IV SA/Gl 429/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji Miasta R. oddala skargę. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...]r. nr [...] wydanym podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 – dalej "u.s.g."), Wojewoda Śląski stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...]r. w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji Miasta R., jako podjętej z istotnym naruszeniem art. 52 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 2 ustawy o rewitalizacji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz 1023, ze zm- dalej "ustawa o rewitalizacji", "uor"). W uzasadnieniu aktu organ nadzoru wyjaśnił, że przepis art. 52 ust. 1 uor stanowi, iż do dnia 31 grudnia 2023 r. dopuszcza się realizację przedsięwzięć wynikających z programu zawierającego działania służące wyprowadzeniu obszaru zdegradowanego ze stanu kryzysowego, przyjmowanego uchwałą rady gminy, bez uchwalania gminnego programu rewitalizacji. W takim przypadku wyznaczenie w drodze uchwały obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, Strefy, a także uchwalenie miejscowego planu rewitalizacji nie jest dopuszczalne. W art. 52 ust. 2 uor, zastrzeżono natomiast, że jeżeli program, o którym mowa w ust. 1, uchwalony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zawiera co najmniej opis procesu wyprowadzania ze stanu kryzysowego obszarów gminy oraz diagnozę pozwalającą na wyznaczenie obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, na jego podstawie może zostać opracowany i uchwalony gminny program rewitalizacji. Wojewoda zaakcentował, że ustawodawca przewidział możliwość dalszej realizacji programów rewitalizacji (innych niż gminny program rewitalizacji w rozumieniu ustawy o rewitalizacji), ale wyłącznie do końca 2023 r. Po tym terminie realizacja działań spełniających przesłanki rewitalizacji, musi odbywać się na zasadach ustawy o rewitalizacji. Gminy, które w okresie przejściowym decydują się nie korzystać z narzędzi ustawy o rewitalizacji, nie mogą wyznaczać obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji w formie uchwały, ustanawiać Specjalnej Strefy Rewitalizacji oraz korzystać z innych szczególnych rozwiązań. Nadto wyjaśnił, że przepis art. 52 uor przewiduje szczególne rozwiązanie adresowane do gmin, które w dniu jej wejścia w życie prowadziły działania rewitalizacyjne. Podstawą do realizacji tych działań jest uchwała rady gminy w sprawie lokalnego programu rewitalizacji opracowanego w oparciu o przepisy ustawy o samorządzie gminnym oraz Wytyczne w zakresie rewitalizacji w programach operacyjnych na lata 2014- 2020. Ustawa o rewitalizacji umożliwia bowiem kontynuowanie rozpoczętych procesów rewitalizacji, poprzez możliwość zastosowania specjalnej procedury przekształcenia obecnie realizowanego programu w gminny program rewitalizacji, o którym mowa w ustawie o rewitalizacji. Pozwala to na zastosowanie wszystkich narzędzi w niej przewidzianych. Zgodnie jednak z art. 52 ust. 2 uor zastosowanie tej procedury możliwe jest w przypadku spełnienia dwóch warunków: -po pierwsze, w dniu wejścia w życie ustawy o rewitalizacji gmina realizuje (uchwalony przez radę gminy) program rewitalizacji zawierający działania służące wyprowadzeniu obszaru zdegradowanego ze stanu kryzysowego, a po drugie, program ten zawiera co najmniej opis procesu wyprowadzania ze stanu kryzysowego obszarów gminy oraz diagnozę pozwalającą na wyznaczenie obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji. Wojewoda stwierdził, że w myśl przywołanych wyżej przepisów, niedopuszczalne jest, wyznaczenie w drodze uchwały obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, jeżeli w gminie obowiązuje lokalny program rewitalizacji, który został uchwalony po wejściu w życie ustawy o rewitalizacji, czyli po 17 listopada 2015 r. Wojewoda wskazał, że Rada Miejska w R. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia "Lokalnego Programu Rewitalizacji Miasta R. 2017-2022" w dniu [...]r. Zatem na dzień wyznaczenia w drodze uchwały nr [...] z dnia [...]r. obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, w gminie obowiązywał lokalny program rewitalizacji, uchwalony po wejściu w życie ustawy o rewitalizacji. Przyjmując lokalny program rewitalizacji uchwałą Nr [...] z dnia [...] r., Rada Miejska w R. dokonała wyboru ścieżki prawnej, w oparciu o którą będzie realizowała działania rewitalizacyjne w obszarach zdegradowanych i rewitalizacji. Stwierdził, że ustawodawca nie dopuścił możliwości realizowania równolegle dwóch programów rewitalizacji, jednego sporządzanego w oparciu o wytyczne, a drugiego realizowanego w oparciu o przepisy ustawy o rewitalizacji, co jasno wynika z art. 52 ust. 1 cyt. ustawy. Stwierdził, że przywilej przekształcenia lokalnych programów rewitalizacji w gminne programy rewitalizacji przysługuje wyłącznie tym gminom, które na dzień wejścia wżycie ustawy o rewitalizacji dysponowały już uchwalonym programem rewitalizacji i nie miały możliwości dokonania tegoż wyboru. Organ nadzoru uznał, że naruszenie art. 52 ust. 1 i ust. 2 uor jest naruszeniem istotnym, co nakazuje stwierdzenie nieważności zakwestionowanej uchwały. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. Miasto R. (Gmina, skarżąva)-reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz obciążenie organu nadzoru kosztami postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego to jest art. 8 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1023, z późn. zm.) Uzasadniając przedstawione zarzuty podniosła, że rozstrzygnięcie nadzorcze nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Skarżąca wskazała dalej, że Miasto R. uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...]r. przyjęło Lokalny Program Rewitalizacji Miasta R. na lata 2017-2022 (LPR) w celu aplikowania o środki z Unii Europejskiej dostępne w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020. LPR obowiązuje do 2023. W dniu 10 kwietnia 2017 r. Miasto R. złożyło wniosek konkursowy na przyznanie dotacji w ramach programu "Śląskie programy rewitalizacji - wsparcie dla gmin" na opracowanie dokumentu strategicznego pn. "GPRR 2018-2028: Gminny Program Rewitalizacji R." (GPRR). Konkurs był organizowany przez Województwo Śląskie oraz Ministerstwo Rozwoju. Wniosek został oceniony pozytywnie i 26 lipca 2017 r. Miasto R. podpisało umowę z Województwem Śląskim reprezentowanym przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Województwa Śląskiego w K., na opracowanie gminnego programu rewitalizacji w oparciu o przepisy zawarte w ustawie o rewitalizacji. Skarżąca podkreśliła, że Miasto R. stosując ustawową ścieżkę opracowania gminnego programu rewitalizacji nie zamierzało przekształcić obowiązującego "Lokalnego Programu Rewitalizacji Miasta R. na lata 2017-2022" w gminny program rewitalizacji, natomiast zamierzało zastąpić lokalny program rewitalizacji - gminnym programem rewitalizacji, gdyż od momentu przyjęcia przez Radę Miejską w R. GPRR przestałby obowiązywać LPR, dlatego nie został naruszony w żaden sposób art. 52 ust. 1 uor, Gmina stwierdziła, że jej stanowisko w sprawie potwierdza zarówno interpretacja zawarta w piśmie z dnia 21 stycznia 2016 r. znak: [...] skierowanym do Wojewodów przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Rozwoju – P. C., jak i opinia zawarta w emailu z dnia 12 lutego 2018 r. z Ministerstwa Rozwoju do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. Z wyjaśnień i komentarza praktycznego do ustawy o rewitalizacji prezentowany na stronach internetowych Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wynika zaś, że w pracach nad projektem GPR możliwe jest wykorzystanie dokumentu, który procedowany był w momencie wejścia w życie ustawy. Dalej stwierdziła, że interpretację przepisów przejściowych z ustawy o rewitalizacji, zgodnie ze stanowiskiem Miasta R., potwierdza także stanowisko Departamentu Polityki Przestrzennej Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa z dnia 26 kwietnia 2017 r. znak: [...], które jasno wskazuje, iż poza regulacją ustawową pozostawiono przypadek, w którym gmina rozpoczyna korzystanie z trybu ustawowego w sytuacji obowiązywania lokalnego programu rewitalizacji uchwalonego po dniu wejścia w życie ustawy. W takim przypadku, w ocenie Gminy, korzysta ona ze zwykłej procedury ustawowej rozpoczynającej się od wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji w sposób i trybie określonych w art. 8-12 ustawy. Taki tok postępowania przyjęła skarżąca. Dalej zaakcentowała, że Gmina ma konstytucyjnie chronioną swobodę w wykonywaniu swoich zadań własnych, stąd w braku szczególnej podstawy prawnej należy uznać, że dopuszczalne jest kontynuowanie realizacji lokalnego programu rewitalizacji, aż do momentu uchwalenia gminnego programu rewitalizacji. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego nie uwzględnia stanu faktycznego w jakim zostały podejmowane uchwały przez Radę Miejską w R. i w związku z tym dokonano niewłaściwej subsumpcji przepisów przejściowych ustawy o rewitalizacji. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie organ podtrzymał swoje stanowisko i argumentację. Wojewoda zauważył, że skarżąca swoją argumentację oparła na braku przepisów wprost zabraniających zastąpienia lokalnego programu rewitalizacji gminnym programem rewitalizacji. Stwierdził, że stanowisku skarżącej przeczą przepisy ustawy o rewitalizacji, którymi legislator uregulował ramy prowadzenia działań rewitalizacyjnych mających na celu wyprowadzenie obszarów zdegradowanych ze stanu kryzysowego na obszarze gminy, dając samorządom gminnym szereg rozwiązań prawnych, zależnych od etapu procesu rewitalizacyjnego, na którym gmina się znajduje. I tak, na podstawie art. 14 uor, rada gminy może przyjąć gminny program rewitalizacji opracowany w oparciu o regulację wskazanej ustawy. W przypadku, kiedy gmina nie chce realizować działań rewitalizacyjnych podlegających wymogom ustawy o rewitalizacji, w art. 52 ust. 1 ustawodawca zastrzegł uprawnienie gminy do realizacji przedsięwzięć wynikających z programu (zwanego potocznie lokalnym program rewitalizacji) zawierających działania służące wyprowadzaniu obszaru zdegradowanego ze stanu kryzysowego, przyjmowanego uchwałą radą gminy, bez uchwalania gminnego programu rewitalizacji w okresie do 31 grudnia 2023 r. Prawodawca przewidział również możliwość przekształcenia programów rewitalizacji w gminny program rewitalizacji, w rozumieniu przepisów ustawy, pod warunkiem, że program ten obowiązywał na dzień wejścia w życie ustawy o rewitalizacji - art. 52 ust. 2 uor. Jednocześnie ustawa o rewitalizacji nie dopuściła możliwości rozpoczęcia procedury opracowania gminnego programu rewitalizacji, w sytuacji gdy w gminie obowiązuje już program rewitalizacji uchwalony na podstawie przepisów ustawy o samorządzie gminnym po wejściu w życie ustawy o rewitalizacji - art. 52 ust. 1. Wybierając zatem ścieżkę prowadzenia działań rewitalizacyjnych po wejściu w życie ustawy o rewitalizacji, jednostki samorządu terytorialnego nie są ograniczone do prowadzenia działań rewitalizacyjnych wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o rewitalizacji, ale mogą także wybrać możliwość uchwalenia programu rewitalizacji, w oparciu o przepisy art. 18 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, a także przekształcać i uchwalać programy. Skoro w dniu [...]r. Rada Miejska w R. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji Miasta R., to Wojewoda zobowiązany był ją zakwestionować jako niezgodną z przepisami art. 52 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 uor. Rada gminy wyznaczyła bowiem w drodze uchwały obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji w trakcie obowiązywania lokalnego programu rewitalizacji uchwalonego po wejściu w życie ustawy o rewitalizacji. Wojewoda stwierdził, że z treści art. 52 ust. 1 uor wprost wynika, że w przypadku realizacji tzw. LPR podjęcie uchwały o wyznaczaniu obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji nie jest dopuszczalne. Na brak takiej możliwości wskazało również Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa Departament Polityki Przestrzennej w punkcie 5.8 komentarza - "Ustawa o rewitalizacji - praktyczny komentarz"'. "W gminie nie mogą obowiązywać dwa programy rewitalizacji. Dotyczy to zarówno braku możliwości dla obowiązywania dwóch GPR, jak i równoległego obowiązywania GPR z programem rewitalizacji uchwalanym na podstawie ustawy o samorządzie gminnym". Wojewoda wskazał, że domniemanie kompetencji gminy nie oznacza, że gmina może w dowolny sposób realizować te zadania publiczne, które ustawodawca uregulował w sposób szczegółowy w ustawach. Wojewoda stwierdził, że każda uchwała rady gminy - także w sprawie przyjęcia lokalnego programu rewitalizacji, stanowi przejaw woli organu uchwałodawczego gminy odnośnie sposobu jej funkcjonowania. Przyjmując uchwałę z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie przyjęcie "Lokalnego Programu Rewitalizacji Miasta R. 2017-2022" Rada Miejska w R. dokonała wyboru ścieżki procedowania działań rewitalizacyjnych w gminie w oparciu o przepisy ustawy o samorządzie gminnym. Przyjmując po niespełna roku uchwałę z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji Miasta R. gmina rozpoczęła działania prowadzące do równoległego procedowania gminnego programu rewitalizacji. Zapewnienie gminy, iż celem takiego działa było zastąpienie "lokalnego" programu rewitalizacji "gminnym" programem rewitalizacji jest niewystarczające w świetle obowiązujących przepisów prawa. Te bowiem pozwoliły, stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy o rewitalizacji, jednie na przekształcenie LPR w GPR, jednakże z zastrzeżeniem, że lokalny program rewitalizacji został uchwalony przed dniem wejścia w życie ustawy o rewitalizacji, tj. przed 17 listopada 2015 r. Wojewoda stwierdził, że takie rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę wydaję się być przemyślanym, gdyż tylko te gminy, które na dzień wejścia w życie ustawy o rewitalizacji były w trakcie realizowania działań w oparciu o lokalne programy rewitalizacji nie mogły podjąć decyzji co do możliwości korzystania z instrumentów ustawowych. Rada Miejska w R. przyjmując w [...]r. uchwałę Nr [...] świadomie odrzuciła tę możliwość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Sądy administracyjne powołane zostały w celu kontroli działań administracji publicznej jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, o czym stanowią przepisy art. 1 § 1 i art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2017 r. poz. 2188). Są zatem właściwe także do kontroli aktów wydawanych przez wojewodów w toku postępowania nadzorczego, przyjmujących postać rozstrzygnięć nadzorczych, o których mowa w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 - dotychczas "u.s.g.") - jeżeli kontrola ta zainicjowana zostanie skutecznie wniesioną skargą. Po myśli art. 98 ust. 3 u.s.g. do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Wniesiona przez Radę Miasta R. skarga spełnia powyższe wymagania. Przedstawiona konstatacja pozwala Sądowi przejść do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu nadzoru. Przedmiotem kontroli organ nadzoru stała się uchwała, mocą której Rada Miejska w R. wyznaczyła obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji. Z kolei przedmiotem kontroli legalności działania organów administracji publicznej jest rozstrzygnięcie nadzorcze, na mocy którego organ nadzoru wkroczył w samodzielność gminy uznając, że jej działania sprzeczne są z obowiązującym prawem. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że sądowa kontrola rozstrzygnięcia nadzorczego uwzględniać musi fakt, że Wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego na zasadach określonych w ustawach ustrojowych (art. 12 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - Dz.U. z 2017 poz. 2234 t. j.). Stosownie do tych zasad, granice możliwości interwencji organów nadzoru są ograniczone. Wyznacza je kryterium legalności, o czym mowa w art. 85 u.s.g. Jakiekolwiek inne kryterium nadzoru sprawowanego przez wojewodę wobec działań organów samorządów terytorialnych niż kryterium legalności, pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z art. 85 u.s.g. ale także z normą rangi konstytucyjnej (art. 171 ust. 1 Konstytucji RP). W uchwale z dnia 27 września 1994 r., W 10/93, OTK ZU 1994/2/46 Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że jedną z najistotniejszych gwarancji wykonywania przez samorząd terytorialny zadań publicznych na podstawie przepisów prawa jest konstytucyjna instytucja nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego. Nie może on jednak wkraczać w gwarantowaną konstytucyjnie samodzielność samorządu terytorialnego, na straży czego stoją sądy administracyjne. Działania podejmowane przez organy nadzoru i stosowane przez nie środki prowadzą zazwyczaj do eliminowania z obrotu prawnego aktów organów samorządowych sprzecznych z prawem. Celem bowiem nadzoru jest niedopuszczenie, zapobieżenie i przeciwdziałanie naruszeniom prawa. Organy nadzoru, w razie naruszenia prawa przez działanie organu nadzorowanego mają doprowadzić do sytuacji, w której organ ten sam zmieni swoje działanie (uchwałą, zarządzeniem), a w przypadku braku działania organu nadzorowanego – usuwa kwestionowany akt z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności. Stosownie do art. 91 ust. 3 u.s.g., każde rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, z racji wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego, musi jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony i na czym to naruszenie polega. Nadto - co należy podkreślić - obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia nadzorczego jest wywód dotyczący rodzaju (charakteru) naruszenia prawa (por. np. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1546/09, LEX nr 597323). Przede wszystkim zatem, rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z prawem, gdy nie narusza granic dopuszczalnej ingerencji nadzorczej wyznaczonej przepisami art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., a to wynikać musi w sposób niebudzący wątpliwości z jego uzasadnienia. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "istotnego naruszenia prawa", ani też nie wyliczył rodzaju wad, które należy w ten sposób kwalifikować. Według wypracowanego przez piśmiennictwo i orzecznictwo stanowiska przyjmuje się, że nieistotne naruszenia prawa obejmują naruszenia niedotyczące istoty zagadnienia. Nieistotne naruszenie prawa, jak błąd lub nieścisłość prawna nie mająca wpływu na istotną treść uchwały, jest zatem mniej doniosłe niż inne wadliwości. Jako przykłady tego rodzaju uchybień wskazuje się nieodpowiednie oznaczenie uchwały, przywołanie niewłaściwej podstawy prawnej uchwały (przy założeniu, że istnieje przepis prawa umocowujący do jej podjęcia), oczywistą omyłkę pisarską lub rachunkową. Natomiast rodzaje naruszeń, które należy zaliczyć do kategorii istotnych, to naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały lub zarządzenia, dotyczące meritum sprawy, jak np. naruszenie przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zob. P. Chmielnicki, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w Polsce, Warszawa, LexisNexis 2006, s. 94-95 oraz przywołane tam orzeczenia NSA). Sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia - Sąd stanął na stanowisku, iż organ administracji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanym rozstrzygnięciu nadzorczym wskazano, że Rada Miejska w R. wykroczyła poza ramy swoich kompetencji określonych w ustawie o samorządzie gminnym oraz w ustawie o rewitalizacji podjęła uchwałę naruszając w sposób istotny prawo, a mianowicie przepisy art. 52 ust. 1 i ust 2 tej ustawy. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały podany został działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym i art. 8 ust. 1 ustawy o rewitalizacji. Jak stanowi art. 18 ust 2 pkt 15 u.s.g. Do wyłącznej właściwości rady gminy należy: stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Z art. 8 ust. 1 ustawy o rewitalizacji wynika, że w przypadku gdy gmina zamierza realizować zadania własne, o których mowa w art. 3 ust. 1, rada gminy wyznacza, w drodze uchwały, z własnej inicjatywy albo na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji. Zgodnie z art. 52 ustawy o rewitalizacji: 1. Do dnia 31 grudnia 2023 r. dopuszcza się realizację przedsięwzięć wynikających z programu zawierającego działania służące wyprowadzeniu obszaru zdegradowanego ze stanu kryzysowego, przyjmowanego uchwałą rady gminy, bez uchwalania gminnego programu rewitalizacji. W takim przypadku wyznaczenie w drodze uchwały obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, Strefy, a także uchwalenie miejscowego planu rewitalizacji nie jest dopuszczalne. 2. Jeżeli program, o którym mowa w ust. 1, uchwalony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zawiera co najmniej opis procesu wyprowadzania ze stanu kryzysowego obszarów gminy oraz diagnozę pozwalającą na wyznaczenie obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, na jego podstawie może zostać opracowany i uchwalony gminny program rewitalizacji. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, rada gminy, na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, przed przystąpieniem przed sporządzania gminnego programu rewitalizacji, podejmuje uchwałę w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji, na podstawie diagnozy pozwalającej na wyznaczenie tych obszarów zawartej w programie, o którym mowa w ust. 1. Ustawa z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji ( t.j. z 2017 r. poz. 1023 – dalej "ustawa o rewitalizacji" lub "uor") weszła w życie w dniu 17 listopada 2015 r. Z akt sprawy wynika również, że Rada Miejska w R. podjęła w dniu [...]r. uchwałę nr [...]r. w sprawie przyjęcia "Lokalnego Programu Rewitalizacji Miasta R. 2017 – 2022". Analizując wskazane wyżej przepisy przyznać należy rację Wojewodzie, który uznał, iż Rada Miejska w R. przyjmując uchwałę w sprawie Lokalnego Programu Rewitalizacji Miasta R. po dniu wejścia w życie ustawy o rewitalizacji dokonała wyboru ścieżki procedowania działań rewitalizacyjnych w gminie w oparciu o przepisy ustawy o samorządzie gminnym. W przypadku realizacji tak uchwalonego Lokalnego Programu Rewitalizacji podjęcie uchwały o wyznaczaniu obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji na podstawie ustawy o rewitalizacji nie jest dopuszczalne. Uchwalenie Gminnego Programu Rewitalizacji w stanie faktycznym, nie jest dopuszczalne. Ustawodawca dopuścił możliwość przekształcenia lokalnych programów rewitalizacji w gminne programy rewitalizacji wyłącznie tym gminom, które na dzień wejścia w życie ustawy o rewitalizacji dysponowały już uchwalonym programem rewitalizacji i nie miały możliwości dokonania wyboru, co wynika wprost z art. 52 ust. 1 uor. W ocenie Sądu językowe brzmienie art. 52 ust 1 i ust. 2 ustawy jednoznacznie wskazuje, że organ uchwałodawczy rady gminy w ramach działań, o których mowa w art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. 1997r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), nie może przekroczyć granicy ustawowego upoważnienia do podjęcia działań zmierzających do uchwalenia Gminnego Programu Rewitalizacji poprzez poszerzanie katalogu przesłanek wskazanych w tym przepisie. Z tego względu za bezzasadne Sąd uznał argumentację skarżącej wskazujące na zamiar zastąpienia Lokalnego Programu Rewitalizacji uchwalonego na podstawie przepisów o samorządzie gminnym w Gminny Program Rewitalizacji uchwalonego na podstawie ustawy o rewitalizacji, bowiem ustawodawca wskazał, że takie przekształcenie jest prawnie dopuszczalne jedynie w sytuacji uchwalenia Lokalnego Programu Rewitalizacji przed dniem wejścia w życie ustawy o rewitalizacji. Z tych względów Sąd uznaje, że Rada Miejska w R. podejmując uchwałę z dnia [...]r. naruszyła art. 52 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rewitalizacji, gdyż wyznaczyła obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji Miasta R. w sytuacji, gdy w Gminie obowiązuje Lokalny Program Rewitalizacji uchwalony w dniu [...]r. Z uwagi na powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz.1302.), skarga podlegała oddaleniu.