IV SA/Gl 454/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę. Dnia 28 lutego 2017 r. T. S. skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko Naczelnikowi Wydziału dw z Korupcją mł. ins. Z. Ś., któremu zarzucił naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta oraz niedopełnienie obowiązków, jednocześnie wskazując siebie jako osobę pokrzywdzoną. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] r. nr poinformował T. S., że po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających w trybie art. 134i ustawy o Policji, stwierdzono, iż Z. Ś. nie naruszył zasad etyki zawodowej policjanta oraz dyscypliny służbowej, dlatego wniosek z dnia 28 lutego 2017 r. jest bezzasadny. Tym samym Komendant uznał, że brak jest podstaw do uznania wnioskodawcy za pokrzywdzonego w myśl przepisów rozdziału X ustawy o Policji. Na powyższe pismo T. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący posługując się określeniem "decyzja" wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu zarzucając jednocześnie Komendantowi naruszenie art. 6, 8, 9 i 15 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego (por. przykładowo postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2007 r. o sygn. akt II SA/Wa 1236/07, J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2006 r., s. 47). W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji, przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego, jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2016 r. 1782 ze zm.), zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez zainteresowanego policjanta. Wprawdzie, zgodnie z art. 134i ust. 5 powołanej ustawy, postępowanie dyscyplinarne wszczyna się postanowieniem, a stosownie do treści art. 135 ust. 2 tej ustawy, także odmowa wszczęcia postępowania następuje w formie postanowienia, na które pokrzywdzony może wnieść zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia, to jednak podkreślić należy, że postanowienia wydawane w oparciu o powołane przepisy ustawy o Policji nie są postanowieniami wydawanymi w postępowaniu administracyjnym, ani też postanowieniami wydawanymi w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zażalenie, o którym mowa w art. 135 ust. 2 ustawy o Policji nie jest bowiem zażaleniem składanym w żadnym z wymienionych postępowań, określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne w odniesieniu do aktów podejmowanych przez organy Policji w postępowaniu dyscyplinarnym jest kontrolą, o której mowa w art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ograniczona jest – jak już wskazano – wyłącznie do prawnych form działania wymienionych w przepisie szczególnym, tj. art. 138 ustawy o Policji. W przedmiotowej sprawie, nie zostało wydane postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne, które mogłoby zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. W żadnym razie nie można uznać za takie pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., będące przedmiotem skargi. Zauważyć także należy, iż w sprawie nie przysługiwał skarżącemu status pokrzywdzonego. Według cytowanego art. 135 ust. 2 ustawy o Policji, organ nie miał więc obowiązku załatwienia złożonego wniosku w formie postanowienia, gdyż taki rodzaj rozstrzygnięcia podejmowany jest w przypadku odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, którą to odmowę kieruje się właśnie do pokrzywdzonego, składającego wniosek o wszczęcie postępowania wobec określonego funkcjonariusza. Innymi słowy, jeśli – w ocenie organu – wnioskodawca nie posiada statusu osoby pokrzywdzonej, organ nie załatwia sprawy przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wydanie bowiem postanowienia w trybie art. 135 ust. 2 cyt. ustawy, wskazuje przede wszystkim, że osoba składająca wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego posiada status osoby pokrzywdzonej. Skoro więc nie został przyznany skarżącemu statusu pokrzywdzonego, to tym samym Komendant Główny Policji nie mógł wydać postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Pismo z dnia [...] r. będące przedmiotem skargi, nie ma charakteru postanowienia wydanego w trybie powyższego przepisu. Jako pismo informujące min. o braku przyznania skarżącemu statusu pokrzywdzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, w świetle przywołanego na wstępie art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia