IV SA/Gl 400/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia NSA Szczepan Prax WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 13 ust. 2a i ust. 2b, art. 19 ust. 2 pkt 4 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 z późn. zm.) nałożył na Przedsiębiorstwo A karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł. ([...] złotych) za przekroczenie w dniu [...] bez zezwolenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu [...] nr rej. [...] z naczepą typu [...] nr rej. [...] i dopuszczalnego nacisku na jedną z osi tego pojazdu, poruszającego się po ulicy [...] w G. w ciągu drogi krajowej nr [...] oraz zobowiązał do wpłacenia tej kwoty w terminie 14 dni po upływie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tej decyzji wywiódł, iż stwierdzone zostało przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku na [...] oś pojazdu, co w konsekwencji skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej za przekroczenie nacisku na jedną oś pojazdu w wysokości [...] zł. i kary pieniężnej [...] zł. za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, na które to strona nie posiadała wymaganego prawem zezwolenia. Dodał, iż fakt zważenia pojazdu został potwierdzony protokołem zatrzymania i kontroli nr [...] z dnia [...], a kierujący tym pojazdem nie wniósł żadnych uwag do tego protokołu. W odwołaniu od tej decyzji strona domagała się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Zarzuciła jej brak podstawy prawnej poprzez nie odniesienie się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262) oraz błędne ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż kontrolowany pojazd przekraczał dopuszczalną masę całkowitą. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania strony, uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta G. i wymierzyło stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołało się na treść art. 66 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z ... nr 58, poz. 515 z późn. zm.). Zaakcentowało, iż pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi oraz nie może przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Natomiast przejazd po drodze pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary są większe od dopuszczalnych, wymaga zezwolenia właściwego zarządu drogi w oparciu o art. 61 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a jego brak wiąże się z obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych. Zgodnie jednak z § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia pojazd członowy lub zespół złożony z pojazdu silnikowego i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej 42 tony zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia tj. 13 marca 2003 r. może nie spełniać wymagań, o których mowa w jego § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził tylko przekroczenie dopuszczalnego nacisku na [...] osi pojazdu, któremu przyporządkowana jest kara w kwocie [...] zł. (załącznik nr 1 do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych - liczba porządkowa [...] poz. [...] - dla [...]). W skardze na powyższą decyzję skarżąca domagała się jej uchylenia i umorzenia postępowania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uznała za okoliczność bezsporną, iż nacisk na [...] oś został przekroczony, ale zarzuciła ustawodawcy tworzenie nieracjonalnych przepisów, które doprowadziły do sytuacji, iż przewoźnik nie może wykorzystywać dopuszczalnej ładowności swego pojazdu przy określonego typu towarach. Przestrzegając bowiem bezwzględnie zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia przewoźnik ponosi straty z oczywistego powodu, że nie może przewozić ładunku o dopuszczalnej normie ładowności pojazdu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i przywołało argumenty jakimi kierowało się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi odwoławczemu zarzucić, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył obowiązujące przepisy prawa materialnego, czy też procesowego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Stosownie zatem do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - ustawą p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Tak więc w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli w aspekcie zgodności z prawem podlegała zaskarżona decyzja i postępowanie, które ją poprzedziło. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, iż w dniu [...] skarżąca dokonywała przewozu bez zezwolenia po ulicy [...] w G. w ciągu drogi krajowej nr [...] i przekroczyła wówczas dopuszczalny nacisk na jedną z osi pojazdu [...] nr rej. [...] z naczepą typu [...] nr rej. [...]. Okoliczności tej skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania administracyjnego, ani też w skardze. Należy nadmienić, że zgodnie z art. 13 g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 z późn. zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów nie normatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 z późn. zm.) pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi oraz nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Natomiast przejazd po drodze pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary są większe od dopuszczalnych, wymaga zezwolenia właściwego zarządu drogi w oparciu o art. 61 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a jego brak wiąże się z obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w powołanym wcześniej art. 13 g ustawy o drogach publicznych. Wszystkie pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą zatem spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem. W § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia określono dopuszczalną masę całkowitą pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy o liczbie osi większej niż cztery, który nie może przekraczać 40 ton. Pojazd członowy lub zespół złożony z pojazdu silnikowego i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej 42 ton zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozporządzenia tj. 13 marca 2003 r. może nie spełniać wymagania, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Tym samym stwierdzona podczas kontroli rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdu [...] nr rej. [...] z naczepą typu [...] nr rej. [...] – [...] była dopuszczalną z uwagi na okoliczność, iż kontrolowany zespół pojazdów był zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające trafnie przyjęły, że pojazd nie spełniał wymaganych warunków technicznych, bowiem w toku jego kontroli bezspornie ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na [...] oś o [...] kN. Z treści przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że obciążenie skarżącej karą za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia było obligatoryjne. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wyników dokonanych pomiarów. Przeprowadził je bowiem zespół kontrolny, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie tych pomiarów, czy też konfiguracji placu parkingowego, na którym ich dokonano. Kierowca pojazdu nie kwestionował też odczytów przyrządów pomiarowych oraz stwierdzonych w protokole przekroczeń dopuszczalnych parametrów, bowiem protokół kontroli zawierający dokładne ustalenia co do zaistniałego przekroczenia podpisany został przez niego bez żadnych uwag. W tej sytuacji oraz ze względu na to, że skarżąca nie posiadała wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zasadne było obciążenie jej karą określoną w zaskarżonej decyzji, a jej wysokość nie budzi żadnych wątpliwości w świetle załącznika do ustawy o drogach publicznych (liczba porządkowa [...]). Przedstawione powyżej ustalenia pozwalają uznać, że wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wynikających z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organ odwoławczy w ramach kontrolowanego postępowania nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości. W tym miejscu nadmienić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy i nie może przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brać pod uwagę negatywnych dla skarżącej skutków prawidłowo podjętych rozstrzygnięć. Jedyną drogą zakwestionowania ustawy lub innego aktu normatywnego jest wniesienie przez skarżącą skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 79 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 i Dz. U. z 2001r. nr 28, poz. 319). W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.