IV SA/Gl 393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej skierowania do domu pomocy społecznej oraz przeniesienia do innego domu pomocy społecznej oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił J. S. zmiany decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącej skierowania go poza kolejnością do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób przewlekle psychicznie chorych na czas nieokreślony w zakresie typu domu pomocy społecznej oraz odmówił przychylenia się do złożonego przez J. S. wniosku o przeniesienie do innego domu pomocy społecznej. Od powyższej decyzji w dniu 5 stycznia 2015 r. J. S. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Kolegium, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach uzasadnienia organ w pierwszej kolejności wskazał, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym strona została poinformowana w pouczeniu zaskarżonej decyzji (art. 129 § 2 k.p.a.). Natomiast w przypadku jego przekroczenia organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.). Odnosząc się do tych przepisów Kolegium podniosło, że po otrzymaniu odwołania, przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu, bowiem warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Dalej organ stwierdził, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona odebrana przez pracownika Domu Pomocy Społecznej w C.- J. S. w dniu 16 grudnia 2014 r. (wtorek), zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 30 grudnia 2014 r. (wtorek), natomiast odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 5 stycznia 2015 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Jednocześnie Kolegium dodało, że Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w C. pismem z dnia [...] r. poinformował, że J. S. posiada pełnomocnictwo pocztowe nr [...] upoważniające ją do odbioru przesyłek listowych nadanych na adres: Dom Pomocy Społecznej [...] w C., [...]. Korespondencja przychodząca na ten adres jest codziennie rejestrowania w dzienniku podawczym i niezwłocznie przekazywana mieszkańcom Domu za pokwitowaniem. Dyrektor DPS dodał również, że J. S. przekazała przesyłkę pocztową z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. odebraną w dniu 16 grudnia 2014 r. J. S. w tym samym dniu. Zaznaczono jednocześnie, że J. S. nie odbiera korespondencji kierowanej do mieszkańców, którzy nie wyrazili na to zgody, natomiast J. S. nie wyraził sprzeciwu na odbieranie korespondencji przez J. S. Na koniec Kolegium wskazało, że odwołujący nie zwrócił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze J. S. wyraził swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W odniesieniu do postanowień, bo tego rodzaju rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, Sąd może je uchylić lub stwierdzić jego nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przesłankę do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi nie tylko ustalenie faktu złożenia odwołania po upływie terminu czternastu dni od daty doręczenia stronie decyzji lub od jej ogłoszenia, lecz również stwierdzenie braku wniesienia przez stronę prośby o przywrócenie tego terminu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia odwołania zobowiązany jest więc ustalić, czy odwołanie zostało złożone w terminie. Z dokonanej przez Sąd analizy akt sprawy wynika, że decyzję organu I instancji skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 16 grudnia 2014 r. Odbiór przesyłki zawierającej decyzję potwierdził pracownik Domu Pomocy Społecznej w C.- J. S., posiadająca upoważnienie do odbierania korespondencji mieszkańców Domu. Natomiast odwołanie od tej decyzji, pomimo zawartego w niej prawidłowego pouczenia, skarżący złożył w dniu 5 stycznia 2015 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący złożył odwołanie z uchybieniem 14 dniowego terminu na dokonanie tej czynności, gdyż ten upływał dnia 30 grudnia 2014 r. Zaznaczyć jednocześnie należy, że składając odwołanie skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do jego złożenia. Zatem, skoro w sprawie oczywistym jest, że skarżący uchybił 14-dniowemu terminowi, o jakim stanowi art. 129 § 2 k.p.a., to niezbędnym było wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku.