IV SA/Gl 425/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę W wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego w dniu [...] przez J. D., Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnia Prezydenta Miasta K., decyzją Nr [...] z dnia [...], powołując w podstawie prawnej art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5 ust 1-5, art. 6 ust. 1, ust 2 i ust. 6 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, przyznał wnioskującej dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł. na okres od [...] do [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia po przedstawieniu i omówieniu obowiązujących przepisów prawnych organ stwierdził, że wnioskująca spełniła warunki niezbędne dla uzyskania wnioskowanego świadczenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w K., reprezentowana przez Przewodniczącą Zarządu. Zarzucając decyzji obrazę art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez uznanie Wspólnoty Mieszkaniowej zarządcą domu lub osobę uprawnioną do pobierania należności za lokal, na który przyznano dodatek mieszkaniowy, wniosła o zmianę tej decyzji poprzez uznanie właściciela przedmiotowego lokalu za zarządcę lub osobę uprawnioną do pobierania wpłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu wskazała, że właściciel przedmiotowego lokalu mieszkalnego T. M. jest osobą wynajmującą ten lokal J. D., na okoliczność czego spisana została umowa najmu. Dodał, że Wspólnota nie jest upoważniona do pobierania czynszów i innych opłat wynikających z zawartych przez członków Wspólnoty umów najmu, jak również nie może zarządzać i dysponować lokalami będącymi własnością tychże członków Wspólnoty, zarządzając jedynie częściami wspólnymi. Dlatego też Wspólnota nie może realizować obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który to obowiązek spoczywa na zarządcy domu lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Powtarzając, że przedmiotowy lokal stanowi odrębną nieruchomość, której właścicielem jest osoba prywatna, wynajmująca ten lokal, na podstawie umowy cywilnej J. D. jej rodzinie, wskazała, że tylko właściciel tego mieszkania jest uprawniony do zarządzania i pobierania należności w postaci czynszu. J. D. nie będąc członkiem Wspolnoty nie jest zobowiązana od uiszczania jakichkolwiek opłat na jej rzecz. W ocenie odwołującej się Wspólnoty organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy, mylnie wskazując Wspólnotę jako zarządcę, podczas gdy jedyną osobą uprawnioną w tym zakresie jest właściciel przedmiotowego, wynajmowanego lokalu. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 134 Kodeku postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność odwołania uznając, że Wspólnota Mieszkaniowa nie ma statusu strony w przedmiotowej sprawie. Analiza art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi bowiem do jednoznacznego stwierdzenia, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie. W przypadku ubiegania się o dodatek mieszkaniowy, przyznaje się go na wniosek osoby uprawnionej. Zatem stroną tego postępowania jest wnioskodawca, czyli w rozpatrywanej sprawie – J. D. Wprawdzie z art. 7 ust. 7 ustawy o dodatku mieszkaniowego wynika, że decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku oraz doręczona wnioskodawcy i zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny, lecz fakt doręczenia decyzji zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania czynszu, nie czyni z tych osób stron postępowania. Organ odwoławczy podniósł, że doręczenie decyzji o dodatku mieszkaniowym następuje wyłącznie ze względów techniczno-informacyjnych, w celu poinformowania tego podmiotu o wysokości przyznanego świadczenia. W ocenie organu odwoławczego zarządca domu nie posiada interesu prawnego lub obowiązku w tym postępowaniu. Nie godząc się z powyższym postanowieniem Wspólnota Mieszkaniowa w K. przy ulicy [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której zarzucając naruszenie prawa czyli art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, wniosła o uchylenie w całości tego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację zaprezentowaną już w odwołaniu, a nadto dodała, że nie można odmówić Wspólnocie Mieszkaniowej statusu strony tego postępowania, z uwagi na posiadany przez Nią interes prawny. Wyjaśniła, że w momencie kiedy organ nałożył na Wspólnotę obowiązek wynikający z art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, czyli obowiązek niezwłocznego powiadamiania organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 (należności za zajmowany lokal mieszkalny) obejmujących pełne dwa miesiące, przesądził o interesie prawnym Wspólnoty. W razie niedopełnienia nałożonego obowiązku, Wspólnota zwraca organowi przyznającemu dodatek mieszkaniowy przyznane kwoty za miesiące, w których występowały zaległości. W związku z tym, że J. D., której przyznano dodatek mieszkaniowy, jest najemcą lokalu na podstawie umowy najmu podpisanym z właścicielem tego lokalu i nie jest członkiem Wspólnoty, tym samym nie jest zobowiązana do uiszczania opłat na rzecz Wspólnoty, lecz na rzecz właściciela lokalu mieszkalnego. Zatem decyzja przyznająca dodatek mieszkaniowy J. D., obciążającą równocześnie Wspólnotę obowiązkami wynikającymi z ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wywołała bezpośrednie skutki prawne dla Wspólnoty. W ocenie Wspólnoty uznanie Wspólnoty za pobierającego należności za lokal mieszkalny może skutkować nałożeniem na Wspólnotę obowiązku zwrotu przyznanego J. D. dodatku mieszkaniowego. W tym też upatruje swego interesu prawnego, gdyż uprawnionym do pobierania przyznanego J. D. dodatku mieszkaniowego, w jej ocenie, jest właściciel zajmowanego przez rodzinę D. lokalu mieszkalnego i on powinien być wskazany w przedmiotowej decyzji jako uprawniony do pobierania przyznanego dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm. ) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia zgodnie ze wskazanymi powyżej normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi są bezzasadne, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że stroną postępowania w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest tylko osoba, która ubiega się o przyznanie tego dodatku. W postępowaniu tym rozstrzyga się bowiem jedynie o zakresie uprawnień tej osoby. Natomiast postępowanie to nie dotyczy sfery uprawnień i obowiązków Wspólnoty Mieszkaniowej lub zarządcy budynku, w którym zamieszkuje osoba ubiegająca się o dodatek. Tego stanu rzeczy nie zmienia regulacja zawarta w art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) według którego decyzję w sprawie dodatku doręcza się też zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Doręczenie to wiąże się z obowiązkami zarządcy powstającymi na skutek przyznania dodatku mieszkaniowego. Mianowicie zarządca zalicza dodatek na poczet przysługujących mu należności za zajmowany lokal mieszkalny (art. 8 ust. 3 cyt. ustawy ). Dla celów rozrachunkowych istotne jest więc, by zarządca o wysokości dodatku był poinformowany, a najpewniejsza informacja wynika wprost z decyzji. Zarządcę obciąża też obowiązek z art. 8 ust. 4 ustawy, dotyczący zawiadomienia o powstałych zaległościach w opłacaniu należności za zajmowany lokal mieszkalny. Są to jednak obowiązki wynikające wprost z ustawy, nie są zaś nakładane decyzją administracyjną. Na marginesie wypada zauważyć, że na wniosku J. D. o przyznanie dodatku mieszkaniowego w rubryce określającej zarządcę domu złożono pieczątkę Wspólnoty Mieszkaniowej w K. przy ulicy [...], a wniosek ten został potwierdzony przez przewodniczącą Zarządu wymienionej Wspólnoty. Dlatego też zgodnie z tym wnioskiem przedmiotową decyzję przyznającą dodatek mieszkaniowy doręczono także Wspólnocie. Przyznanie lokatorowi dodatku mieszkaniowego nie powoduje też modyfikacji stosunku cywilnoprawnego łączącego wynajmującego z najemcą. Dodatek jest prawem przyznanym osobie zajmującej dany lokal i nie rodzi wierzytelności po stronie zarządcy. W konsekwencji trafnie organ odwoławczy zastosował art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca Wspólnota nie brała bowiem udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem podstawowego stopnia. Skoro zaś nie przysługuje mu przymiot strony w tym postępowaniu, to wniesione przez nią odwołanie było niedopuszczalne. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm. ) orzeczono, jak w sentencji.