IV SA/Gl 400/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pierwszego Ś. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Pierwszego Ś. Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) odmówił Spółce A w K. udostępnienia dokumentów urzędowych w postaci zawiadomień z dnia [...] r. skierowanych do Prokuratury Rejonowej w K. oraz do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w W. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotowa Spółka wnioskiem z dnia [...]r. zwróciła się o udostępnienie następujących dokumentów: - zawiadomienia z dnia [...]r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej w K. o [...] określonego art. [...] i art. [...] Kodeksu karnego; - zawiadomienia z dnia [...]r. skierowanego do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w W. o poczynionych w trakcie kontroli podatkowej ustaleniach mogących wskazywać na [...]; - wszelkich innych dokumentów związanych z powyższymi zawiadomieniami, a w szczególności odpowiedzi podmiotów, do których skierowano zawiadomienia, informacje o ewentualnym wszczęciu postępowań w tych sprawach lub innych stanowiskach zajętych w sprawie zawiadomień. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przywołał odpowiednie postanowienia ustawy o dostępie do informacji publicznej i doszedł do przekonania, że wskazane we wniosku Spółki wystąpienia do Prokuratury i Generalnego Inspektora Informacji Finansowej mogą zostać zakwalifikowane do dokumentów urzędowych, a dane zawarte we wskazanych dokumentach stanowią informację publiczną. Następnie organ pierwszej instancji przywołał treść art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawierającego ograniczenia w dostępie do informacji publicznej, jak również unormowania zamieszczone w innych ustawach zawierające ograniczenia w dostępie do informacji publicznej, a wynikające z tajemnicy skarbowej. Nadto organ ten odniósł się do posiadanej przez stronę możliwości przeglądania akt prowadzonego postępowania podatkowego wynikającą z postanowień art. 178 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie zaznaczył, że zawiadomienia opracowane zgodnie z ustawowym obowiązkiem i skierowane do prokuratury oraz Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w W., pomimo iż opracowane zostały w oparciu o akta sprawy podatkowej, to nie oddziaływały na prowadzone postępowanie podatkowe. Zawiadomienia o [...] nie zostały wykorzystane w prowadzonym postępowaniu podatkowym, więc w konsekwencji nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji skierowanej do podatnika. W konkluzji swoich rozważań organ pierwszej instancji podniósł, że przedmiotowe zawiadomienia objęte są tajemnicą skarbową i mogą być udostępnione jedynie podmiotom wskazanym przez przepisy prawa, ponadto podkreślił, że nie jest prawdziwe twierdzenie strony zamieszczone we wniosku jakoby organ pierwszej instancji w postępowaniu podatkowym powoływał się na te dokumenty. Z decyzją tą nie zgodziła się Spółka A w K., która wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. W odwołaniu tym zarzuciła organowi naruszenie art. 178 w związku z art. 301 Ordynacji podatkowej oraz art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji pozbawienie strony postępowania prawa do przeglądania akt sprawy oraz nieuzasadnione ograniczenie dostępu do informacji publicznej. W motywach odwołania strona wpierw przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności treść swojego wniosku skierowanego do organu pierwszej instancji, jak również główne motywy jego rozstrzygnięcia. Zdaniem odwołującej Spółki rozstrzygnięcie organu podatkowego w części dotyczącej odmowy udostępnienia akt z powołaniem się na tajemnicę skarbową jest błędne. Zdaniem skarżącej Spółki ograniczenie się do postanowień art. 298 i art. 299 Ordynacji podatkowej nie jest prawidłowe, ponieważ niezbędne jest nawiązanie do postanowień art. 301 tej ustawy, który stanowi, iż przepisy art. 297-300 nie naruszają uprawnień strony przewidzianych art. 178 i art. 179, a na ich podstawie stronie przysługuje prawo przeglądania akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii i odpisów. Zdaniem odwołującej Spółki przewidziane wskazanymi przepisami ograniczenie w dostępie do akt sprawy nie obejmuje tajemnicy skarbowej. Nadto odwołująca się Spółka podniosła, że istotą tajemnicy skarbowej jest ochrona przed upublicznieniem określonych danych, trudno jednak uznać za rozsądne chronienie informacji objętych tajemnicą skarbową przed podmiotem, którego one dotyczą. Dostrzegła ona również absurd w stanowisku zajmowanym przez organ, iż zawiadomienia do prokuratury oraz Generalnego Inspektora Informacji Finansowej oparte były na aktach sprawy podatkowej, a odwołująca się Spółka jako podatnik nie może z nich korzystać przez wgląd. Chybione jest zdaniem odwołującej się Spółki stanowisko organu o tym, że żądane przez nią dokumenty nie oddziaływały w żaden sposób na prowadzone postępowanie podatkowe, gdyż jest to sprzeczne z treścią pisma organu pierwszej instancji zawierającego stanowisko organu skarbowego wobec odwołania strony od decyzji w sprawie podatku VAT za [...]r., gdyż we wskazanym piśmie organ podatkowy wprost powoływał się na te dokumenty, co stanowiło powód, dla którego Spółka zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie tych dokumentów, gdyż w takiej sytuacji posiada prawo zapoznania się z nimi, jako dokumentami powoływanymi przez organ skarbowy w postępowaniu podatkowym. W świetle powyższego odmowa udostępnienia dokumentów stanowi, zatem naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej i wynikającego z nich prawa strony do zapoznania się z dokumentami i materiałem dowodowym, jak również naruszenie prawa dostępu do informacji publicznej, a przecież organ pierwszej instancji wskazał, że żądane dokumenty należą do kategorii informacji publicznej. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. W przypadku zawiadomienia skierowanego do Prokuratury Rejonowej w K. o [...] przewidzianego postanowieniami art. [...] i art. [...] Kodeksu karnego w ocenie organu odwoławczego objęte jest tajemnicą służbową, ponieważ stanowi ono element postępowania przygotowawczego, które nie jest jawne i podlega ochronie prawnokarnej. Natomiast zawiadomienia skierowane do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w W. o poczynionych w trakcie kontroli podatkowej ustaleniach mogących wskazywać na [...] objęte jest tajemnicą wynikającą z postanowień art. [...] ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. [...] (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1505 ze zm.). Pozostałe elementy wymienione we wniosku związane są z powyższymi zawiadomieniami i nie mogą być ujawnione z analogicznych powodów. Nadto organ odwoławczy zauważył, że dostrzeżone uchybienia w powołanej podstawie prawnej nie mogą w sposób negatywny oddziaływać na prawidłowość samej decyzji, co znajduje umocowanie w przywołanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Z decyzją tą nie zgodziła się Spółka A, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej Spółka zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie postanowień art. 178 i art. 179 Ordynacji podatkowej oraz art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji, a w konsekwencji pozbawienie strony prawa do przeglądania akt sprawy oraz nieuzasadnione ograniczenie dostępu do informacji publicznej. W motywach skargi wpierw przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Odnosząc się merytorycznie do działań organów administracji zarzucono organowi odwoławczemu, że nie odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a skupił się jedynie na argumentach, które przemawiają za utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Taki sposób rozpoznania odwołania przez ten organ jest nieprawidłowy, gdyż powinien on odnieść się do zarzutów sformułowanych przez stronę przeciwko decyzji. Organ ten winien ustosunkować się do zagadnienia, jakie stanowią istotę sprawy, a mianowicie prawa strony wynikającego z treści art. 178 Ordynacji podatkowej i kolejnych podstaw prawnych, na jakie powołuje się organ odwoławczy. Zdaniem skarżącej Spółki pojęcie tajemnicy skarbowej jest pojęciem ściśle zdefiniowanym w art. 293 Ordynacji podatkowej, jednocześnie ograniczenia dostępu do informacji będącej tajemnicą skarbową nie mogą ograniczać praw strony. Zdaniem skarżącej Spółki żądane dokumenty powstały w ramach postępowania kontrolnego i stanowiły podstawę decyzji w sprawie podatku VAT za [...]r. wydanych przez organ pierwszej instancji, w których powoływał się on na nie, co oznacza, że skarżąca Spółka ma prawo z nimi się zapoznać. W tej sytuacji chybione jest stanowisko organów administracji, że żądane dokumenty nie oddziaływały na prowadzone postępowanie podatkowe i nie zostały wykorzystane w prowadzonym postępowaniu. W świetle tych ustaleń żądane dokumenty nie mogą być objęte tajemnicą skarbową wobec strony i nie zachodzi przesłanka zastosowania art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dalszej części skargi strona skarżąca odniosła się do ograniczeń w dostępie do żądanych dokumentów, a związanych z powoływanymi przez organy administracji ograniczeniami wynikającymi z przepisów karnych. Skarżący wskazał, że przepis na jaki powołał się organ administracji jest adresowanym do prokuratorów i dotyczy informacji zgromadzonych przez prokuratorów w ramach prowadzonych przez nich działań. W tej sytuacji organy podatkowe nie mogą zasłaniać się obowiązkiem zachowania tajemnicy, jaki prawodawca nakłada na inne podmioty i w odniesieniu do innego rodzaju informacji. W analogiczny sposób strona skarżąca ujmuje ograniczenia wynikające z art. [...] ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. [...] dotyczące poinformowania Generalnego Inspektora Informacji Finansowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. W motywach odpowiedzi podtrzymał stanowisko wyrażone w swojej decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał argumenty skarżącej Spółki za bezzasadne. Zdaniem organu odwoławczego art. 178 Ordynacji podatkowej odnosi się jedynie do postępowania podatkowego i gwarantuje stronie aktywny udział w postępowaniu podatkowym, nie dotyczy zaś udzielania informacji o dokumentach urzędowych kierowanych do innych podmiotów w oparciu o analizy i interpretacje dokumentów źródłowych, pochodzących między innymi z kontroli podatkowej. Nadto wskazany przez skarżącego argument, iż dostęp do informacji publicznej wyłącza tylko tajemnica państwowa jest nieuzasadniony, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dostęp do takiej informacji jest wyłączony także w związku z innymi tajemnicami ustawowo chronionymi. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki odnośnie przywołanych przepisów prawa, ponieważ skarżący pominął treść art. 241 § 1 Kodeksu karnego, który stanowi, że postępowanie przygotowawcze nie jest jawne, a tym samym nie mogą być ujawnione dokumenty związane ze wszczęciem czy prowadzeniem tego postępowania. Podobnie organ ten odniósł się do zarzutu nie udostępnienia zawiadomienia skierowanego do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż zostały podniesione w skardze. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pojęcie informacji publicznej znajduje unormowanie w przepisach Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Unormowania konstytucyjne znajdują rozwinięcie w ustawie, która może zawierać niezbędne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych; dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazane prawo obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Natomiast po myśli art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast według art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast stosownie do postanowień art. 16 wskazanej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka A wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Ś. Urzędu Skarbowego w S. o udostępnienie następujących dokumentów: - zawiadomienia z dnia [...]r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej w K. o [...] określonego art. [...] i art. [...] Kodeksu karnego; - zawiadomienia z dnia [...]r. skierowanego do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w W. o poczynionych w trakcie kontroli podatkowej ustaleniach mogących wskazywać na [...]; - wszelkich innych dokumentów związanych z powyższymi zawiadomieniami, a w szczególności odpowiedzi podmiotów, do których skierowano zawiadomienia, informacje o ewentualnym wszczęciu postępowań w tych sprawach lub innych stanowiskach zajętych w sprawie zawiadomień. Organ pierwszej instancji odmówił udostępnienia wskazanych we wniosku dokumentów, a organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji. Organy administracji nie kwestionują tego, że skarżąca Spółka domaga się udostępnienia dokumentów, które stanowią informację publiczną. Okoliczność ta nie jest przedmiotem sporu, z tego też powodu zagadnienie to zostanie przez Sąd pominięte, gdyż nie posiada ono żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a przeprowadzona z urzędu kontrola nie wykazała naruszenia prawa w tym zakresie. Organy administracji obu instancji jako przesłankę odmowy udostępnienia żądanych dokumentów wskazały, że objęte są one tajemnicą skarbową, jak również odwołały się do ograniczeń związanych z unormowaniami zamieszczonymi w Kodeksie karnym, który w art. 241 chroni tajemnicę postępowania przygotowawczego, jak również odwołano się do postanowień art. [...] ustawy [...], zawierającego tajemnicę uniemożliwiającą udostępnienie żądanych dokumentów. Skarżąca Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem organów administracji i utrzymuje, że stosownie do postanowień art. 178 i 179 w związku z art. 301 Ordynacji podatkowej ma prawo zapoznawać się z tymi dokumentami, ponieważ ochrona wynikająca z tajemnicy skarbowej nie może odnosić się do strony postępowania podatkowego. Podniesiony przez skarżącą Spółkę zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ występuje tu nieuprawnione łączenie dwóch trybów zapoznawania się z aktami sprawy. Należy wyraźnie zaznaczyć, że w ramach prowadzonego postępowania podatkowego stronie tego postępowania przysługują uprawnienia wynikające z postanowień art. 178 i art. 179 Ordynacji podatkowej, które umożliwiają stronie zapoznawać się z aktami tego postępowania, czynić odpisy i inne prawem przewidziane czynności. Jednakże uprawnienie to ograniczone jest podmiotowo i przedmiotowo. Ograniczenie podmiotowe sprowadza się do tego, że przysługuje jedynie stronie, a ograniczenie przedmiotowe związane jest z możliwością domagania się dostępu do określonych akt. Nadto uprawnienie to nie może być łączone z dostępem do informacji publicznej, ponieważ jest to całkowicie odrębna procedura, w ramach której inny jest zakres podmiotów, które mogą się domagać udostępnienia takich akt. Skoro zatem skarżąca Spółka uruchomiła procedurę związaną z dostępem do informacji publicznej to działania organu należy oceniać jedynie w kontekście przestrzegania tych przepisów i nie można w tym zakresie odwoływać się do postanowień Ordynacji podatkowej, ponieważ nie posiada ona w tym zakresie żadnego zastosowania. W świetle przeprowadzonej analizy zarzut naruszenia przez organy administracji art. 178 i art. 179 w związku z art. 301 Ordynacji podatkowej nie znajduje umocowania prawnego. Nadto, skoro skarżąca Spółka podnosi, że dokumenty, o których udostępnienie wystąpiła były wykorzystywane w ramach określonego postępowania podatkowego, to właśnie z powołaniem się na wskazane przepisy winna wystąpić o ich udostępnienie, natomiast nie jest uprawnione w ramach niniejszego postępowania odwoływanie się do tego, że stanowiły one element materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania określonych rozstrzygnięć przez organ podatkowy. Odrębnego ustosunkowania się wymagają przywołane przez organy administracji argumenty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca Spółka wymienia, które jej zdaniem przepisy zostały naruszone, jednakże bliższa analiza treści skargi jak również innych pism procesowych znajdujących się w aktach sprawy nie daje jednoznacznego wskazania, na czym te naruszenia polegają. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że Konstytucja RP oraz przedmiotowa ustawa zakładają dostęp do informacji publicznej, natomiast ograniczenia w dostępie do tej informacji stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 mogą wynikać z przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. O ile w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy o ochronie informacji niejawnych to do rozważenia pozostaje kwestia innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepis ten zawiera normę, która jest bardzo pojemna i odnosi się do wszelkich regulacji, mocą których Państwo wprowadza ograniczenia w dostępie do informacji, przy czym motywy tego ograniczenia nie odgrywają w tym zakresie żadnego znaczenia. Organy administracji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć przywołały postanowienia art. 241 § 1 Kodeksu karnego oraz treść art. [...] ustawy [...]. Wskazane przepisy zawierają unormowania, które wypełniają treścią normę prawną sformułowaną w art. 5 ust. 1. Przywołany przepis Kodeksu karnego chroni tajemnicę postępowania przygotowawczego, wbrew twierdzeniom skarżącej przepisu tego nie można łączyć jedynie z podmiotem prowadzącym takie postępowanie, czyli prokuraturą. Wskazana norma ma znaczenie szersze i odnosi się do wszystkich, którzy dysponują informacjami z tego postępowania. Oznacza to, że skoro organ pierwszej instancji uruchomił wskazane postępowanie, to jest on zobowiązany do respektowania postanowień tej normy prawnej, a tym samym wyczerpana została przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej przewidziana treścią art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W analogiczny sposób należy widzieć unormowanie prawne przewidziane treścią art. [...] ustawy [...], ponieważ przepis ten zawiera szczególną normę prawną, która ogranicza dostęp do informacji publicznej. Tym samym zarzuty formułowane pod adresem organów administracji, związane z naruszeniem wskazanych przepisów nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ zarzuty te nie znajdują umocowania w przepisach prawa. Pomimo tego, że z punktu widzenia materialnoprawnego rozstrzygnięcia organów administracji odpowiadają przepisom prawa wniesiona skarga musi być uwzględniona. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja tak podejmowana jest w oparciu o postanowienia Kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym analizowana ustawa wprowadza w tym zakresie pewne odmienności. Jedna z nich wiąże się z zasadą szybkości i nie oddziałuje na prawidłowość samego rozstrzygnięcia, natomiast istotne modyfikacje przewidziane zostały w art. 16 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z nimi uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Wskazany element uzasadnienia odbiega od sformułowanych w art. 107 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy wyraźnie zaznaczyć, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej musi zawierać ten element, ponieważ został on wprowadzony do porządku prawnego w drodze ustawowej i decyzja nie posiadająca tego elementu narusza obowiązujące przepisy prawa i co więcej jest to uchybienie, którego wystąpienie będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, gdyż będzie to inne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to wypełnia postanowienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazane powyżej uwagi mają istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ jak zostało to zaznaczone sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami zamieszczonymi w skardze. Sąd ten przeprowadzając kontrolę decyzji administracyjnej bada ją w kontekście wszystkich przepisów procesowych jak i materialnoprawnych. Stosownie do postanowień art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej winno zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera tego obligatoryjnego elementu uzasadnienia decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Organ odwoławczy utrzymujący w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Ś. Urzędu Skarbowego w S. nie dostrzegł tego uchybienia i w motywach swego rozstrzygnięcia ten element uzasadnienia decyzji nie uczynił przedmiotem analizy. Skoro decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera obligatoryjnego elementu uzasadnienia, a organ odwoławczy nie dostrzegł tego uchybienia i nie podjął działań zmierzających do jego wyeliminowania, to tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana powyżej przywołanym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie niniejszych rozważań należy zauważyć, że skarżąca Spółka podniosła jeden zarzut, który zdaniem składu orzekającego musi być uwzględniony. Jednocześnie należy zaznaczyć, że dostrzeżenie zasadności tego zarzutu wcale nie musi oznaczać, że skarga zostanie uwzględniona, ponieważ uzależnione będzie to od okoliczności danej sprawy. Skarżąca Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu, iż ten rozpatrując odwołanie nie odniósł się do podniesionych zarzutów, lecz ograniczył się do wskazania argumentów, które jego zdaniem uzasadniały utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Przyjdzie zgodzić się ze skarżącą, że organ administracji winien w swoim rozstrzygnięciu odnieść się do podniesionych zarzutów, a w szczególności wskazać, z jakich powodów ich nie uwzględnił, jednakże jak zostało to zaznaczone dostrzeżone uchybienie nie musiało wiązać się z uwzględnieniem wniesionej skargi. Konsekwencją niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, który kierując się wskazaniami i naprowadzeniami zamieszczonymi w niniejszym, wyroku winien podjąć stosowne rozstrzygnięcie. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 i art. 209 oraz art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji, ponieważ mocą decyzji organu pierwszej instancji i decyzji organu odwoławczego odmówiono stronie określonego prawa, tym samym przewidziane art. 152 powyższej ustawy orzeczenie w niniejszej sprawie jest zbędne. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. SW