IV SA/Gl 455/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Powiatu Ż. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego postanawia odrzucić skargę Decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. W., uchylono decyzję Starosty Powiatu Ż. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie utraty ststusu osoby bezrobotnej i umorzono postępowanie pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] r. Starosta Powiatu Ż. reprezentowany przez [...] Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. złożył skargę na powyższą decyzję. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej wskazując, iż Starosta Powiatu Ż. nie posiada ststusu strony postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez organ II instancji, albowiem do podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi nie należy organ administracji, któremu w tej samej sprawie, na którymkolwiek etapie postępowania przysługuje kompetencja do jej decyzyjnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). O "interesie prawnym" w rozumieniu tego przepisu możemy mówić wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, zatem o tym czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes precyzuje przepis prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że bezpośrednio we własnym imieniu ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. W rozpatrywanej sprawie skargę wniósł - Starosta Powiatu Ż., czyli organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Zaskarżył on decyzję, którą Wojewoda Ś. uchylił wydaną w pierwszej instancji przez [...] Powiatowego Urzędu Pracy w Ż., działającego w jego imieniu, decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Oznacza to, że skargę do sadu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji , który nie zgodził się z decyzja organu wyższej instancji. Nie wykazał we wniesionej skardze własnego interesu prawnego (wynikającego z konkretnego przepisu prawnego), a przedmiotowa skarga oparta została na zarzutach kierowanych pod adresem organu odwoławczego Skargę należy uznać za niedopuszczalną, bowiem organ administracyjny, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. (między innymi postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, ONSA 1997 r., nr 4, poz. 179). Z przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wynika, że stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z dnia 19.10.2000 r., sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX 446440). Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511, uchwała SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3). Przepis art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi określa podstawy odrzucenia skargi. Według punktu 6 wskazanego przepisu Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn jest wniesienie skargi przez organ, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji.