IV SA/Gl 434/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant st. ref. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi F.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K., na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) odmówiono F. W. przyznania dodatku mieszkaniowego, gdyż według organu wydającego wymienioną decyzję, wnioskodawczyni nie spełniała kryteriów wymaganych przez ustawę. Jak ustalono bowiem, powierzchnia użytkowa zajmowanego przez wnioskodawczynię lokalu była większa od powierzchni normatywnej. Wskazano jednocześnie, iż przy rozpatrywaniu wniosku nie uwzględniono faktu niepełnosprawności wnioskodawczyni, gdyż lokal mieszkalny zajmowała ona samodzielnie i powołano się w tym miejscu na wykładnię przepisów o dodatkach mieszkaniowym dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006r. sygn. akt I OSK 565/2006. Od powyższej decyzji F. W. złożyła odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji i rozpoznanie sprawy powtórnie, wskazała, iż w oparciu o ten sam stan faktyczny, a w tym tożsamą dokumentację lekarską, dotychczas przyznawano jej dodatek mieszkaniowy. Zaznaczyła, iż jej mieszkanie zostało w 2004r. przystosowane do potrzeb osoby niepełnosprawnej, w tym pokój do wykonywanych przez nią ćwiczeń, przez co konieczny jest jej dodatkowy metraż i podniosła, iż wymaga opieki ze strony innych osób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art.138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ II instancji uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż jednym z kryteriów, od którego ustawa uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu. Wyznaczoną przez ustawodawcę powierzchnię normatywną powiększa się o dodatkowe 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w osobnym pokoju. Odnosząc się do zarzutów odwołującej, która wywodziła uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze swego stanu zdrowia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż nie neguje sytuacji zdrowotnej odwołującej, jednakże powiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2, o czym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych może mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku zamieszkiwania w jednym lokalu mieszkalnym większej niż jedna ilości osób. Osoba samotnie zamieszkująca ma bowiem zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju, a więc nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. F. W. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, domagając się w niej wyjaśnienia przyczyn odmiennej niż dotychczas interpretacji przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W ramach badania zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują także prawidłowość dokonanej przez organu administracji interpretacji zastosowanych przepisów prawa materialnego. Przedstawiony Sądowi wraz ze skarga materiał sprawy administracyjnej wskazywał na konieczność odniesienia się do dokonanej w toku postępowania administracyjnego wykładni treści art. 5 ust. 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). Jak wynika z brzmienia przywołanej normy prawnej normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Biorąc pod uwagę wskazany zapis Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd, co do konieczności zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wraz z osobą niepełnosprawną minimum jeszcze jednej osoby w przypadku doliczenia do powierzchni normatywnej dodatkowych 15 m2 powierzchni użytkowej. Istotnie bowiem oddzielny pokój to pomieszczenie tworzące samodzielną całość, wyodrębnione w lokalu mieszkalnym dla zapewnienia właściwych warunków bytowych osoby niepełnosprawnej. Skoro cały lokal mieszkalny pozostawałby do wyłącznej dyspozycji osoby niepełnosprawnej nie byłoby celowe wyodrębnianie dla niej osobnego pomieszczenia, gdyż miałaby ona wszystkie pomieszczenia do wyłącznej swojej dyspozycji. W sytuacji, w której znajduje się skarżąca, która posiada do swojej wyłącznej dyspozycji całość zajmowanego lokalu mieszkalnego nie można przyznać jej uprawnień do dodatku mieszkaniowego w związku z przekroczeniem kryterium w postaci powierzchni mieszkalnej. Przemawia za tym ratio przepisu art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. Zagwarantowanie osobom niepełnosprawnym wymaganej ich stanem zdrowia intymności w postaci odrębnego pomieszczenia, a w konsekwencji podwyższenia kryterium normatywnego celowe jest bowiem tylko wtedy, gdy osoba niepełnosprawna zamieszkuje wspólnie z innymi osobami. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, Sąd uznał skargę za niezasadną i orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.