IV SA/Gl 409/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J.M. (M.) na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nie stwierdził u J.M. choroby zawodowej narządu głosu, określonej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Organ orzekający ustalił, że strona co prawda była narażona na nadmierny wysiłek głosowy w czasie wykonywania pracy nauczycielskiej w latach 1965 – 1997, jednak przedmiotowa choroba zawodowa nie została u niej rozpoznana przez upoważnione placówki diagnostyczne I i II stopnia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją wydaną na skutek odwołania strony. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia i wnioski I instancji, podkreślając, że zgodne i spójne orzeczenia lekarskie nie zawierają rozpoznania omawianej choroby zawodowej. Wyczerpany tryb diagnostyczno – orzeczniczy nie pozwala też na uwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie ponownych badań. Wobec treści orzeczeń lekarskich nie zostały spełnione warunki do stwierdzenia choroby zawodowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.M. nie zgodziła się z zaskarżoną decyzją. Wskazała na występujące u niej dolegliwości zdrowotne ze strony narządu głosu, które wiąże z przeciążeniem tego narządu spowodowanym nadmiernym wysiłkiem głosowym w trakcie pracy nauczycielskiej w zakresie przedmiotów muzycznych. Podała nadto, że pozostaje w stałym leczeniu foniatrycznym, które nie przynosi jednak poprawy, a zatem odczuwane przez nią dolegliwości należy uznać za trwałe. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Właściwie nie formułuje ona żadnych zarzutów odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.). Z urzędu Sąd również nie dopatrzył się w tej decyzji naruszenia prawa. Trafnie bowiem podniosły organy obu instancji, że stwierdzenie choroby zawodowej może nastąpić tylko wówczas, gdy taka choroba zostanie rozpoznana w trybie przewidzianym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, które w załączniku zawiera wykaz chorób zawodowych. Tymczasem zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się tylko chorobę wymienioną w tym wykazie. Choroba narządu głosu występuje w pozycji 15 wykazu pod trzema postaciami: 1) guzków głosowych twardych, 2) wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, 3) niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Tego rodzaju schorzenia nie zostały u skarżącej rozpoznane przez obie placówki medyczne, które wydały orzeczenia lekarskie. Odczuwane przez skarżącą dolegliwości mogą się wiązać z innymi zmianami patologicznymi zdiagnozowanymi przez te placówki, ale nie jest to wystarczające do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu, które ma normatywnie określoną charakterystykę, nie odpowiadającą schorzeniu skarżącej. Dodatkowo można zauważyć, czego organy administracyjne wyraźnie nie podniosły, że w przypadku choroby narządu głosu cytowane rozporządzenie przewiduje 2-letni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Ponieważ skarżąca zakończyła pracę w 1997 r., to objawy odpowiadające pojęciu przedmiotowej choroby zawodowej musiałyby się ujawnić najpóźniej w 1999 r. Powołane rozporządzenie jest aktem wykonawczym do Kodeksu pracy, który reguluje prawa i obowiązki pracodawców i pracowników. Zgodnie z art. 2 Kp tymi ostatnimi są osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. W tym katalogu nie są ujęte cywilnoprawne umowy zlecenia i o dzieło, w oparciu o które skarżąca była zatrudniona po 1997 r. Ten okres nie może być zatem brany pod uwagę przy ocenie narażenia zawodowego. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji. mw