IV SA/Gl 444/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności z tytułu otrzymanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją wydaną z upoważnienia Burmistrz Miasta C. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia [...] r. Nr [...] zobowiązano K.K. do zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną P.K. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 4551,75 zł. (łącznie z odsetkami) w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił argumenty przemawiające za podjętym rozstrzygnięciem. W odwołaniu od tej decyzji K.K. wskazywał, że "papiery" złożone przez jego żonę w sprawie alimentów są nielegalne. Sugerował, że nie jest ojcem osoby uprawnionej do alimentów. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. ( tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji decyzją Nr [...] przyznał P.K. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 500 zł miesięcznie w okresie od 01 października 2011 r. do 30 września 2012 r.. Następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylono w/wym. decyzję z dniem [...] r.. Podkreślono, że pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. organ I instancji poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie świadczeniowym 2011/2012. Organ odwoławczy podkreślił, iż stosownie do art. 27 ust. 1 do 4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Stąd też, organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Należności te podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż osobie uprawnionej w okresie świadczeniowym 2011/2012 wypłacono świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 4000 zł. ( 8 miesięcy x 500 zł.). Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że wobec powyżej naprowadzonych okoliczności decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a co za tym idzie brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Jednocześnie Kolegium poinformowało stronę, że stosownie do art. 30 ust.2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną i w związku z tym strona może zwrócić się do organu I instancji z wnioskiem o zastosowanie ulgi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący K.K. domagał się pozytywnego załatwienia jego sprawy. Ponadto powtórzył argumenty zaprezentowane w odwołaniu, podważając swoje ojcostwo wobec uprawnionego do świadczeń alimentacyjnych. Podobną argumentację skarżący zaprezentował w piśmie z dnia 28 czerwca 2013 r., gdzie nadto wskazał, że w jego opinii Kolegium nie ma prawa wnosić w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie. W kolejnym pismach z dni 02 i 03 lipca 2013 r. skarżący domagał się od Sądu, aby zwrócił się do MOPS w C. o zwrot "nielegalnie pobranych mu pieniędzy". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powołał się na argumentację analogiczną do zawartej w uzasadnieniu swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykazała bowiem, że decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia poprawnych rozważań faktycznych i prawnych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. Orzeczenie odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Z materiałów dostępnych w aktach administracyjnych sprawy wynika, że organ I instancji wypłacił świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla P.K. w wysokości 500,00 zł miesięcznie w okresie od 01 października 2011 r. do 31 maja 2012 r.. Po zawiadomieniu strony skarżącej o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez uprawnionych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w w/wym. okresie, organ I instancji prawidłowo orzekł o zwrocie tych należności. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 07 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.) dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Organ właściwy wierzyciela wydaje zaś, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2 cyt. ustawy). Innymi słowy skoro należne świadczenia z funduszu alimentacyjnego zostały wypłacone osobie uprawnionej w wyżej wymienionym okresie, to organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego tych należności. Co do okoliczności podniesionych przez skarżącego w skardze i kolejnych pismach procesowych, a dotyczących jego wątpliwości w kwestii ojcostwa skarżącego względem osoby uprawnionej, należy wskazać, że zagadnienia te pozostają poza zakresem rozpoznania w niniejszej sprawie. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy odwoławczy rozpatrując niniejszą sprawę nie dopuścił się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo ocenił zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszył przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zaskarżona decyzja została podjęta w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.