IV SA/Gl 389/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R.S. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej oraz odstąpienia od ukarania 1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. nr [...]; 2) określa, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane. Zaskarżonym orzeczeniem Nr [...] z dnia [...]r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania R.S., utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...]r., wydane w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko R.S., obwinionemu o to, że w dniu 6 marca 2013 roku w trakcie służby pełnionej w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C., uzyskując w rozmowie z osobą, która zgłosiła się do sekretariatu wydziału i przedstawiła jako pracownik firmy A Sp. z o.o. z/s w L., informacje wskazujące na popełnienie wykroczeń określonych w art. 96 par. 1 pkt 5 kw oraz w art. 97 kw w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegających na dopuszczeniu do ruchu niesprawnych technicznie karetek wykorzystywanych przez tę firmę do prowadzenia działalności gospodarczej i poruszaniu się nimi przez zatrudnionych w niej kierowców zaniechał zlecenia właściwemu funkcjonariuszowi pracującemu w zespole ds. wykroczeń czynności przyjęcia od niej protokolarnego zawiadomienia o popełnieniu wykroczeń i przesłuchania w charakterze świadka, ograniczając się do wydania Kierownikowi [...] Kontroli Ruchu Drogowego i Obsługi Zdarzeń Drogowych mł. asp. S.T. polecenia zlecenia zadania doraźnego dla patrolu polegającego na dokonaniu kontroli wymienionych karetek ze sprawdzeniem stanu technicznego, tj. o naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Wymienionym orzeczeniem Komendant Miejski Policji w C. (zwany dalej również organem) orzekł o uznaniu R.S. winnym naruszenia dyscypliny służbowej, opisanego w przedstawionym mu zarzucie i odstąpił od ukarania. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że na podstawie zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału ustalił, iż w dniu 6 marca 2013 roku, przed godziną 8:00, do sekretariatu Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C. wszedł J.K., zatrudniony ówcześnie jako kierowca w firmie A Sp. z o.o. z/s w L. Został przyjęty przez Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego - podinsp. R.S. Podczas rozmowy poinformował go, że on i jego koledzy mają problemy ze stanem technicznym karetek, którymi przewożą pacjentów, tj. z jednej z karetek wycieka z silnika olej, w drugiej uszkodzone jest zawieszenie, w kolejnej uszkodzony jest układ kierowniczy, w następnej nieprawidłowo działają światła. Poinformował również Naczelnika, że pomimo wielokrotnych próśb kierowanych do przełożonych - właściciele w/w karetek nic z tym faktem nie robią, wręcz straszą ich, że jak im coś nie odpowiada to mogą się zwolnić. Po uzyskaniu powyższych informacji podinsp. R.S. wezwał do sekretariatu asp. S.T. - kierownika [...] Kontroli Ruchu Drogowego i Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego KMP w C. i polecił mu, aby patrolowi rozpoczynającemu służbę o godz. 8:00, jako zadanie doraźnie zlecić udanie się na ul. [...] w C. i w przypadku napotkania karetek pogotowia z numerami rejestracyjnymi zaczynającymi się na [...], dokonać ich zatrzymania i poddać kontroli celem sprawdzenia ich stanu technicznego. Powiedział asp. S.T., że patrol ma stanąć na ul. [...] przy wjeździe do serwisu opon, znajdującego się przy skrzyżowaniu ul. [...] z ul. [...]. Ponadto powiedział mu, że J.K. będzie informował kierowców karetek, kiedy mają wyjechać karetkami spod szpitala celem skontrolowania. Żadnych innych poleceń Naczelnik R.S. asp. S.T. nie wydał. Nie polecił mu, aby przyjął zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia wykroczenia ani, żeby zlecił Zespołowi ds. Wykroczeń Wydziału Ruchu Drogowego przyjęcie od petenta przebywającego w sekretariacie zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia. Czynności te skutkowałyby tym, że policjanci Zespołu ds. Wykroczeń po przyjęciu zawiadomienia udaliby się do miejsca postoju pojazdów, celem potwierdzenia złożonych w zawiadomieniu zeznań oraz zapobieżenia wyjazdowi karetek na drogę publiczną. Wydane przez R.S. polecenie zostało przez S.T., przekazane odprawianemu przez niego w tym czasie do służby, patrolowi w składzie st. sierż. Ł.Ż. i sierż. Ł.P. Pomiędzy godz. 8:50 a 10:35 na ul. [...] w C. na parkingu firmy B wymienieni funkcjonariusze dokonał kontroli czterech karetek wykorzystywanych przez firmę A Sp. z o.o., kierowanych przez M.P., P.B., K.K. i A.K. Przeprowadzone przez nich kontrole potwierdziły zły stan techniczny wszystkich poddanych kontroli karetek. W przypadku każdej z nich kontrola zakończyła się zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego i zakazem dalszej jazdy. Fakt ten stał się przedmiotem skargi Prezesa Zarządu A Sp. z o.o. z/s w L. z dnia 6.03.2013 r., w której zarzucił on funkcjonariuszom przekroczenie uprawnień poprzez bezpodstawne i złośliwe zatrzymanie dowodów rejestracyjnych tych pojazdów. Przeprowadzone w Komendzie Miejskiej Policji w C. postępowanie wyjaśniające, nie potwierdziło zasadności zarzutów skarżącego. O zrealizowanym poleceniu funkcjonariusze poinformowali oficera dyżurnego KMP w C. za pomocą radiostacji. Z uwagi na to, że asp. S.T. pełnił nadzór nad pełnioną przez nich służbą słyszał przez stację nasobną, ich korespondencję z oficerem dyżurnym. Stąd też wiedział w jaki sposób zostało zakończone zlecone zadanie. Asp. S.T., po uzyskaniu informacji, że policjanci zatrzymali dowody rejestracyjne niesprawnych w/w karetek pogotowia, powiadomił o wynikach przeprowadzonych kontroli R.S., który przesłuchany w charakterze obwinionego faktu tego nie potwierdził. Trzykrotnie przesłuchany w postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obwinionego podinsp. R.S. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego i złożył w obecności swojego obrońcy wyjaśnienia. Podczas pierwszego przesłuchania, w dniu 17.06.2013 roku potwierdził fakt osobistego przyjęcia interesanta, który w rozmowie poinformował go o złym stanie technicznym ambulansów pogotowia w firmie, w której był zatrudniony. Stwierdził, iż otrzymanej informacji nie zbagatelizował i dążył do tego, aby w pierwszej fazie zweryfikować ją w celu ustalenia czy ma do czynienia z wykroczeniem czy też przestępstwem. Mając na względzie potrzebę weryfikacji przekazanych informacji i dyspozycje art. 308 kpk, niezwłocznie przekazał interesanta nadzorującemu służbę zewnętrzną asp. S.T. Wyjaśnił, iż jego kontakt z osobą przekazującą informacje na temat stanu technicznego karetek był ograniczony do niezbędnego minimum aby weryfikując ją zareagować w sposób konkretny, jednoznaczny i szybki. Polecenie jakie wydał asp. T. dotyczyło zweryfikowania przekazanych informacji o stanie technicznym samochodów i kompleksowej obróbki zawiadamiającego poprzez udanie się w rejon szpitala [...], gdzie miały przemieszczać się według informującego karetki, poddanie kontroli tych pojazdów i zakończenie podjętych czynności w odpowiedni sposób tj. pouczenie zgodnie z art. 41 kw, wdrożenie postępowania mandatowego lub sporządzenie wniosku o ukaranie, a co za tym idzie przesłuchanie świadków. Następnie organ wskazał, że na dzień 6.03.2013 roku, w strukturze organizacyjnej Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C. znajdował się Zespół ds. Wykroczeń liczący 9 etatów. Zgodnie ze szczegółowymi zadaniami w/w Wydziału stanowiącymi załącznik nr 5 do Decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. do zadań Zespołu ds. Wykroczeń należało m.in. prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenie. Wobec powyższego w sytuacji powzięcia przez Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP w C. informacji o popełnieniu wykroczenia powinien on zlecić przyjęcie przez funkcjonariusza Zespołu ds. Wykroczeń zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia wykroczenia, w tym przesłuchania w charakterze świadka zawiadamiającego. W następstwie tego, powinna być dokonana przez uprawnionego funkcjonariusza kontrola karetek w miejscu postoju pod kątem ustalenia ich stanu technicznego oraz wyposażenia i w przypadku potwierdzenia przekazanych przez zgłaszającego informacji, zapobieżenia ich wyjazdu na drogę publiczną. Organ podkreślił, że przesłuchany trzykrotnie w charakterze świadka mł. asp. S.T. zeznał, iż polecenie zlecenia zadania doraźnego dla patrolu było jedynym poleceniem, jakie w tej sprawie wydał mu podinsp. R.S. Nie otrzymał polecenia przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu lub zlecenia tej czynności funkcjonariuszom Zespołu ds. Wykroczeń. On sam nie ma w zakresie swoich obowiązków prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenie. Realizacją zadań z tego zakresu zajmowali się ówcześnie funkcjonariusze Zespołu ds. Wykroczeń działającego w strukturze organizacyjnej Wydziału Ruchu Drogowego. Ponadto zeznał, że w przypadkach, gdy jakikolwiek petent zgłaszał zawiadomienie o wykroczeniu to kierowany był do pracownika Zespołu Wykroczeń. Następnie organ dodał, że zgodnie z postanowieniami karty opisu stanowiska pracy, R.S., jako Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C., ma w zakresie obowiązków między innymi sprawowanie bezpośredniego nadzoru i odpowiedzialność za całokształt pracy Wydziału, a także bezpośredni nadzór nad funkcjonariuszami Referatu Kontroli Ruchu Drogowego. Ponadto organ wskazał, że brak właściwej reakcji R.S. na zgłoszenie J.K. spowodował, iż zawiadomienie o wykroczeniu, nie zostało przyjęte i nie wdrożono czynności zgodnie z kodeksem postępowania w sprawach o wykroczenia. Podkreślił, że o ile w wyniku realizacji polecenia wydanego przez R.S., zweryfikowano pozytywnie informacje przekazane przez J.K. odnośnie złego stanu technicznego karetek, to w żaden sposób nie mogło ono załatwić kwestii wykroczenia z art. 96 par. 1 pkt 5 kw. Od samego początku mogło to zostać zrealizowane tylko poprzez zlecenie podległemu funkcjonariuszowi z Zespołu ds. Wykroczeń, przyjęcia od J.K. zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia i przesłuchania go w charakterze świadka. Organ wskazał, że ustalenia postępowania wskazują na fakt, iż możliwość zaistnienia tego wykroczenia, zasygnalizowana w momencie przyjmowania zgłoszenia J.K. i wysoce uprawdopodobniona po pozytywnym zweryfikowaniu informacji o złym stanie technicznym karetek, całkowicie uszła uwadze obwinionego. Ponadto podniósł, że niezależnie od informacji uzyskanych w rozmowie z J.K., brak jakichkolwiek czynności w kierunku tego wykroczenia, powinien zostać zauważony przez obwinionego po uzyskaniu informacji o wynikach kontroli stanu technicznego karetek i wywołać jego natychmiastową reakcję w celu zmiany takiego stanu rzeczy, co jednak nie nastąpiło. Następnie organ wskazał, że stosowne czynności wyjaśniające zmierzające do ustalenia osoby i pociągnięcia jej do odpowiedzialności za przedmiotowe wykroczenia, zostały wdrożone w kierowanym przez obwinionego Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C., dopiero na skutek realizacji wniosku z postępowania wyjaśniającego skargę prezesa firmy A Sp. z o.o. na czynności zatrzymania dowodów rejestracyjnych pojazdów. W końcowej części orzeczenia, organ wskazał, że nie budzi żadnych wątpliwości, sprawstwo i zawinienie R.S. w zakresie popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji, według którego, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Dodał, że ustalone okoliczności zaistnienia czynu zarzucanego obwinionemu, pozwalają na uznanie, iż do jego popełnienia doszło w sposób nieumyślny określony w art. 132a pkt 2 ustawy o Policji. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez R.S., [...] Komendant Wojewódzki Policji, utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...]r. W uzasadnieniu przedstawił ustalenia i oceny w sprawie – w sposób zgodny ze stwierdzeniami organu I instancji. Odnosząc się do treści odwołania wskazał, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, dotyczący jego zastosowania pomimo, że okoliczności sprawy nie pozwalają na uznanie, iż obwiniony naruszył dyscyplinę służbową. Podniósł, że dokonane w sprawie ustalenia, będące podstawą przedstawionego obwinionemu zarzutu, znajdują oparcie w obszernym materiale dowodowym, który został uzupełniony o dowody wskazane w orzeczeniu nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] roku. Dodał, że ponowne przesłuchanie J.K., S. T. oraz przesłuchanie w charakterze świadka K.R., pozwoliło na usunięcie wątpliwości istniejących na wcześniejszym etapie postępowania dyscyplinarnego. Ponadto podniósł, że stanowi linię obrony obwinionego twierdzenie, iż po rozmowie ze zgłaszającym – J.K., przekazał go do dyspozycji podwładnego, celem kompleksowego załatwienia sprawy, w tym dokonania kontroli. W tym zakresie wskazał, że na podstawie zgromadzonych dowodów - zgodnych zeznań mł. asp. S.T. oraz J.K. ustalił, iż obwiniony po przeprowadzonej rozmowie ze zgłaszającym, ograniczył się jedynie do polecenia S. T., zlecenia zadania doraźnego dla patrolu, polegającego na dokonaniu kontroli karetek. W skardze wniesionej od powyższego orzeczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, R.S. podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, przez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie naruszenia przez niego dyscypliny służbowej w oparciu o wybiórcze okoliczności, z pominięciem całokształtu materiału dowodowego. Zarzucił również, że przy wydaniu orzeczenia doszło do naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, iż naruszył dyscyplinę służbową. Podkreślił, że nie uwzględniono całokształtu regulacji zawartych w Zarządzeniau nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji oraz treści art. 37 § 5 i art. 54 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu orzeczenia. Na rozprawie skarżący wniósł o uwzględnienie skargi. Pełnomocnik organu podtrzymał wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego orzeczenia w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że przy jego wydaniu – podobnie jak i przy wydaniu orzeczenia organu I instancji - doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, który zawiera zobowiązanie do zebrania materiału dowodowego i podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu orzeczenia, organ I instancji wskazał bowiem, że brak właściwej reakcji R.S. na zgłoszenie J.K. spowodował, iż zawiadomienie o wykroczeniu, nie zostało przyjęte i nie wdrożono czynności zgodnie z kodeksem postępowania w sprawach o wykroczenia. W tym zakresie, który dotyczył szczególnie istotnych ustaleń dla rozstrzygnięcia sprawy, organ całkowicie pominął wskazanie podstaw przytoczonego stwierdzenia. Nie wskazał, na jakiej podstawie uznał, że to wyłącznie z powodu nieprzyjęcia od J.K., zawiadomienia o wykroczeniu, doszło do wymienionego skutku w postaci braku wdrożenia czynności zgodnie z kodeksem postępowania w sprawach o wykroczenia. Podkreślił tylko, że w wyniku realizacji polecenia wydanego przez R.S., zweryfikowano pozytywnie informacje przekazane przez J.K., odnośnie złego stanu technicznego karetek pogotowia, ale jednocześnie dodał, że "w żaden sposób nie mogło to załatwić kwestii wykroczenia z art. 96 par. 1 pkt 5 kw." Organ w ogóle nie odniósł się przy tym do twierdzeń R.S., przedstawionych podczas pierwszego przesłuchania w postępowaniu dyscyplinarnym, że polecenie jakie wydał asp. S. T. dotyczyło zweryfikowania przekazanych informacji o stanie technicznym samochodów poprzez udanie się w rejon szpitala [...], gdzie - według informującego - miały przemieszczać się karetki, poddanie kontroli tych pojazdów i zakończenie podjętych czynności w odpowiedni sposób tj. pouczenie zgodnie z art. 41 kw, wdrożenie postępowania mandatowego lub sporządzenie wniosku o ukaranie, a co za tym idzie przesłuchanie świadków. Szczególnie rażące jest zatem pominięcie przez organ wskazania, z jakiego powodu przyjął, że potwierdzenie w wyniku kontroli drogowej – zleconej przez skarżącego - złego stanu technicznego kontrolowanych pojazdów, nie było wystarczające do podjęcia przez funkcjonariuszy policji, czynności wymienionych w wyjaśnieniach R.S., tj. takich czynności jak wdrożenie postępowania mandatowego lub sporządzenie wniosku o ukaranie, a w konsekwencji przesłuchanie kierujących pojazdami, których dowody rejestracyjne zostały przez funkcjonariuszy zatrzymane. Jeśli bowiem organ uznał, że w sytuacji, w której stwierdzono zły stan techniczny karetek pogotowia, powodujący konieczność zatrzymania dowodów rejestracyjnych tych pojazdów oraz zakaz dalszej jazdy, nie było oczywistą konsekwencją, przeprowadzenie jakichkolwiek dalszych czynności przez kontrolujących funkcjonariuszy - to miał obowiązek wskazania podstaw prawnych takiej oceny. Powyższe pominięcie organu spowodowało, że całkowicie gołosłowne jest uzasadnienie zarzutu przedstawionego R.S. w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym, sprowadzające się do tego, że wdrożenie postępowania w sprawie wykroczeń z art. 96 § 1 pkt 5 i art. 97 kw - jak stwierdził organ – "od samego początku mogło zostać zrealizowane tylko poprzez zlecenie podległemu funkcjonariuszowi z Zespołu ds. Wykroczeń, przyjęcia od J.K. zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia i przesłuchania go w charakterze świadka". W tej sprawie zarzut naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej, określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, dotyczył bowiem wyłącznie tego, że zaniechał zlecenia podległemu funkcjonariuszowi, przyjęcia od J.K. zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia i przesłuchania go w charakterze świadka. W konsekwencji wyżej stwierdzonych uchybień, organ nie wykazał w najmniejszym nawet stopniu, na jakiej podstawie przyjąl, że zawinienie R.S. w zakresie popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego – jak to określił w orzeczeniu - nie budzi żadnych wątpliwości. Natomiast według art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: - 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; - 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. W tym zakresie organ I instancji przyjął w orzeczeniu dyscyplinarnym, że do popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu, doszło w sposób nieumyślny określony w art. 132a pkt 2 ustawy o Policji i nie wskazał żadnych skonkretyzowanych okoliczności, uzasadniających tę ocenę. W tej samej kwestii organ odwoławczy stwierdził zaś tylko, że “analiza akt postępowania dyscyplinarnego pozwala na stwierdzenie, że R.S. dopuścił się zarzucanego mu czynu, a wina w jego popełnieniu jest nieumyślna w zamiarze ewentualnym, gdyż policjant nie miał zamiaru jego popełnienia, jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, popełnił go." Z przytoczenia tego wynika, że organy obydwu instancji, nie wskazały nawet tego, czy zawinienie polegało – w ich ocenie - na tym, że R.S. możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, przewidywał, czy też, że mógł i powinien go przewidzieć. Natomiast obie postacie nieumyślności, zostały wymienione w art. 132a pkt 2 ustawy o Policji, i to przy zastosowaniu alternatywy rozłącznej – poprzez użycie spójnika “albo", co tym bardziej wskazuje na konieczność przedstawienia ścisłych stwierdzeń organu w tym zakresie. Przede wszystkim jednak – jak już była o tym mowa – żaden z organów orzekających w tej sprawie – nie wskazał skonkretyzowanych okoliczności, uzasadniających ocenę, że w ogóle można przyjąć wystąpienie przesłanki zawinienia w zakresie przewinienia dyscyplinarnego, zarzucanego skarżącemu. Jest to szczególnie rażące pominięcie obydwu organów, dotyczy bowiem kwestii o kluczowym znaczeniu w postępowaniu dyscyplinarnym. W wyniku rozpoznania skargi, stwierdzić zatem należało, że nie ulega wątpliwości, iż naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięte przez organ odwoławczy oraz organ I instancji, stwierdzenia i oceny, dotyczyły przecież podstaw rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie zatem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ orzekający wykona powyższe wskazania i w konsekwencji tego, wyda rozstrzygnięcie uwzględniające istotne oceny i ustalenia, które zostały pominięte w dotychczasowym postępowaniu. Podstawę orzeczenia w kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczenia, stanowił art. 152 P.p.s.a.