IV SA/Gl 434/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) przyznaje na rzecz adwokata P. R. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1-4, art. 3, art. 5 ust. 1-5, oraz art. 6 ust. 1, 2 i 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z 2001 r. z późn. zm.), przyznał H.B. prawo do dodatku mieszkaniowego w wysokości 69,86 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 czerwca 2010 r. do dnia 30 listopada 2010 r. W uzasadnieniu zaskarżonej organ pierwszej instancji wskazał, że przyznając dodatek mieszkaniowy uwzględnił w składzie gospodarstwa domowego strony również U.G. wraz z jej dochodem wykazanym w deklaracji dochodów z dnia 25 maja 2010 r., która w mieszkaniu strony jest zameldowana na pobyt stały i tam też zamieszkuje. W trakcie przeprowadzonego postępowanie strona stwierdziła, że prowadzi odrębne gospodarstwo domowe z U.G. (oświadczenie z dnia 15 listopada 2010 r.) i ponosi wszelkie opłaty związane z utrzymaniem lokalu mieszkalnego, a U.G. nie partycypuje w tych kosztach. Jednocześnie organ zaznaczył, że samo oświadczenie strony, że prowadzi odrębne gospodarstwo domowe z U.G. jest niewystarczające do jego uwzględnienia. Stwierdził, że strona składając oświadczenie, iż nie prowadzi gospodarstwa domowego z U.G. musiałaby każdorazowo wykazać ponoszenie jedynie częściowej opłaty wpływającej na wysokość dodatku mieszkaniowego za swój lokal, a resztę opłat ponosi U.G. Jeśli bowiem całość opłat ponoszona jest przez stronę (zgodnie z oświadczeniem z dnia 15 listopada 2010r.) to nie ulega wątpliwości, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z U.G. H.B. we wniesionym odwołaniu wyraził niezadowolenie z ustalonej wysokości dodatku mieszkaniowego. Wskazał również, że oczekuje czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. H.B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący domagał się wyjaśnienia, dlaczego na podstawie tych samych przepisów prawa, dodatek mieszkaniowy jest raz przyznawany na jednoosobowe gospodarstwo domowe, a następnie na gospodarstwo dwuosobowe. Dodatkowo zarzucił pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wiosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznano za bezzasadne. Dodatkowo zauważyło, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 czerwca 2010 r. do 30 listopada 2010 r. wskazując w uzasadnieniu, że uznano w tej decyzji fakt prowadzenia jednoosobowego gospodarstwa domowego przez skarżącego. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż cofa skargę i złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stwierdzając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednakże może on uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, dlatego też jest związany oświadczeniem skarżącego. Mając na uwadze powyższe uregulowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało orzec jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Dodatkowo, w punkcie drugim sentencji, w oparciu o art. 205 § 2 i 3 oraz art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącego i za jego reprezentowanie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przyznał mu wynagrodzenie w stawce minimalnej w wysokości 240 zł., powiększone o 23 % stawkę podatku VAT.