IV SA/Gl 402/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późniejszymi zmianami/ Prezydent Miasta S. orzekł cofnąć uprawnienia kat. B do kierowania pojazdami mechanicznymi Nr [...], seria [...] wydane [...] przez Urząd Miejski Wydział Komunikacji w S. A. R. Na zasadzie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] do Wydziału Komunikacji U.M. w S. wpłynął wniosek [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ze względu na wielokrotne naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. W dniu [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji A. R. Następnie w dniu [...] została wydana decyzja- skierowanie Nr. [...] z wyznaczonym terminem do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji tj. do dnia [...]. Decyzja- skierowanie zostało prawidłowo doręczone A. R. w dniu [...]. Organ podniósł, że ponieważ A. R. w wyznaczonym terminie nie poddał się egzaminowi, to musiało to skutkować wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień kat. B do kierowania pojazdami mechanicznymi. W odwołaniu od tej decyzji A. R. zarzucił organowi "naruszenie wszystkich możliwych przepisów w tym względzie, nie wyłączając art. 108 §1 k.p.a.". Domagał się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania oraz uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając odwołanie skarżący przeprowadził szeroki wywód wskazujący – jego zdaniem – iż [...] Komendant Wojewódzki Policji w sposób nieprawidłowy przypisał mu punkty karne w ewidencji kierowców. Nadto wskazał, iż rygor natychmiastowej wykonalności nadany zaskarżonej decyzji, został nałożony z naruszeniem prawa tj. art. 108 § 1 k.p.a. bowiem powoływanie się na ochronę życia lub zdrowia jest "kompletną bzdurą", albowiem prowadzi samochód 30 lat i jak dotychczas nie miał żadnej kolizji drogowej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać w całości zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 roku Nr 108, poz. 908 ze .zm.) decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stąd też w rozpatrywanej sprawie zachodzi podstawa do cofnięcia A. R. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B. Mimo skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, orzeczonego przez Prezydenta Miasta S. (decyzją z dnia [...], doręczoną w dniu [...]) A. R. nie przystąpił w wyznaczonym terminie (tj. do dnia [...]) do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. W związku z powyższym spełniona została przesłanka przewidziana wart. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, przewidująca wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym wart. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podniesiono, iż analiza art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy wskazuje na związany charakter decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Spełnienie zatem przesłanki, określonej w tym przepisie, obligowało Prezydenta Miasta S. do natychmiastowego cofnięcia A. R. uprawnienia zawartego w prawie jazdy kat. B Nr [...] skoro w dacie rozpatrywania odwołania decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...], w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji była decyzją ostateczną. Nadto wskazkazano, iż brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie może stanowić podstawy do jej uchylenia, jeżeli samo rozstrzygnięcie jest prawidłowe oraz prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające poprzedzające rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. R. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy , a w szczególności art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tj. Dz.U. Nr 79, poz. 856 z 2001 roku, z późno zm. ) w zw. z art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. oraz prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b prawa o ruchu drogowym. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący wskazał , iż motywach zaskarżonego orzeczenia organ orzekający podniósł, że "prezydent był związany, na mocy art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b tym co zrobiła policja, czyli wpisała skarżącemu 25 punktów". Zdaniem skarżącego "organ uchylił się od rozpoznania sprawy i wykazał swoją nieprzydatność". Zdaniem skarżącego organy "uciekły od merytorycznego rozpoznania sprawy", a decyzja jest "podyktowana" przez Komendanta Wojewódzkiego. Zdaniem skarżącego "decyzję o cofnięciu uprawnień wydaje się na wniosek Komendanta Wojewódzkiego, a nie w oparciu o jego decyzję. Komendant Wojewódzki zatem jako wnioskodawca jest jedynie stroną postępowania i nie istnieje, oczywiście w państwach demokratycznych, czy też jak chce tego art. 2 Konstytucji w demokratycznych państwach prawych, urzeczywistniających zasady sprawiedliwości społecznej, ażeby strona wydawała decyzję, którą związany jest organ władzy. Jest to absurd do jakiego orzekanie sprowadziło Kolegium Samorządowe". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Oceniając legalność zapadłych w sprawie decyzji w tych granicach nie sposób dostrzec istotnych naruszeń przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając opisane wyżej decyzje organy działały zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśniły sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, przeprowadzając potrzebne dowody. Nadto właściwie oceniając ich wiarygodność, dokonały pełnych i poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczyniły rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywowały. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozostawia też wątpliwości co do jej zgodności z powołanym przepisem prawa materialnego. W pierwszej kolejności - zważając na treść skargi - należy podkreślić, iż przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest jedynie decyzja SKO w K. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B". Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - prawo o ruchu drogowym w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się przez kierowcę sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy w dniu [...] Prezydent Miasta S. wydał decyzję nazwaną "skierowanie" kierującą skarżącego jako osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzja ta – doręczona skarżącemu w dniu [...] - zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, iż skarżący takiego odwołania nie złożył, a co za tym idzie decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. Analiza przepisu art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy wskazuje na związany charakter decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Spełnienie przesłanki, określonej w tym przepisie, obligowało Prezydenta Miasta S. do cofnięcia A. R. uprawnienia zawartego w prawie jazdy kat. B Nr [...], skoro wyżej opisana decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...], w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w momencie podejmowania rozstrzygnięcia w I instancji była decyzją ostateczną. Innymi słowy przepis ten jest sformułowany w ten sposób, iż w razie zaistnienia okoliczności w nim wskazanych, a wymienionych w pkt od 1 do 4 organ administracji ma obowiązek (jest zobligowany) cofnąć uzyskane wcześniej uprawnienie. Skarżący kwestionując prawidłowość przeprowadzonego postępowania w rozpatrywanej sprawie podnosił w szczególności, iż organy administracji nierozpatrzyły jego zarzutów co do liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wydały swoje decyzje w oparciu o nieustalony ostatecznie stan faktyczny. Zarzut ten podniesiony na gruncie niniejszej sprawy jest na całkowicie chybiony. W przedmiotowej bowiem sprawie - jak już wyżej wspomniano - rozpatrzeniu podlega tylko i jedynie decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "B", a zarzuty skarżącego dotyczące liczby punktów za naruszenia przepisów w zakresie ruchu drogowego winny były być podnoszone przez niego w postępowaniu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji realizowane w oparciu o art. 114 ust. 1 omawianej ustawy (patrz również wyrok WSA w Warszawie z dnia 07 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 655/05 – zbiór orzeczeń LEX nr 223335). W tej mierze wskazać należy, iż z akt administracyjnych wynika, iż organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie sprawdzenia kwalifikacji kierującego pojazdem kat. "B" ( pismo z dnia [...]). Zawiadomienie to skarżący otrzymał dnia [...]. Do czasu wydania decyzji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 b tj. do dnia [...] skarżący nie złożył organowi żadnych wyjaśnień w sprawie. Decyzja wysłana na adres skarżącego została przez niego odebrana w dniu [...], a od decyzji tej skarżący nie wniósł odwołania. Przeto tez w tym stanie faktycznym spełniona została przesłanka do cofnięcia skarżącemu przez Prezydenta Miasta S. , jako właściwego organu, uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "B" w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stąd też w ogóle nie może być mowy o naruszeniu w niniejszej sprawie przez organy administracji przepisu art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b prawa o ruchu drogowym, skoro zaskarżona decyzja nie została oparta o ten przepis (oparta o ten przepis była decyzja – skierowanie z dnia [...], której skarżący nie kwestionował w trybie odwoławczym). Brak jest również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż organ odwoławczy naruszył przepisy art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tj. Dz.U. Nr 79, poz. 856 z 2001 roku, z późno zm. ) w zw. z art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a.. Zatem należy stwierdzić, iż decyzje organów procedujących w sprawie - pomimo subiektywnych odczuć skarżącego - są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, ani istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też istotnych naruszeń przepisów procesowych, przeto na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.