IV SA/Gl 436/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] , Prezydent Miasta M. przyznał J. C. dodatek mieszkaniowy w wysokości 324,76 zł na okres od 1 marca 2003 r. do 31 sierpnia 2003 r. Decyzją z dnia [...] nr[...] , Prezydent Miasta M. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 7 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) po wznowieniu postępowania uchylił wyżej wskazaną decyzję własną oraz odmówił przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. Organ wyjaśnił, iż powziął informację, że oświadczenie J. C. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, a dotyczące liczby osób wspólnie zamieszkujących ze stroną w lokalu przy ul. [...] jest niezgodne ze stanem faktycznym. Prezydent podkreślił, że w czasie wizji przeprowadzonej w tymże lokalu w dniu [...] B. T. oświadczyła, że od dwóch tygodni wynajmuje ten lokal od J. C., który nie zamieszkuje w nim, bowiem opiekuje się chorą matką mieszkającą w okolicach K. Organ zaznaczył, że postępowanie karne toczące się przeciwko J. C. w związku z podejrzeniem wyłudzenia na szkodę gminy dodatku mieszkaniowego zakończyło się prawomocnym wyrokiem skazującym z dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...] Prezydent wskazał, że wobec uzyskania takich informacji konieczne było wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. Przywołał treść art. 7 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i stwierdził, że J. C. wyłudził dodatek mieszkaniowy w wysokości 1.948,56 zł. za okres od 1 marca 2003 r. do 31 sierpnia 2003 r. Organ uznał zatem, że strona winna zwrócić nienależnie pobrany dodatek mieszkaniowy w podwójnej wysokości, co dało kwotę 3.897,12 zł. J. C. niezgodził się z wyżej przywołaną decyzją oraz wieloma innymi decyzjami odmawiającymi przyznania mu dodatku mieszkaniowego za kolejne okresy zasiłkowe składając odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśnił, że wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w M. zobowiązał go do zapłaty na rzecz Gminy M. kwoty 26.944,36 zł tytułem naprawienia szkody w związku z niesłusznie wypłaconym dodatkiem mieszkaniowym w okresie od 24 sierpnia 1998 r. do dnia 31 października 2005 r. Powództwo adhezyjne złożone przez Gminę o zapłatę 52.661,40 zł Sąd pozostawił bez rozpoznania, a następnie Sąd Rejonowy w Krakowie oddalił je, a wniesiona w sprawie apelacja została odrzucona, sygn. akt [...]. Zaznaczył również, że w jego ocenie sprawa dochodzonych przez organy administracji należności jest już przedawniona zatem postępowanie jest spóźnione. Nadto organ administracji już orzekał w niniejszej sprawie bowiem w 2008 r. wydał już decyzję na mocy której postępowanie zostało umorzone. Z tego powodu obecnie prowadzone postępowanie i zaskarżona decyzja narusza powagę rzeczy osądzonej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz podkreślił, iż wobec J. C. toczyło się postępowanie karne, które zostało zakończone wydaniem prawomocnego już wyroku sądu Rejonowego w M. z dnia [...] sygn. akt [...] na macy którego uznano oskarżonego J. C. za winnego tego, że w okresie w okresie od dnia 24 sierpnia 1998 r. do października 2005 r. w M., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd pracowników Urzędu Miasta w M. poprzez składanie niezgodnych z prawdą wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego i będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy bądź zatajenie prawdy poprzez składanie fałszywych oświadczeń w deklaracjach o wysokości dochodów, wspólnego gospodarstwa domowego, zawierających nieprawdziwe dane co do pozostawania we wspólnym gospodarstwie domowym członków swojej rodziny, tj. żony J. C., syna P. C., córki M.C. i matki M. C. oraz wysokości osiąganych dochodów, które to deklaracje miały służyć za dowód w prowadzonym przez Gminę M. postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania dodatków mieszkaniowych i przez to doprowadził wskazaną jednostkę samorządu terytorialnego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 26.944,36 zł. Organ wyjaśnił również, że Sąd zobowiązał J. C. do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej Gminy wyżej wskazanej kwoty w terminie 2 lat od uprawomocnienia się wyroku. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że w dniu [...] organ I instancji wydał decyzję nr [...] na podstawie której orzekł zwrot niesłusznie pobranego dodatku mieszkaniowego w kwocie 19.620,40 zł za okres od 1 września 1998 r. do 31 sierpnia 2005 r. W wyniku jej zaskarżenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji. Następnie Prezydent Miasta M. postanowieniem z dnia [...] nr [...] powołując się na wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] sygn. akt [...] wznowił postępowanie w sprawie przyznania J. C. dodatku mieszkaniowego decyzją nr [...] z dnia [...] Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z regulacją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W myśl art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 omawianej ustawy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. lub art. 145a K.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Kolegium wskazało, że mając na uwadze stan faktyczny sprawy, a w szczególności skazujący wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Wobec tego organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie oraz wydał decyzję skarżoną w niniejszym postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego dodatek mieszkaniowy za okres objęty skarżoną decyzją nie przysługiwał stronie, a zatem decyzja przyznająca ten dodatek nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, a dotyczącego powagi rzeczy osądzonej, Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji nr [...] orzekającą zwrot niesłusznie pobranego dodatku mieszkaniowego za okres od 1 września 1998 r. do 31 sierpnia 2005 r. w kwocie 19.620,40 zł i umorzyło postępowanie organu I instancji. Organ stwierdził, że z regulacji art. 7 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wynika, aby nakazanie zwrotu nienależnie pobranych kwot dodatku mieszkaniowego w podwójnej wysokości miało nastąpić w oparciu o decyzję administracyjną. Kolegium wskazało, że niniejsza sprawa dotyczy kwestii związanej z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji przyznającej stronie dodatek mieszkaniowy w sytuacji, gdy on jej się nie należał i co bezwzględnie potwierdził Sąd swoim wyrokiem. Dlatego też wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy stało się konieczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej opisaną decyzję pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, w tym art. 7 ust. 14, naruszenie przepisów K.c., a to art. 118 oraz przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym art. 32 i art. 87 ust. 1. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Pełnomocnik opisała dotychczasowy przebieg postępowania. Podkreśliła, że decyzjami Prezydenta Miasta M. z dnia [...] nakazano J. C. zwrot niesłusznie pobranego dodatku mieszkaniowego za okres od 1 września 2002 r. do 31 sierpnia 2005 r. w podwójnej wysokości łącznej kwoty 12.084,36 zł, tj. w kwocie 24.168,72 zł, które to decyzje zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Zdaniem pełnomocnika takie stanowisko Kolegium jest nieuzasadnione. Pełnomocnik argumentowała, że Sąd Rejonowy w M. w dniu [...] wyrok w sprawie [...] w którym zobowiązał J. C. do naprawienia szkody w związku z niesłusznie pobranym dodatkiem mieszkaniowym. Ponadto podkreśliła, iż decyzja Prezydenta Miasta M. z dnia [...] nakazująca skarżącemu zwrot dodatku mieszkaniowego została uchylona przez organ odwoławczy, a postępowanie w sprawie umorzono. Zdaniem pełnomocnika wszczęte na skutek wznowienia postępowanie i wydane w sprawie decyzje naruszają powagę rzeczy osądzonej, gdyż decyzja z 2008 r. wydana była w tej samej sprawie, a została prawomocnie uchylona. Nadto pełnomocnik podniosła, że w sprawie został już wydany tytuł wykonawczy – wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] - w zakresie obejmującym zobowiązanie skarżącego do zwrotu dodatku objętego przedmiotowym postępowaniem administracyjnym. Pełnomocnik podkreśliła również, że organ odwoławczy nie może pominąć w swym rozstrzygnięciu żadnego z zarzutów strony, w tym zarzutu przedawnienia roszczenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium przytoczyło argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, mocą której odmówiono przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego za okres od 1 marca 2003 r. do 31 sierpnia 2003 r., a nie jak twierdzi skarżący – zobowiązano go do zwrotu nienależnie pobranego dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy powtórzył, że decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta M., orzekającą zwrot niesłusznie pobranego dodatku mieszkaniowego za okres od 1 września 1998 r. do 31 sierpnia 2005 r. w kwocie 19.620,40 zł i umorzył postępowanie organu I instancji, z tego względu, że z regulacji zawartej w art. 7 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wynika, aby nakazanie zwrotu nienależnie pobranych kwot dodatku mieszkaniowego w podwójnej wysokości miało nastąpić na podstawie decyzji administracyjnej. Kolegium zaakcentowało, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło kwestii wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy w sytuacji, gdy nie spełniał on przesłanek do otrzymania wnioskowanego świadczenia, co zresztą zostało potwierdzone na mocy wyroku Sądu Rejonowego w M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga J. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że skarżona decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że zgodnie z treścią 151 K.p.a. (w brzmieniu w dacie wydania decyzji przez organ I instancji) organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta M. wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem ostatecznej decyzji mocą której J.C. uzyskał dodatek mieszkaniowy za okres od 1 marca 2003 r. do 31 sierpnia 2003 r. Postępowanie to zostało wznowione postanowieniem wyżej wskazanego organu z dnia [...] nr [...] w związku z uzyskaniem przez organ informacji, iż oświadczenie J. C. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, dotyczące liczby osób wspólnie zamieszkujących w lokalu przy ul. [...] jest niezgodne ze stanem faktycznym. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] sygn. akt [...] uznający J. C. za winnego tego, że w okresie od dnia 24 sierpnia 1998 r. do października 2005 r. w M., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd pracowników Urzędu Miasta w M. poprzez składanie niezgodnych z prawdą wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego i będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy bądź zatajenie prawdy poprzez składanie fałszywych oświadczeń w deklaracjach o wysokości dochodów, wspólnego gospodarstwa domowego, zawierających nieprawdziwe dane co do pozostawania we wspólnym gospodarstwie domowym członków swojej rodziny, tj. żony J. C., syna P. C., córki M. C. i matki M. C. oraz wysokości osiąganych dochodów, które to deklaracje służyć miały za dowód w prowadzonym przez Gminę Miasto M. postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania dodatków mieszkaniowych i przez to doprowadził wskazany podmiot do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 26.944,36 zł. Okoliczności powyższe przesądziły o konieczności weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy której J. C. przyznano dodatek mieszkaniowy. Weryfikacja taka mogła nastąpić w trybie nadzwyczajnym, poprzez wznowienie postępowania, który stanowi instytucję stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną. W postępowaniu tym organ, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek uchylenia ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy zobligowany był do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W rozpoznawanej sprawie, po wznowieniu postępowania organ administracji ustalił, że skarżącemu został przyznany dodatek mieszkaniowy za okres od 1 marca 2003 r. do 31 sierpnia 2003 r. na podstawie nieprawdziwych danych zawartych we wniosku i deklaracji. W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew zarzutom zawartym w skardze poddana kontroli Sądu decyzja nie zobowiązuje skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego. Niniejsza sprawa dotyczy wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, która wydana została w oparciu o nieprawdziwe dane uzyskane od skarżącego. Natomiast postępowanie dotyczące zobowiązania skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego dodatku mieszkaniowego zostało zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr[...] . Nie są więc to postępowania toczące się w tym samym przedmiocie, sprawy te bez wątpienia nie są tożsame. Czym innym bowiem, jest kwestia wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej przyznającej stronie jakieś uprawnienie, a czym innym jest kwestia zobowiązania tejże strony do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji, po wznowieniu postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego miał ustalić, czy uprzednio udzielony dodatek mieszkaniowy przyznany został zgodnie z obowiązującymi przepisami, czy też istniały podstawy do odmowy jego przyznania. Tym samym chybiony jest zarzut pełnomocnika, że poddane kontroli Sądu decyzje administracyjne naruszają powagę rzeczy osądzonej. Taki zarzut byłby uzasadniony wówczas, gdyby zaistniała tożsamość sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa będzie miała miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Natomiast sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym, o ile tożsama jest podstawa prawna oraz stan faktyczny (tylko w zakresie faktów prawotwórczych - por. wyr. WSA w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2008 r., II SA/Rz 76/08, LEX nr 510203) jak również prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają (por. Andrzej Matan, Komentarz LEX do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego). Tymczasem pomiędzy wskazanymi wyżej decyzjami nie zachodzi taki związek. Rozważyć również należy podnoszoną w skardze kwestię dotyczącą przedawnienia roszczenia i w tym zakresie należy wskazać, że w niniejszej sprawie podniesienie tego zarzutu pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zarzut ten jest bowiem bezzasadny. Wyjaśnić ponownie należy, że w sprawie tej organy nie zobowiązały skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, jedynie po wznowieniu postępowania administracyjnego odmówiły skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 marca 2003 r. do 31 sierpnia 2003 r. Decyzja ta nie stanowi podstawy roszczenia, które może ulec przedawnieniu. Rozstrzygnięcie to odmawia przyznania skarżącemu świadczenia wobec niespełnienia przez niego ustawowych przesłanek jego uzyskania. Konsekwencją tejże decyzji będzie obowiązek zwrotu świadczenia, które zostało pobrane pomimo braku podstaw. Lecz stosownie do treści art. 7 ust. 9 zdanie 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nienależnie pobrany dodatek mieszkaniowy w podwójnej wysokości wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Zobowiązanie zatem do zwrotu nienależnie pobranych kwot dodatku wynika z mocy samego prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/03), a zarzut przedawnienia roszczenia (zwrotu nienależnie pobranych kwot dodatku mieszkaniowego) może więc zostać podniesiony jedynie w postępowaniu egzekucyjnym. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. ----------------------- 9