IV SA/Gl 441/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej – Szpitala Powiatowego w Z. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie powierzenia M.G. pełnienia obowiązków Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej – Szpitala Powiatowego w Z. Organ pismem z dnia [...] poinformował Sąd, że uchwałą z dnia [...] nr [...] odwołał M.G. z funkcjo p.o. Dyrektora Szpitala i cofnął udzielone jej pełnomocnictwo. W związku z tym wniósł o rozważenie możliwości umorzenia postępowania. Zarządzeniem z dnia 29 maja 2013 r. wezwano skarżącego do nadesłania informacji, czy w związku z powyższą uchwałą oraz upływem roku od podjęcia uchwały z dnia [...] nr [...] podtrzymuje wniesioną skargę. Skarżący w piśmie z dnia [...] oświadczył, że cofa skargę. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej jako "P.p.s.a.":, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednakże może on uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, dlatego też cofnięcie skargi przez skarżącego było skuteczne i Sąd jest nim związany. W tej sytuacji na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.