IV SA/Gl 431/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o ustanowienie adwokata z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z czteroletnim synem, źródłem jej utrzymania się są alimenty na syna – 400 zł; przysługujący skarżącej zasiłek dla bezrobotnych – 717 zł netto oraz zasiłek rodzinny – 77 zł. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych bądź też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. E. B. podkreśliła, że część uzyskiwanego dochodu przeznacza na wykup niezbędnych lekarstw ze względu na schorzenia o charakterze przewlekłym, na kŧóre cierpi. Referendarz sądowy wezwał stronę do wskazania do kogo należy lokal mieszkalny, w którym strona przebywa wraz z dzieckiem oraz do uprawdopodobnienia wysokości oraz rodzajów wydatków przeznaczanych na utrzymanie się. Strona udzieliła w tym zakresie wyjaśnień wskazując, że zamieszkuje w budynku należącym do jej siostry i partycypuje w kosztach jego utrzymania w połowie. W związku z tym dołączono oświadczenie właścicielki budynku oraz przedłożono dokumenty wykazujące wysokość bieżących opłat (media, usługi telekomunikacyjne) i zakup lekarstw. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Ze względu na fakt, iż strona z mocy ustawy jest zwolniona od kosztów sądowych (por. art. 239 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), ocenie został poddany wyłącznie wniosek w zakresie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu, a więc rozstrzygnięcie oparte zostało na przepisie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy w formie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny. Te okoliczności, zdaniem rozpoznającego wniosek zachodzą w niniejszej sprawie. Zauważyć trzeba, że co do zasady nie budzi wątpliwości kwestia źródła utrzymania się wnioskodawczyni jak również okoliczności dotyczące miejsca jej zamieszkania. Do dyspozycji wnioskodawczyni, po potrąceniu wydatków przeznaczanych na utrzymanie się (a więc partycypacji w kosztach utrzymania budynku siostry, w którym zamieszkuje), z kwoty 1194 zł netto miesięcznie pozostaje około 600 – 700 zł, co jak na potrzeby dwóch osób, w tym czteroletniego dziecka jest stosunkowo niewielką sumą. Z faktu równego podziału kosztów utrzymania domu wraz z rodziną siostry można zaś wywnioskować, że osoba ta ze swoimi bliskimi nie tworzy wraz ze skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego, a wobec tego, E.B. nie może liczyć na wsparcie z jej strony. Skarżąca nie dysponuje przy tym majątkiem, którego zbycie lub obciążenie mogłoby wygenerować dodatkowe środki pozwalające na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.