykształcenie średnie, i czy jej ukończenie umożliwi skarżącej uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w zawodzie technika farmaceutycznego. W tym zakresie nie ma bowiem w aktach administracyjnych żadnych wyjaśnień (por. treść zaświadczeń zebranych w sprawie k. 32, 33 i 36). Należy zgodzić się z organami administracji, że pobieranie nauki przez skarżącą stanowiło przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego wymienioną w decyzji organu I instancji decyzją własną. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z tego przepisu, mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być: a) nieznane organowi, które wydał decyzję i b) muszą istnieć w dniu wydania decyzji, której wznowienie dotyczy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła. Tymczasem jednak organy administracji w toku postępowania administracyjnego nie rozważyły wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza nie ustaliły, czy skarżąca uczy się w szkole dla dorosłych w rozumieniu przywołanych przepisów ustawy o systemie oświaty oraz w tym zakresie nie dokonały zgodnie z art. 80 K.p.a. analizy wszystkich dowodów. Stąd też w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, ale również normy postępowania administracyjnego. Poczynione w tym zakresie ustalenia nie były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięć przez oba organy administracji orzekające w sprawie. Nie jest w tym przypadku istotne jaką nazwę nosi szkoła, ale czy spełnia przesłanki określone w art. 3 pkt 15 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy o systemie oświaty. Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji nie można było uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy, naprowadzone wyżej braki muszą zostać uzupełnione, a organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę jest związany dokonaną oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 134, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 li. a i c) p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.