IV SA/Gl 401/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. przyznać radcy prawnemu A.R. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Pismem z dnia 6 kwietnia 2012r. K.J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. w sprawie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012r. wydanym przez referendarza sądowego w tut. Sądzie przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wyznaczony w sprawie pełnomocnik radca prawny A.R. w dniu 26 lipca 2012r przeglądała akta sprawy. W piśmie z dnia 6 listopada 2012r. pełnomocnik cofnęła skargę oraz wniosła o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Podkreśliła, że decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. przyznano skarżącej zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, za okres od dnia 1 marca 2012r. na czas nieokreślony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Dodatkowo, w punkcie drugim sentencji, w sentencji, na podstawie art. 205 § 2 i 3 oraz art. 250 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącej i za jej reprezentowanie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przyznał wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.