IV SA/Gl 41/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z tytułu niepłacenia alimentów w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi M.N., na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie do kosztów sądowych. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że źródłem jego utrzymania się są dochody uzyskiwane z prac dorywczych w wysokości około 600 zł, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Wnioskodawca samotnie zamieszkuje w lokalu o pow. 35 m2. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał kopię pokwitowania wpłaty czynszu za mieszkanie – 402 zł oraz kopię rachunku za gaz opiewającego na kwotę 28,36 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na względzie treść przywołanych wyżej przepisów oraz podane przez stronę informacje uznano, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie. Skarżący pomimo wezwania nie nadesłał co prawda żadnego dokumentu obrazującego wysokość dochodów uzyskiwanych z tytułu prac dorywczych, nie miej jednak w sposób wiarygodny uprawdopodobnił ich brak. Wskazał bowiem, że podejmuje się prac typu odśnieżanie, a wobec tego wykonuje je nie dokumentując w żaden sposób uzyskiwanego dochodu. Udokumentowane wydatki – czynsz za zajmowany lokal mieszkalny oraz rachunek za gaz wskazują, że uzyskiwany dochód pozwala stronie pokryć bieżące wydatki, natomiast jego wysokość wskazuje na to, że mogą istnieć znaczące trudności w zdobyciu środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Zadeklarowany dochód to kwoty rzędu 600 – 700 zł miesięcznie, czynsz za mieszkanie to kwota 400 zł. Oznacza to, że do dyspozycji strony pozostaje kwota około 300 zł, a więc pozwalająca na zaspokojenie elementarnych potrzeb. W tej sytuacji niepodobna przyjąć, że skarżący będzie s tanie samodzielnie, bez uszczerbku w swoim utrzymaniu, ponieść koszty sądowe. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.