IV SA/Gl 453/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi D.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 39 ust. 1 i art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1382 ze zm.), art. 3c ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał D.C. świadczenie pieniężne na zakup żywności w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że strona wnioskiem z dnia [...] wystąpiła o przyznanie pomocy w ramach pomocy z programu rządowego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup żywności od [...] do [...] w wysokości [...] zł. W następstwie przeprowadzonego postępowania ustalono, że wysokość jej dochodu wynosi [...] zł i odpowiada wymogom przewidzianym dla uzyskania wnioskowanej pomocy, ponieważ kryterium uprawniające wynosi 813 zł. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przytoczył treść przepisów prawa normujących zasady przyznawania wnioskowanego świadczenia. Następnie organ ten przybliżył treść uzasadnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], w którym organ ten przedstawił własne stanowisko w zakresie przyznawania przedmiotowej pomocy oraz treść pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., w którym podniesiono, że wysokość świadczenia przyznawanego w ramach wieloletniego programu zależna jest od uznania organu podejmującego rozstrzygnięcie. W dalszej części uzasadnienia organ ten odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie interesu społecznego oraz odniósł się do posiadanych możliwości i na tę okoliczność przedstawił sytuację gminy w zakresie posiadanych środków na realizację poszczególnych zadań z zakresu pomocy społecznej. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ ten podkreślił, że mając na uwadze sytuację finansową gminy oraz zakres udzielanej stronie pomocy przyznana została jej pomoc, a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] D.C. wystąpiła o uzupełnienie decyzji o rozstrzygnięcie w zakresie pozostałych miesięcy, czyli okresu od [...] do [...]. Prezydent Miasta R. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 111 w związku z art. 123 oraz art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego uzupełnił rozstrzygnięcie z dnia [...] Nr [...] w ten sposób, że w pkt 1 dopisuje się za [...], natomiast w pozostałym zakresie postępowanie administracyjne umorzył. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że doprecyzował swoje rozstrzygnięcie co do tego, że świadczenie przyznane zostało na [...] a z uwagi na bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania w odniesieniu do pozostałych miesięcy postępowanie umorzył. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła D.C., która wyraziła swoje niezadowolenie i podniosła, że przyznana jej pomoc jest na zbyt krótki okres, ponieważ występowała o przyznanie świadczenia na okres od [...] do [...], a przyznano jej jedynie na [...]. Organ pierwszej instancji mocą postanowienia z dnia [...] umorzył postępowanie w odniesieniu do pozostałych miesięcy. Rozstrzygnięcie takie uznaje za nieprawidłowe, ponieważ zmusza ją do ciągłego składania wniosków o przyznanie świadczenia. Nadto podniosła, że w przypadku dzieci spożywających posiłki w szkołach stosowne decyzje wydawane są na dłuższy okres. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył stan faktyczny oraz prawny występujący w sprawie. W tej części rozważań organ odwoławczy przedstawił mechanizm przyznawania świadczeń z pomocy społecznej oraz wieloletniego programu dożywiania. W szczególności zaakcentowano, że ustawodawca nie określił wysokości przyznawanych świadczeń lecz pozostawił to uznaniu organowi administracji podejmującemu w danej sprawie rozstrzygnięcie, ponieważ winno ono uwzględniać zarówno sytuację osobistą osoby ubiegającej się o świadczenie, jak również możliwości, którymi dysponuje administracja publiczna. W szczególności podkreślono, że decyzja organu pierwszej instancji merytorycznie jest poprawna i zasługuje na utrzymanie w mocy. Wysokość przyznanego świadczenia odpowiada oczekiwaniom strony. Organ wyższego stopnia stwierdził, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawiera wskazanie motywów, którymi kierował się przy jej podejmowaniu i doszedł do przekonania, że nie zostały naruszone granice uznania administracyjnego. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę organowi pierwszej instancji, że winien rozpatrzyć pozytywnie lub negatywnie wniosek strony z dnia [...] w odniesieniu do pozostałych miesięcy czyli od [...] do [...]. Z powyższą decyzją nie zgodziła się D.C., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzuciła organom administracji naruszenie szeregu przepisów prawa, a w szczególności art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie jej bez podstawy prawnej i pełnego uzasadnienia faktycznego obejmującego fakty dla których wydano taką a nie inną decyzję oraz wydanie decyzji poprzez błędną interpretację obowiązujących przepisów oraz pominięcie w rozstrzygnięciu kolejnych miesięcy, czym pozbawiono jej możliwości przeżycia, a tym samym naruszono jej godność i art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Na wstępie swojej skargi przybliżyła dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podejmowane przez nią czynności procesowe oraz podkreśliła, że organ pierwszej instancji wydał w sprawie postanowienia, jednakże nie uznała za stosowne wnosić od nich środków odwoławczych. Następnie skarżąca odniosła się do tego, że z przepisów nie wynika, aby zasiłek celowy przyznawany był na jeden miesiąc. W przepisach ustawy o pomocy społecznej mowa jest natomiast o tym, że świadczenia pieniężne wypłacane są w cyklach miesięcznych. Różnica między zasiłkiem celowym a okresowym sprowadza się jedynie do odmiennej podstawy prawnej ich przyznawania. Następnie skarżąca zaakcentowała, że takiej osobie jak ona trudno jest znaleźć zatrudnienie w R. i podniosła, że zgłaszana przez nią potrzeba posiada charakter ciągły. Wskazała, że dla niej jest zbyt uciążliwe, aby co miesiąc biegać z wnioskiem do organu pomocy społecznej i przyjmować pracowników tej pomocy w swoim mieszkaniu. Z tego też powodu wnioskuje o przyznanie zasiłku na kilka miesięcy, tak aby uniknąć sygnalizowanych niedogodności i mieć zabezpieczone świadczenie na pewien okres czasu. Jej zdaniem wymuszanie na niej składania wniosków oraz przeprowadzania wywiadów środowiskowych traktuje jako nękanie, ponieważ w jej odczuciu podejmuje wiele wysiłku, aby poprawić swoją trudną sytuację i stworzyć sobie takie warunki, aby mogła samodzielnie zaspokajać swoje potrzeby. W dalszej części skargi ponownie odniosła się do tego, że powinna otrzymać świadczenie na dłuższy okres czasu, a rozstrzygnięcie organu odwoławczego uznaje za wadliwe i wydane bez podstawy prawnej oraz bez uzasadnienia faktycznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona kontrola rozstrzygnięć podjętych w ramach niniejszego postępowania nie wykazała, aby organy administracji dopuściły się naruszeń prawa materialnego jak i prawa procesowego w takim stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie wniesionej skargi. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi odnieść się należy wpierw do pierwszego zarzutu skarżącej, a sprowadzającego się do tego, że decyzja organu odwoławczego wydana została bez podstawy prawnej, a tym samym wyczerpana jest przesłanka stwierdzenia jej nieważności. Powyższe uchybienie skarżąca dostrzega w tym, że w przepisach prawa brak jest przepisu nakazującego przyznawać zasiłki celowe na jeden miesiąc. Zarzut sformułowany przez skarżącą jest nietrafny i nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Zgodnie z art. 39 zasiłek celowy przyznawany jest na zaspokojenie niezbędnej potrzeby, a zatem przyznawany jest na pokrycie potrzeby, która występuje w danym momencie i winna być niezwłocznie zaspokojona. Sygnalizowany cel zasiłku celowego oznacza, że nie jest to świadczenie realizowane w dłuższym okresie czasu, ponieważ pozostawałoby w sprzeczności ze swoją istotą. W konsekwencji uznać należy, że organy administracji w sposób prawidłowy przyznały skarżącej zasiłek celowy na zaspokojenie potrzeby, która ujawniła się w następstwie zgłoszenia wniosku przez skarżącą. Sytuacja podnoszona przez skarżąca, a sprowadzająca się do realizacji zasiłku celowego przez dłuższy okres czasu w praktyce pomocy społecznej występowała, jednakże stanowiła ona próbę rozwiązania występującej trudnej sytuacji, w jakiej znajdowały się organy pomocy społecznej, ponieważ nie dysponowały odpowiednimi środkami na realizację zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych w formie zasiłku okresowego i przy wykorzystaniu tego instrumentu starały się wyjść naprzeciw oczekiwaniom osób i rodzin będących w trudnej sytuacji materialnej, a wymagających wsparcia przez dłuższy okres czasu. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że postępowanie administracyjne zostało uruchomione wnioskiem skarżącej z dnia [...], skierowanym do organu pierwszej instancji, w którym wystąpiła o przyznanie w ramach wieloletniego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" świadczenia na okres od [...] do [...] w wysokości [...] zł. W następstwie zgłoszonego wniosku organ pierwszej instancji w dniu [...] przeprowadził w miejscu zamieszkania strony wywiad środowiskowy, a następnie wydał decyzję, mocą której przyznał skarżącej zasiłek celowy w wysokości [...] zł na zakup żywności. W następstwie wniosku skarżącej o uzupełnienie decyzji organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] uzupełnił ją i wskazał, że świadczenie to jest przyznane za [...]. W świetle tak przedstawiającego się stanu faktycznego przyjdzie odnieść się do stanu normatywnego mającego zastosowanie w sprawie, jak również zwrócić uwagę na sytuację osobistą skarżącej. W pierwszej kolejności przyjdzie odnieść się do postanowień ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 2 tej ustawy, celem programu jest m. in. poprawa poziomu życia osób i rodzin o niskich dochodach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 powyższej ustawy w ramach programu są realizowane działania dotyczące w szczególności: zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania: osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym – w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Po myśli art. 7 przywoływanej ustawy do udzielania pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Przywołanie stanu normatywnego posiada w niniejszej sprawie istotne znaczenie, ponieważ wynika z niego, że pomoc ta ukierunkowana jest w szczególności na dwie kategorie osób, a mianowicie na dzieci i osoby starsze, przy czym akcentuje się jeszcze występowanie u tych osób choroby lub niepełnosprawności. Nadto ustawa ta wprowadza kolejność przyznawanych form pomocy, a mianowicie wpierw posiłek a w drugiej kolejności świadczenie pieniężne na zakup posiłku. W świetle powyższych ustaleń odnieść się należy do sytuacji osobistej skarżącej, jak bowiem wynika z akt sprawy skarżąca nie może zaliczać się do osób starszych, ponieważ urodzona jest w [...] r., jak również brak jest sygnałów co do złego stanu zdrowia bądź też niepełnosprawności, dodatkowo skarżąca jest osobą prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe i korzystającą ze świadczeń pomocy społecznej, a w zasadzie utrzymującą się wyłącznie z tych świadczeń, ponieważ jedyny jej dochód stanowią dodatek mieszkaniowy i zasiłek okresowy. W przedstawionym stanie faktycznym organy administracji przyznały skarżącej świadczenie przewidziane przedmiotowym programem w wysokości wskazanej przez skarżącą we wniosku czyli [...] zł. Odstępstwo od żądania sformułowanego we wniosku z dnia [...] sprowadza się do czasokresu na jaki świadczenie zostało przyznane, otóż organ pierwszej instancji przyznał je na okres [...], natomiast skarżąca wystąpiła o jego przyznanie przez okres od [...] do [...]. Podkreślić należy, że żądanie zgłoszone przez skarżącą jest dla organu administracji publicznej punktem wyjścia dla dalszych podejmowanych działań i organ administracji, kierując się treścią art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, mając na względzie słuszny interes strony winien takie żądanie uwzględnić, a jedyne odstępstwo może zaistnieć w sytuacji, gdy żądanie takie pozostanie w opozycji do interesu społecznego. W tej sytuacji rozważyć należy, czy w przedmiotowej sprawie wystąpił konflikt między interesem społecznym reprezentowanym przez organ pomocy społecznej a słusznym interesem strony wyrażonym w żądaniu skierowanym do tego organu. W tym miejscu dostrzec trzeba, że przyznanie wnioskowanej pomocy następuje z wykorzystaniem trybu przewidzianego w ustawie o pomocy społecznej, zatem postanowienia tego aktu normatywnego determinowały będą działania podejmowane przez organ pomocy społecznej. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Natomiast według art. 3 tej ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, a jej zadaniem jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Z kolei rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Natomiast potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z przywołanych unormowań wynika, że pomoc społeczna jako instytucja polityki społecznej państwa ma umożliwiać osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, jak również stosownie do posiadanych środków zaspokajać ich potrzeby. Tym samym z unormowań tych nie wynika, aby pomoc społeczna obowiązana była zaspokajać wszystkie, nawet najbardziej zasadne potrzeby, ponieważ w tym zakresie kierować należy się również posiadanymi możliwościami. W świetle przywołanych unormowań prawnych przyjdzie stwierdzić, że organy pomocy społecznej uprawnione są do oceny sytuacji osobistej i dochodowej osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy, jak również mogą ograniczać zakres udzielanego wsparcia a nawet odmawiać przyznania świadczenia kierując się ograniczonymi możliwościami. W świetle przeprowadzonej analizy stanu normatywnego przejść należy teraz na stan faktyczny występujący w sprawie i odnieść go do zarzutów formułowanych przez skarżącą. Jak wynika z akt sprawy skarżąca jest osobą samotnie gospodarującą, utrzymującą się ze świadczeń pomocy społecznej, niepracującą oraz niedeklarującą złego stanu zdrowia. Okoliczności te ustalone zostały w ramach postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, w tym w drodze wywiadu środowiskowego i dokumentów przedłożonych przez skarżącą. W tej sytuacji uznać należy, że organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe i nie dopuściły się w jego trakcie do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W następstwie tego ustalenia nie można podzielić zarzutów formułowanych w skardze o naruszeniu przez organy pomocy społeczne postanowień art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również braku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Na wstępie niniejszego uzasadnienia Sąd odniósł się do podstawowego zarzutu sformułowanego przez skarżącą a sprowadzającego się do przyznania jej świadczenia jedynie na jeden miesiąc, a nie jak o to występowała na okres do [...] i uznania, że organ postąpił tak bez podstawy prawnej. Jak już było to sygnalizowane zarzut ten nie jest trafny. W tym miejscu odnieść należy się również do tego co podniosła skarżąca w swojej skardze, a mianowicie odmowę przyznania przedmiotowego zasiłku na okres do [...] traktuje ona jako naruszenie jej godności, a ciągłe przeprowadzanie wywiadów środowiskowych za formę nękania. Zarzuty i ich ujęcie nie mogą być uwzględnione. Podkreślić należy, że z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż organ przed przyznaniem świadczenia obowiązany jest przeprowadzić wywiad środowiskowy, tym samym organ pomocy społecznej udaje się do osoby lub rodziny tyle razy ile ta ubiega się o stosowne świadczenie. Skarżąca chcąc uniknąć przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ubiega się o przyznanie świadczenia na dłuższy okres czasu, ponieważ to w jej ocenie uwolni ją od konieczności przyjmowania pracownika socjalnego. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę skarżącej, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka i przyznanie świadczenia pieniężnego nie jest celem lecz jedynie środkiem, przy wykorzystaniu którego ten cel ma zostać osiągnięty. Obok świadczeń pieniężnych wskazany cel będzie mógł być osiągnięty także przy wykorzystaniu innych instrumentów, a mianowicie pracy socjalnej. Z treści skargi i zamieszczonej argumentacji można wywnioskować, że skarżąca nie jest zainteresowana realnym rozwiązaniem swojej sytuacji, a jedynie podejmuje działania, które posiadają charakter pozorny. Deklarowana chęć znalezienia zatrudnienia nie znajduje potwierdzenia w faktach, ponieważ nie jest możliwym, aby w R. w 2012 czy w 2013 r. do pracy nie przyjęto żadnej kobiety i to w dodatku z takimi kwalifikacjami jakie deklaruje skarżąca. Nadto należy mieć w polu widzenia i to, że obecnie wywiad środowiskowy nie jest wyłącznie elementem postępowania dowodowego, lecz jest również instrumentem pracy socjalnej, zatem przeprowadzenie wywiadu nie powinno wiązać się wyłącznie z ubieganiem o przyznanie świadczenia, a w szczególności świadczenia pieniężnego, lecz z szeregiem działań zmierzających do wyprowadzenia osoby z trudnej sytuacji, a tym samym wywiad taki może w innej formule być przeprowadzany bardzo często, stosownie do potrzeb deklarowanych przez osobę korzystającą ze świadczeń, jak i dostrzeganych przez prowadzącego daną osobę czy rodzinę pracownika socjalnego. Tym samym zarzut nękania skarżącej wywiadami środowiskowymi wynika z niezrozumienia istoty tej czynności procesowej, a tym bardziej nie może stanowić formy naruszenia godności takiej osoby. W skardze skarżąca podnosi, że organy administracji podejmując rozstrzygnięcie nie przeprowadziły pełnej analizy jej indywidualnego przypadku i podjęły arbitralne rozstrzygnięcia. Analiza uzasadnienia kwestionowanych decyzji nie daje podstaw do zarzutów formułowanych przez skarżącą, że organy te podejmowały rozstrzygnięcia w sposób arbitralny i bez uwzględnienia jej indywidualnej sytuacji. Z treści uzasadnień obu decyzji wynika, że organy te miały w polu widzenia zarówno trudną sytuację w jakiej znajduje się skarżąca, wynikającą w szczególności z braku własnych środków finansowych, jak również zakres udzielanej pomocy oraz możliwości pomocy społecznej. Dostrzec należy, że organy te w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć odniosły się do obowiązujących, w tym zakresie unormowań prawnych, jak również zestawiły sytuację skarżącej z możliwościami jakie dają posiadane środki na zaspokajanie zgłoszonych potrzeb przez mieszkańców miasta. Tym samym postawiony zarzut naruszenia postanowień art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje umocowania w stanie faktycznym. W ramach niniejszego postępowania Sąd nie poddawał kontroli postanowień wydanych przez organ odwoławczy w ramach rektyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, ponieważ podlegają one kontroli w ramach odrębnej procedury, a tym samym nie odnoszono się do zagadnień związanych z uzupełnieniem decyzji organu odwoławczego o te elementy, które sygnalizowała skarżąca. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić.