IV SA/Gl 463/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na decyzję [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji D. D. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...]r. nr [...] mocą której nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Pismem procesowym z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści pisma podał, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uważając, że decyzja nakładająca na niego karę jest niesłuszna, jest on osobą niewinną, znalazł się w niewłaściwym miejscu poszukując pracy. Wskazał, że jego konto bankowe zostało zablokowane, mieszka wraz z rodzicami, na których utrzymaniu aktualnie pozostaje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy podkreślić, że jedyną przesłanką wstrzymania zaskarżonej decyzji jest wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od skarżącego powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie tego nie uczynił. Bez wątpienia każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do jej zapłaty, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667). Podkreślić także należy, iż z akt sprawy jak i wydanego w sprawie postanowienia referendarza sądowego wynika, że zarówno skarżący jak i jego rodzice osiągają niewielkie ale jednak pewne dochody. Zgodnie z oświadczeniami skarżącego, jego matka i ojciec otrzymują miesięcznie w ramach wynagrodzeń po 1.450 zł netto, przy czym ojciec pobiera dodatkowo (nieregularnie) wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia. Sam wnioskodawca odbywa natomiast obecnie staż finansowany ze środków Unii Europejskiej, co również wiąże się z pewnym dochodem, jaki uzyskiwać musi w ramach stypendium, skarżący nie określił wysokości tego świadczenia, jednak wywód zawarty w pkt 2 jego pisma z dnia 18 sierpnia 2017 r. ( karta nr 30 akt sprawy) nie budzi wątpliwości, że dochód taki jest przezeń w tym zakresie osiągany. Równocześnie z oświadczeń zawartych we wniosku nie wynika, aby w przypadku skarżącego czy jego rodziców miały miejsce szczególne okoliczności (jak np. ciężka, obłożna choroba, nieporadność, niepełnosprawność w stopniu znacznym, nieszczęśliwe zdarzenia losowe), które mogłyby świadczyć o wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej czy też powodować obciążenie nadzwyczajnymi wydatkami. We wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący podniósł także zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Tymczasem Sąd, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada zasadności skargi. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy, a więc na rozprawie. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.