IV SA/Gl 459/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...]r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę 240 złotych ( słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] nr [...] uchylającą w całości decyzję nr [...] z dnia [...], którą ustalono B.R. prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz K.R. i J.R. oraz odmawiającą prawa do zasiłku rodzinnego na K.R. i J.R. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] ustalono B.R. prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz J.R. i K.R. na okres zasiłkowy [...]. W trakcie okresu świadczeniowego [...] wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności mające wpływ na wydaną przez organ I instancji decyzję przyznającą prawo do świadczeń. Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz R. działając między innymi na podstawie art. 145 § 5 i art. 149 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.- dalej "k.p.a.") wznowił z urzędu postępowanie w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Burmistrz R. w punkcie pierwszym uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...] w sprawie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz K.R. i J.R.; w punkcie drugim odmówił prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na K.R. i J.R., w punkcie trzecim nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie okresu świadczeniowego [...] wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności mające wpływ na wydaną przez organ I instancji decyzję przyznającą prawo do świadczeń. Ustalono bowiem, że P.R. pracował w firmie A Sp. k. transport międzynarodowy w związku z czym otrzymywał również diety z tytułu podróży służbowych, które nie zostały wykazane przez B.R. w toku postępowania o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych. Firma A Sp. k. udzieliła informacji o kwotach diet z tytułu podróży służbowych otrzymywanych przez P.R. za rok [...]. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B.R. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. przez bezpodstawne wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w sytuacji gdy zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a., w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz naruszenie art. 3 pkt 1c tiret 10 ustawy a dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 – dalej "uśr") poprzez przyjęcie, że dieta z tytułu podróży służbowych stanowi należność ze stosunku pracy i wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych na rzecz małoletniej J.R. i K.R. na okres świadczeniowy [...]. Zdaniem strony organ I instancji w sposób bezpodstawny wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Ponadto, zdaniem strony organ błędnie uznał, że dieta z tytułu zagranicznych podróży służbowych jest dochodem podlegającym uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych Strona powołała orzecznictwo sądów administracyjnych które stwierdzają, że diety z tytułu podróży służbowych nie stanowią dochodu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 3 pkt. 1 lit. c cyt. uśr do dochodu rodziny wlicza się inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym między innymi należności ze stosunku pracy lub z tytułu stypendium osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą - w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. dalej "kp"). Zgodnie z art. 775 § 1 kp, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Z art. 77 § 2 kp w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r.w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r., poz.167) w wynika, że należności w postaci diet są należnościami ze stosunku pracy z tytułu odbytej podróży służbowej. Zgodnie zaś z art.3 ust.1 lit.c uśr w związku z § 13 rozporządzenia - w przypadku otrzymania takich diet do dochodu rodziny nie wlicza się ich faktycznej wysokości ale w wysokości ryczałtowej. W ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości fakt, że wypłacana przez pracodawcę dieta z tytułu podróży służbowej jako należność związana ze stosunkiem pracy podlega wliczeniu do dochodu rodziny jako dochód nieopodatkowany ale tylko wówczas gdy postępowanie dowodowe wykaże, iż została wypłacona po pierwsze pracownikowi w związku z czasowym przebywaniem za granicą, a po wtóre w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie kp. Kolegium wskazało przy tym, że pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2011r. sygn. akt IV SA/GI 319/10. Kolegium wskazało, że jak wynika z zaświadczenia pracodawcy, w roku bazowym [...] dla okresu zasiłkowego [...] suma diet z tytułu podróży służbowych wyniosła [...] zł. Po ponownej weryfikacji dochodu rodziny z uwzględnieniem diet ustalono, że dochód miesięczny rodziny wyniósł [...] zł a dochód na osobę w rodzinie wyniósł [...] zł i znacznie przekroczył kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wskazane w art. 5 ust. 1 uśr. Zgodnie z art. 5 ust. 3 uśr, w przypadku, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę do zasiłku rodzinnego, o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje. Kolegium zauważyło, że powyższy przepis nie może mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu, gdyż przeciętny miesięczny dochód na osobę w rodzinie tj. kwota [...] zł. przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę do zasiłku rodzinnego o kwotę wyższą niż kwota odpowiadająca najniższemu zasiłkowi rodzinnemu. Stwierdziło ponadto, iż strona nie spełniała kryterium dochodowego do przyznania zasiłku rodzinnego na dziecko wskazane we wniosku w chwili ubiegania się o świadczenia rodzinne na okres zasiłkowy [...] r. Wyjście na jaw nowych okoliczności nie znanych organowi w chwili wydania decyzji a mających znaczenie dla sprawy stanowiły podstawę do ponownej weryfikacji dochodu rodziny B.R. a w konsekwencji do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] nr [...]. Kolegium dokonało kontroli zasadności wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez organ I instancji. Stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo ustalił dochód rodziny strony zasadnie uznając, że diety z tytułu podróży służbowych otrzymane w [...] r. stanowią dochód. Wskazało również, że organ nie jest związany poglądem wyrażonym w wyrokach Sądu Najwyższego czy przywołanym przez skarżącą orzecznictwem sądów administracyjnych. Z przepisu art. 6 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej działają jedynie na podstawie przepisów prawa. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne wznowienie przedmiotowego postępowania, zakończonego decyzją ostateczną oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 uśr, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż dieta z tytułu zagranicznych podróży służbowych stanowi należność ze stosunku pracy, a w konsekwencji dochód podlegający uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 uśr, w sytuacji gdy taką kwalifikacją mogą być jedynie objęte należności ze stosunku pracy osób fizycznych przebywających czasowo za granicą w związku z zatrudnieniem i uzyskiwaniem przychodu ze stosunku pracy u zagranicznego pracodawcy, a nie w związku z przebywaniem jedynie przez czas konieczny do wykonywania służbowych poleceń pracodawcy - przewozu międzynarodowego, a nadto naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania należności wypłaconych P.R., w zakresie, czy wchodziły one do dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 uśr, w sytuacji, gdy zaświadczenie pracodawcy nie wskazywało na rodzaj wypłaconych należności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] z [...] w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Burmistrza R. z [...] nr [...] w całości, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, w wysokości czterokrotnej stawki minimalnej. Strona skarżąca ponownie stwierdziła, że organ I instancji w sposób bezpodstawny wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Zdaniem strony skarżącej organy obu instancji błędnie uznały, że dieta z tytułu zagranicznych podróży służbowych jest dochodem podlegającym uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych Dalej wskazała, iż zgodnie z § 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. pracodawca P.R. był uprawniony do wypłacenia swemu pracownikowi obok diet również innych należności, które nie mogły zostać traktowane, jako dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 uśr. Przedstawione przez pracodawcę zaświadczenie, które stanowiło podstawę wznowienia postępowania i wydania decyzji, nie wskazywało precyzyjnie, jakie świadczenia i z jakiego tytułu zostały wypłacone. W ocenie strony skarżącej, sprawa, w tym zakresie, nie została w sposób dostateczny wyjaśniona. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz, 1647 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowym jest decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...], którą ustalono stronie skarżącej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz K.R. i J.R. na okres zasiłkowy [...]. Przypomnieć trzeba, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. przyjęto rozwiązanie wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość wznowienia postępowania od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku dwóch przesłanek negatywnych. Przesłankami pozytywnymi są rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłankami negatywnymi jest przesłanka terminu - art. 146 § 1 k.p.a. oraz przesłanka dotycząca tego, że treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiadałaby treści decyzji ostatecznej – art. 146 § 2 k.p.a. Tryb wznowienia postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Ten akt procesowy otwiera drogę do dalszego postępowania, którego przedmiotem jest badanie rzeczywistego zaistnienia podstawy wznowienia jak i ocena skutków, jakie jej istnienie wywiera na rozstrzygnięcie sprawy. Mając na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 k.p.a., oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na innej podstawie prawnej, a obowiązkiem organów w takich sprawach jest postępowanie zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. Właściwy organ dokonuje wznowienia postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), a następnie w myśl § 2 tego przepisu przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przeprowadzone postępowanie wznowieniowe może zaś doprowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) względnie do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a). Należy jednak zaznaczyć, że możliwość uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej doznaje ograniczeń, o których mowa art. 146 k.p.a. Zgodnie z § 1 uchylenie decyzji z przyczyn określonych w 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 1 pkt 3- 8 oraz art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Analiza przywołanego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że wystąpienie przesłanek wznowienia nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, natomiast ogranicza możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Zakres rozpoznania istoty sprawy uzależniony jest bowiem od tego, czy w sprawie istnieją czy też nie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji wymienione w art. 146 § 1 k.p.a.. Podkreślić należy, że art. 146 § 1 k.p.a. stanowi ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Kluczowym znaczeniem dla organów administracji do określenia, czy zachodzi ww. negatywna przesłanka ograniczająca dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania, jest fakt doręczenia lub ogłoszenia decyzji oraz upływ pięcio letniego terminu. W niniejszej sprawie organ postanowieniem z dnia [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] na mocy której przyznano stronie skarżącej zasiłek rodzinny wraz z dodatkami do tego zasiłku na rzecz J.R. i K.R. w okresie zasiłkowym [...], a następnie decyzją z dnia [...] uchylił swoją własną decyzję z dnia [...] w sprawie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz J.R. i K.R., odmówił prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz J.R. i K.R. na rzecz strony skarżącej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy wskazaną decyzję Burmistrza R. z dnia [...]. Kolegium badało zaistnienie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a natomiast nie była badana przesłanka wynikająca z art. 146 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 do pkt 8 Kodeksu nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Wymieniony pięcioletni termin ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, iż decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydano ją z naruszeniem prawa. Po upływie tego okresu "przedawnienia" w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia organ administracji publicznej traci uprawniania nie tylko do uchylenia decyzji ale i do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej z tego powodu, że w wyniku rozpoznania sprawy mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie decyzją nr [...] z dnia [...] ustalono B.R. prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz K.R. i J.R. oraz odmawiającą prawa do zasiłku rodzinnego na K.R. i J.R. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tej decyzji. Decyzja Burmistrza R. wydana między innymi na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchylająca wskazaną decyzję ostateczną została wydana w trybie wznowieniowym w dniu [...]. Treść art. 146 § 1 k.p.a wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ wskazanych tam terminów jako negatywnej przesłanki do uchylenie w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Oznacza te, że upływ tego terminu powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, chociażby wydana została z naruszeniem prawa. Prowadzenie postępowania po upływie przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnych, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Okoliczność ta nie była badana przez organy administracyjne oraz nie była podnoszona przez stronę skarżącą. Sąd zauważa, że upływ okresu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2009, sygn. akt I OSK 1604/09, Lex nr 745097 czy z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 596/09, Lex nr 595425). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy organ winien zatem przede wszystkim ustalić czy nastąpił upływ okresu wynikający z art. 146 § 1 k.p.a. W zależności od tych ustaleń, gdy nie upłynął pięcioletni okres organ I instancji może orzekać co do istoty sprawy, natomiast po upływie pięcioletniego okresu organ ten winien po stwierdzeniu, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ograniczyć się (na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.) do stwierdzenia wydania decyzji z dnia [...] przez Burmistrza R. z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, dla których decyzji nie można uchylić. Organ I instancji, jak i Kolegium wydało decyzję nie badając przesłanki wynikającej z art. 146 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, co powoduje konieczność ich uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.