IV SA/Gl 460/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza R. z dnia [...]r. nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. pełnomocnik B.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję z dnia [...] r. w sprawie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku na rzecz J. i K.R. oraz odmówiono im przyznania tych świadczeń. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem pełnomocnika w wyniku wykonania decyzji mogłoby dojść do wszczęcia postępowania w zakresie zwrotu wypłaconych świadczeń, co mogłoby wywołać niepowetowaną szkodę dla skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy stwierdzić, iż pełnomocnik skarżącej nie zawarł argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Pełnomocnik uzasadnił wniosek tym, że w wyniku wykonania decyzji mogłoby dojść do wszczęcia postępowania w zakresie zwrotu wypłaconych świadczeń, co mogłoby wywołać niepowetowaną szkodę skarżącej. Podniesione przez pełnomocnika okoliczności dotyczą skutków ewentualnego dalszego postępowania administracyjnego, które może być wszczęte w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja zostanie przez Sąd utrzymana w mocy. Dopiero wtedy organ będzie mógł wszcząć postępowanie w sprawie uznania świadczeń za nienależnie pobrane oraz postępowanie w sprawie ich zwrotu. Tym samym podniesione okoliczności nie odnoszą się do postępowania administracyjnego kontrolowanego przez Sąd, w którym zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję uchylającą rozstrzygnięcie przyznające świadczenia rodzinne oraz jednocześnie odmówiono ich przyznania. W tym stanie rzeczy uznano, że wniosek pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało sprawę rozstrzygnąć, na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. jak w sentencji. Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.