IV SA/Gl 39/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r, nr [...] w przedmiocie transportu drogowego i przewozów w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty [...], nr [...] z dnia [...] r. o odmowie wydania J. M. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na linię komunikacyjną Ż. – B. – J. Skarżona decyzja została stronie doręczona do rąk własnych w dniu 8 listopada 2010 r., co wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Rozstrzygnięcie to zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Pismem z dnia [...] r. w tym samym dniu nadanym J.M. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma A w L. zaskarżyła wyżej opisaną decyzję Kolegium oraz złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że decyzję Kolegium doręczoną jej w dniu 8 listopada 2010 r. zabrał omyłkowo jej mąż, który wyjechał za granicę, gdzie przebywał do dnia [...] r. Skarżąca zaznaczyła, że mąż poinformował ją telefonicznie, że termin złożenia skargi mija w dniu [...] r. Do wniosku dołączono oświadczenie męża skarżącej – J.M. uznające jego winę w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W oświadczeniu tym wskazano dodatkowo, że w telefonicznej rozmowie z żoną podał jej informację, że termin do wniesienia skargi upływa w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek J.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd miał na uwadze uregulowania przepisów art. 86 – 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., gdzie zostały określone przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Natomiast w myśl postanowień art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżący wskazał, że uważał, iż skarga została nadana w terminie bowiem mąż skarżącej poinformował ją telefonicznie, że termin do wniesienia skargi upływa w dniu [...] r., po jego przyjeździe do Polski okazało się jednak, że termin ten upłynął w dniu [...] r. Sąd więc przyjął, że w dniu 9 grudnia 2010 r. (data powrotu męża strony do Polki) ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zatem od tego dnia rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Dlatego wniosek ten nadany w dniu [...] r. został wniesiony w terminie. W dalszej kolejności należało ocenić zaistnienie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Ponadto z dowodu doręczenia skarżonej decyzji znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, iż decyzja Kolegium została doręczona osobiście skarżącej w dniu 8 listopada 2010 r., co potwierdza podpis zamieszczony na dowodzie doręczenia. Skarżąca niezależnie więc od faktu zabrania decyzji przez jej męża wiedziała o istnieniu decyzji, a zatem aby uznać, iż zachowała szczególną staranność winna była przynajmniej oznaczyć datę odbioru tejże decyzji. Zaznaczyć należy, że była to korespondencja urzędowa, związana z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, tym bardziej więc należało zachować szczególną staranność. W dalszej kolejności wskazać należy, że również inne okoliczności podane przez skarżącą nie świadczą o braku jej winy w uchybieniu terminu. Fakt zabrania korespondencji przez męża skarżącej wskazuje bowiem, że została ona gdzieś zarzucona, razem z rzeczami męża. Tymczasem decyzja Kolegium bez wątpienia była bardzo istotna z punktu widzenia prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej dlatego z tym większa starannością winno się postępować z korespondencją ją zawierającą. Ponadto zaznaczyć należy, że z oświadczenia męża skarżącej złożonego wraz z wnioskiem wynika, iż telefonicznie poinformował on ją, że termin do złożenia skargi od wyżej przywołanej decyzji upływa w dniu 8 grudnia 2010 r., a nie jak skarżąca wskazuje w dniu [...]r. Jednocześnie należy podkreślić, iż skarżąca nie musiała czekać ze złożeniem skargi do ostatniego dnia terminu. Odebrała bowiem decyzję osobiście, wiedziała więc o jej istnieniu i miała wystarczająco dużo czasu na sporządzenie oraz wniesienie skargi w terminie. Należyta staranność w prowadzeniu własnych spraw wymagała nadto dokonania ustaleń, co do daty odbioru korespondencji, jeżeli skarżąca miała wątpliwości w tym zakresie. Tym bardziej, że obecnie wymiana informacji nawet na duże odległości jest łatwa, nie wymaga dużych nakładów i co najważniejsze jest ogólnodostępna. Skarżąca natomiast nie poczyniła żadnych kroków aby potwierdzić, że w istocie przesyłka została doręczona w dniu 8 listopada 2010 r. dlatego trudno mówić o należytej dbałości o własne interesy. Sąd uznał więc, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu uzasadniają przyjęcie, że jego uchybienie było przez skarżącą zawinione. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.