IV SA/Gl 433/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.H. i U.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie odpłatności za pobyt małoletniej w pieczy zastępczej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, najpierw w skardze, a następnie na drukach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Ze względu na fakt, iż strony są z mocy ustawy zwolnione od kosztów sadowych, ocenie został poddany wyłącznie wniosek w zakresie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu. Z podanych przez nich informacji wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokatorskim lokalu mieszkalnym o pow. 46 m2. Oprócz wspomnianego lokalu nie maja żadnych innych składników majątkowych, w tym oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem ich utrzymania się jest emerytura S.H. w wysokości 3183 zł brutto miesięcznie oraz renta inwalidzka U.H. w wysokości 1169 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy przedstawili dokumenty obrazujące poziom oraz strukturę ich miesięcznych wydatków przeznaczanych na utrzymanie się. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena sytuacji materialnej skarżącego prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzą okoliczności wskazane w hipotezie przywołanego przepisu. Stąd też jego wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Te zaś nie dały podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Zestawienie miesięcznych dochodów skarżących – czyli kwoty około 3.000 netto z udokumentowanymi wydatkami - w kwocie około 1000 zł. pozwala stwierdzić, że sytuacja materialna wnioskodawców nie jest na tyle ciężka aby można było uznać ich za osoby zasługujące na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Niewątpliwie stan zdrowia U.H. uzasadnia wyższe od przeciętnych wydatki związane z zakupem środków higienicznych oraz lekarstw, jednakże ze sporządzonego przez skarżących zestawienia wynika, że wydatki te wynoszą miesięcznie około 500 zł. Pozostałą kwotę pochłaniają zaś koszty utrzymania lokalu mieszkalnego (czynsz 114 zł, wywóz śmieci 24 zł, oraz dostawy prądu – 416 z – aczkolwiek w tym przypadku nie wiadomo, czy jest to rachunek za jeden miesiąc, czy też rozliczenie roczne lub kwartalne). Do dyspozycji wnioskodawców pozostaje więc kwota około 2000 zł, z której można wygospodarować środki zarówno na zaspokojenie pozostałych potrzeb życiowych jak i na opłacenie kosztów sądowych oraz usług świadczonych przez profesjonalnego pełnomocnika. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.