IV SA/Gl 427/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant starszy sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Starosta Powiatu w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i "b", art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez A. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. oraz o utracie prawa do zasiłku z dniem [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy traci status bezrobotnego bezrobotny, który nie stawi się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Odwołanie od tej decyzji do Wojewody [...] wniósł A. M. pismem z dnia [...] r. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, jak również podniósł, że zdaje sobie sprawę z tego, iż nie usprawiedliwił w terminie swojej nieobecności w organie administracji, a jako wytłumaczenie tego faktu podał, że terminy, które go obowiązują zapisywał w kalendarzu, a z uwagi na zmianę roku, termin stawiennictwa w organie zatrudnienia przeoczył i nie zapisał w nowym kalendarzu. Nadto zaakcentował, że w ostatnim okresie ubiegał się o świadczenie przedemerytalne i otrzymał decyzję odmowną i skupienie uwagi na tym postępowaniu spowodowało zapomnienie o terminie stawiennictwa w PUP. Dodatkowo zaznaczył, iż w sytuacjach stresowych zapomina się, a nie jest logicznym, aby działał przeciwko sobie. Pismem z dnia [...] r. będącym uzupełnieniem wniesionego odwołania strona ponownie przedstawiła przyczyny swojej nieobecności w organie zatrudnienia, przy czym ujęła je w odmienny sposób. Wskazała, że w dniu wyznaczonym przez organ zatrudnienia, była w tym organie, jednakże z uwagi na pogorszenie się jej stanu zdrowia musiała wyjść z urzędu, będąc przekonanym, że w urzędzie tym wszystko w sposób prawidłowy załatwiła, a następnie została odwieziona do domu przez córkę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do sytuacji faktycznej występującej w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego wynikającym z przepisów ustawy jest zgłaszanie się do właściwego organu zatrudnienia w wyznaczonym terminie. Następnie organ ten przywołał unormowania prawne regulujące skutki prawne nie stawienia się w wyznaczonym terminie, jak również nie wskazania w terminie 7 dni przyczyny uzasadniającej nie wywiązanie się z ciążącego obowiązku. Odnosząc się do akt administracyjnych organ odwoławczy podniósł, iż z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika jednoznacznie, że termin stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia określony został na [...] r., a strona potwierdziła to własnoręcznym podpisem w karcie rejestracji bezrobotnego. W świetle poczynionych ustaleń organ wyższego stopnia doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i zasługuje na utrzymanie w mocy, a argumenty podniesione w odwołaniu nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nadto organ ten zauważył, że strona o przyczynie niestawiennictwa w siedzibie organu powiadomiła organ zatrudnienia dopiero w odwołaniu złożonym w dniu [...] r., a zatem po upływie przewidzianego przepisami prawa terminu. Wskazany organ dostrzegł również, iż argumentacja strony uległa zmianie oraz zaznaczył, że sygnalizowana trudna sytuacja materialna nie ma wpływu na ocenę prawidłowości działań podejmowanych przez organy zatrudnienia. Pismem z dnia [...] r. A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję. W skardze tej wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności przywołać należy stan prawny leżący u podstaw jej wydania. Stosownie do postanowień art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Z treści przywołanych unormowań prawnych wynika, że obowiązkiem bezrobotnego zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy jest stawiać się na wezwanie tego organu w wyznaczonych przez niego terminach. Niedopełnienie tego obowiązku obarczone zostało określonymi konsekwencjami, które sprowadzają się do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na przewidziany okres czasu. Wprowadzenie przywołanych konsekwencji służyć ma zdyscyplinowaniu bezrobotnych i wymuszeniu na nich określonych zachowań, jednocześnie ustawodawca wprowadzając ten obowiązek przewidział, że mogą wystąpić sytuacje nieprzewidziane, uniemożliwiające bezrobotnemu jego wypełnienia. Takie podejście do omawianego zagadnienia przyczyniło się do tego, że ustawodawca wprowadził do przywołanego powyżej przepisu rozwiązanie polegające na tym, że bezrobotny, który był obowiązany stawić się w siedzibie organu zatrudnienia w określonym dniu, a tego nie uczynił w ściśle określonym terminie czasu, winien zgłosić organowi przyczynę niestawiennictwa. Osoba taka, aby nie utracić posiadanego statutu osoby bezrobotnej obowiązana jest wykazać, że spowodowane było to uzasadnioną przyczyną. Przyjęte unormowanie zakłada zatem, że podstawowym obowiązkiem bezrobotnego jest zgłaszanie się do organu zatrudnienia w wyznaczonym przez ten organ terminie. Na tym etapie można pominąć rozważania odnośnie celu niezbędności takiego zachowania bezrobotnego, ponieważ z punktu widzenia prowadzonej analizy zagadnienie to nie posiada żadnego znaczenia. Odstępstwem od przedstawionej zasady jest możliwość nie stawienia się w wyznaczonym terminie przez organ zatrudniania. Przedmiotowe odstępstwo będzie możliwe jedynie wówczas, gdy zaistnieją określone w przepisach prawa okoliczności. W pierwszej kolejności bezrobotny, który nie stawił się w wyznaczonym terminie jest obowiązany, aby w terminie 7 dni od dnia, w którym miał się zgłosić do organu zatrudnienia powiadomił organ o przyczynie naruszenia ciążącego na nim obowiązku. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, że ustawodawca nie przewiduje konieczności osobistego stawiennictwa w organie zatrudnienia, lecz dopuszcza możliwość wykorzystania innych instrumentów przekazania stosownej informacji w tym również drogą telefoniczną. Przewidziany przywołanym przepisem termin 7 dni, w którym należy dopełnić ciążący na bezrobotnym obowiązek jest terminem materialnoprawnym i jako taki nie podlega przywróceniu. Obok obowiązku przekazania informacji bezrobotny zobligowany jest wskazać przyczynę niestawiennictwa. Cytowany przepis przewiduje, że ma to być "uzasadniona przyczyna". Innymi słowy ustawodawca w tym przypadku wykorzystał pojęcie niedookreślone, co oznacza, że organ administracji w procesie podejmowania decyzji zobowiązany jest do nadania temu pojęciu określonego znaczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ostateczną treść tego terminu ustalać musi organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Jednakże przyczyna taka musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (zobacz wyrok NSA z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09 Lex 588788). Przedstawiona powyżej analiza stanu normatywnego mającego zastosowanie w sprawie stanowi dobry punkt wyjścia dla oceny sytuacji w jakiej znalazł się skarżący. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący miał wyznaczony na dzień [...] r. termin stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia, jednakże w dniu tym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i w siedzibie organu nie stawił się. Argumentacja skarżącego w tym zakresie podlegała zamianom, ponieważ pierwotnie skarżący akcentował, iż powodem nie stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia było nie zamieszczenie daty ciążącego na nim obowiązku w nowym kalendarzu, a następnie argumentacja ta uległa zmianie, ponieważ skarżący powoływał się na zły stan zdrowia i związane z tym zaniki pamięci. Odnosząc się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska, iż pierwotne uzasadnienie jest zbieżne ze stanem faktycznym, ponieważ było następstwem spontanicznego odruchu po otrzymaniu niekorzystnej decyzji, natomiast argumentacja zamieszczona w uzupełnieniu odwołania (w piśmie z [...] r.), stanowi wyraz przemyślanej strategii zmierzającej do osiągnięcia korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że również argumentacja prezentowana w uzupełnieniu odwołania nie może stanowić podstawy dla uwzględnienia oczekiwań skarżącego, ponieważ skarżący w piśmie tym nie wykazał braku własnej winy w niedotrzymaniu terminu stawienia się w organie zatrudnienia. Z akt administracyjnych dostępnych składowi orzekającemu nie można wywnioskować, aby skarżący dysponował dokumentem potwierdzającym stawiennictwo w dniu [...] r. w siedzibie organu zatrudnienia, jak również skarżący poza własnymi stwierdzeniami nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego fakt choroby we wskazanym powyżej dniu. Zestawienie stanu faktycznego z przeprowadzoną wykładnią przepisów mających zastosowanie w sprawie pozwala uznać, że stanowisko zajęte przez organy administracji obu instancji zasługuje na aprobatę. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności związane ze zmianą kalendarza, jak również nawiązujące do złego stanu zdrowia nie wyczerpują znamion "uzasadnionej przyczyny" pozwalającej uwzględnić naruszenie podstawowego obowiązku bezrobotnego, który sprowadza się do stawiania się w organie zatrudnienia w wyznaczonych terminach. W tym przypadku nie można także mówić o przeszkodach, które uniemożliwiałyby dotarcie do organu zatrudnienia. Zatem zasadnie organy administracji nie przychyliły się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. sw