IV SA/Gl 437/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r., Nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji; W treści skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...], J. C., reprezentowany przez adwokata M. S. (pełnomocnictwo stanowi kartę nr 7 akt sprawy), zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania utrzymanej tym aktem w mocy, decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] r., nr [...], którą Naczelnik Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej Urzędu Miasta M., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta M., uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...]r. o przyznaniu wyżej wymienionemu dodatku mieszkaniowego na okres od [...] września 2003 r. do [...] lutego 2004 r. oraz odmówił przyznania tego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to nie tylko aktu lub czynności stanowiącego przedmiot skargi, lecz także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy - a więc również decyzji pierwszoinstancyjnej, która została utrzymana w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w cytowanym unormowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Jak więc wynika z powyższego, rozstrzygnięcie w omawianym zakresie uzależnione jest od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia objętego wnioskiem J. C. W niniejszej sprawie nie można bowiem dopatrzeć się ewentualnych zagrożeń uzasadniających zastosowanie tej instytucji prawnej. Sam zawarty w skardze wniosek strony, pomimo iż sformułowany przez reprezentującego ją profesjonalnego pełnomocnika, nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 §3 p.p.s.a. Istnienia takich przesłanek nie można również wywodzić analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy Sąd nie miał podstaw do tego, aby przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu stwarza niebezpieczeństwo wywołania dla strony znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a w rezultacie postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.