IV SA/Gl 44/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Kurcyusz –Furmanik po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej postanawia odrzucić skargę Skarżąca M.P. w dniu [...], co wynika z stempla biura podawczego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...]. Orzeczenie powyższe doręczone zostało skarżącej w dniu [...] o czym świadczy bezspornie zwrotne potwierdzenie odbioru w/w postanowienia znajdujące się w aktach sprawy. Zaskarżone orzeczenie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi ze wskazaniem trybu i terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a zgodnie z treścią art. 54 § 1 wyżej cytowanej ustawy, wniesienie skargi odbywa się za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Analiza akt sprawy pozwoliła na ustalenie, iż skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co winno skutkować odrzuceniem skargi po myśli art. 58 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. Należy zauważyć, iż termin do wniesienia skargi jest terminem proceduralnym i jako taki podlegać może przywróceniu. Ustawodawca jednak uzależnił tę możliwość od złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu określając nadto w art.87 wyżej wskazanej ustawy szczegółowe warunki, od których spełnienia zależy możliwość przywrócenia terminu do wykonania określonej czynności. Skarżąca nie wystąpiła ze stosownym wnioskiem, wobec powyższego należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a..