IV SA/Gl 43/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spaw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stopnia niepełnosprawności postanawia odrzucić skargę; WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 10 stycznia 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo procesowe, w którym wskazała, iż odwołuje się od decyzji Miejskiego Zespołu do Spaw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu powołała przyczyny z powodu, których uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od orzeczenia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: Ppsa, kontrola sądowa działalności administracji publicznej jest ograniczona do określonego katalogu aktów administracyjnych. Z przytoczonego przepisu wynika zatem obowiązek zbadania i to przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, czy została ona wniesiona na akt lub czynność (bezczynność) organu objętego tym katalogiem, a w konsekwencji, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Wynikiem zaś wstępnego badania skargi A. B. jest stwierdzenie, że jej skarga – jako zaskarżająca akt nie należący do kognicji sądu administracyjnego –jest niedopuszczalna. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest ograniczony. Analiza norm określających właściwość rzeczową sądów administracyjnych (art. 3, art. 4 oraz art. 5 cytowanej wyżej ustawy) prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność orzekania przez wspomniane sądy wyłącznie w sytuacjach, w których organy administracyjne działają w formach władczych lub stanowiących, czyli formach właściwych dla działania administracyjnego. W szczególności kontrolą sądową objęte są rozstrzygnięcia administracyjne w indywidualnych sprawach załatwiane decyzją administracyjną lub postanowieniem, na które służy zażalenie, bezczynność administracji publicznej w takich sprawach oraz inne akty poddane wyraźnej właściwości sądów administracyjnych. Tymczasem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydawane przez powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności jako organy I instancji, a następnie w wyniku kontroli międzyinstancyjnej wydane przez wojewódzkie zespoły powołane do orzekania o niepełnosprawności nie mieszczą się w katalogu aktów administracyjnych objętych kontrolą sądowoadministracyjną, gdyż ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.) wyraźnie wskazuje, że sądem właściwym do rozpatrzenia odwołań od wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności jest sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości sądów administracyjnych. Kontrola legalności orzeczeń o stopniu niepełnosprawności wydawanych przez wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności objęta jest właściwością sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt.1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić. Dodatkowo należy wskazać, iż skarżąca pomimo, iż w skardze wyraźnie zaznaczyła, iż odwołuje się w niej od decyzji Miejskiego Zespołu do Spaw Orzekania o Niepełnosprawności to jednak w jej treści podniosła kwestię uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Prawdopodobnym jest zatem, iż skarżąca odwołując się od decyzji organu I instancji nie zachowała przewidzianego terminu do wniesienia odwołania, na skutek czego organ II instancji tj. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności na mocy art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego wydał ostateczne postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia. Postanowienie takie na mocy wyżej cytowanych przepisów podlega z kolei kognicji sądów administracyjnych. Jednakże zgodnie z art. 176 Konstytucji RP z dniem 1 stycznia 2004 r. zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne. Z tym dniem na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 98 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające..., w okresie dwóch lat od wejścia jej w życie, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga. Zestawienie powyższych uregulowań wskazuje, iż przewidują one pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Jedynie w okresie wskazanym w art. 98 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ..., a więc od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r., bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania. Zatem gdyby nawet przyjąć, iż A. B. w piśmie procesowym z dnia 14 stycznia 2007r. zaskarżyła postanowienie wydane przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności to jej skarga również podlegałaby odrzuceniu, gdyż wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza czasokres przewidziany w art. 98 cyt. ustawy, co czyni niemożliwym przekazanie jej organowi, którego działanie stało się przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z powołanych przepisów, po dniu 1 stycznia 2006 r. właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot.