IV SA/Gl 463/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2018 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z [...]r. nr [...] wymierzającą skarżącemu D.D. karę pieniężną w kwocie [...]zł za wprowadzanie do obrotu do obrotu w punkcie A w Z. środków zastępczych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Dnia 1.12.2016r. przeprowadzono kontrolę w punkcie A w Z. w związku z podejrzeniem wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Osobą obecną w lokalu był D.D. Podczas kontroli w sklepie stwierdzono obecność następujących produktów: COINO Rigid stimulation - 9 szt., SPD Inhibits excessive libido - 3 szt., LITE Supports the libido - 65 szt., MEF Emotions stabilizer - 16 szt., KEKE collective satisfaction - 12 szt., BAKIBA Amulet - 9 szt. Podczas kontroli skarżący oświadczył, że jest zatrudniony jako sprzedawca w tym obiekcie od dwóch dni. Poprzedzająca kontrolę obserwacja, prowadzona przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z. oraz fakt, że w trakcie trwania kontroli do obiektu wchodzili klienci z zamiarem zakupu jednego ze znalezionych podczas prowadzonych czynności produktów, dawały podstawy do uznania, że skarżący udostępniał osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne. Zabezpieczone substancje zostały poddane analizie przez B Sp. z o.o., która w opinii toksykologicznej nr [...] z 23.12.2016 r., stwierdziła, że wykryte w badanych próbkach substancje mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz są środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r. poz. 224 z późn. zm.). Zgodnie z art. 44 b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t. j. Dz. U. 2016, poz. 224) zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych oraz nowych substancji psychoaktywnych. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadzaniem do obrotu jest udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych (art. 4 pkt. 34). Bez znaczenia jest status osób w procesie dystrybucji środków zastępczych. Zgodnie z art. 4 pkt 27 ustawy środek zastępczy to produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Stosownie zaś do postanowień art. 52a ust. 1 i 2 w/w ustawy, kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20000 zł do 1 000 000 zł. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z wyrokiem NSA z 15.12.2015 r. sygn. akt II OSK975/14 karę pieniężną wymierza się każdemu podmiotowi udostępniającemu środki zastępcze osobom trzecim. Ustalając karę pieniężną w dolnej granicy organ wziął pod uwagę ilość wprowadzanych do obrotu środków zastępczych. Z uwagi na powyższe, organ I instancji orzekł o wymierzeniu skarżącemu kary [...] zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od tego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie. Podniósł w nim, że jest młody, nie ma doświadczenia ani ukończonej szkoły średniej. Poszukiwał pracy, aby mógł się samodzielnie utrzymać. W listopadzie znalazł ofertę pracy na portalu OLX.PL w sklepie "z zabawkami dla dorosłych" z myślą o usamodzielnieniu się i rozpoczęciu życia niezależnie od rodziców. Został zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną do hotelu C w K., gdzie czekał na kandydatów na pracowników "pan M.", który przedstawił pracę jako atrakcyjną zarówno z uwagi na wynagrodzenie, jak i elastyczne godziny pracy. Po kilku godzinach od spotkania wskazał skarżącemu adres, pod którym później przeprowadzono kontrolę jako miejsce, gdzie odbędzie się jednodniowe szkolenie i przygotowanie skarżącego do pracy. W pomieszczeniu, do którego wprowadziła go czekająca na niego młoda kobieta znajdowała się gablota z olejkami do e-papierosów i szafka z gadżetami erotycznymi. Zapytana o ich niewielką ilość kobieta wyjaśniła, że jest to sklep erotyczny nastawiony raczej na afrodyzjaki, amulety i talizmany erotyczne. Zapewniła, że jest to legalna działalność i tak to wyglądało – pokazano skarżącemu jak rozliczać się z utargu, jak wysyłać raporty przez komunikator w telefonie. Następnego dnia zastał w pracy "pana Z.", który jednak szybko wyszedł, a po ok. 2 godzinach do lokalu weszli pracownicy Sanepidu w asyście Policji i zabezpieczyli amulety, talizmany i afrodyzjaki. Pan M. początkowo obiecał mu pomoc adwokata, ale ten po pierwszym spotkaniu odmówił prowadzenia sprawy skarżącego. Wtedy zrozumiał, że został wykorzystany przez pana M., a ludzie tacy jak on żerują na naiwności takich osób jak skarżący. Zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G.. Organ stwierdził, że badania laboratoryjne przeprowadzone przez B Sp. z o.o. potwierdziły, że próbki produktów zatrzymanych w sklepie w Z. będące analogami strukturalnymi substancji wymienionych w załączniku do ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii stanowią środki zastępcze w myśl definicji zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy. Stwierdzone substancje (również w opinii biegłych toksykologów) wykazują działanie psychoaktywne odpowiadające definicji środka zastępczego zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy. Nie budzi wątpliwości, że tego typu środki stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Fakt negatywnego oddziaływania środków zastępczych jest powszechnie znany i bez znaczenia pozostaje umieszczanie na ich opakowaniach opisów "nie do spożycia", "saszetki przeznaczone do użytku zewnętrznego", "chronić przed dziećmi". Zgodnie z art. 4 pkt 34 w/w ustawy "wprowadzanie do obrotu" oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Dotyczy to zarówno osób niebędących ich konsumentami, jak będących ich konsumentami tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w wyrokach: NSA z 2.06.2015 r. sygn. akt II OSK 2684/13 oraz NSA z 15.12.2015 r. sygn. akt II OSK 975/14. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji normy art. 52a wskazał, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy. Prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, organ inspekcji sanitarnej ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego. W toku prowadzonych postępowań organ ustalił, iż środki nabywane są w celu użycia. Wprowadzanie do obrotu służy potrzebie użycia, bez względu na formę - sposób. Organ podkreślił, że z urzędu znany jest mu fakt, iż we wskazanym sklepie w Z. wprowadzane były do obrotu produkty, w których w wyniku oceny i badań stwierdzono substancje będące również środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ponieważ zgromadzony materiał dowodowy potwierdził wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja wymierzająca karę pieniężną. Organ nałożył karę pieniężną w najniższej dolnej granicy przewidzianej w art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Kontrola przeprowadzona w sklepie w dniu 1.12.2016 r. była przeprowadzona w sposób nienaruszający przepisów prawa, w tym ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, więc dowody przeprowadzone w toku kontroli, mogą być wykorzystane w postępowaniu administracyjnym. Skarżący odmówił podpisania upoważnień do kontroli oraz protokołu kontroli. Twierdzenie skarżącego, iż nie miał świadomości czym są przedmiotowe produkty uznał za gołosłowne. Odmowa podpisania jakichkolwiek dokumentów, udzielanie niejasnych odpowiedzi takich jak: nieznany pracodawca, brak umowy o pracę świadczy o tym, że osoba ta miała pełną świadomość, jakie środki sprzedaje i w jakim celu są używane. Na to rozstrzygnięcie skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniósł w niej o "zniesienie kary" nałożonej na niego, gdyż świadomie nie wprowadzał żadnych środków zastępczych w obieg. Podniósł, że kara została na niego nałożona niesłusznie, gdyż nigdy nie wprowadzał świadomie w obieg środków zastępczych, które mogłyby komuś zaszkodzić. Ponownie opisał przebieg rekrutacji do pracy wskazał, że opisy znajdujące się na opakowaniach produktów utwierdzały go w przekonaniu, że są to zwykłe gadżety z sex shopu. On sam nigdy nie miał żadnego kontaktu z "dopalaczami". Podejrzewa, że człowiek, który go zatrudnił, wiedział, że lokal obserwuje Policja, dlatego zatrudnił osobę młodą, naiwną i niedoświadczoną. Protokołu kontroli nie podpisał, bo nie posiadał żadnej pisemnej umowy wiążącej go ze sklepem. Stwierdził, że osobą odpowiedzialną za rozprowadzanie tych środków jest wyłącznie właściciel sklepu, który świadomie werbuje naiwnych pracowników przez fałszywe oferty pracy na portalu internetowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Na rozprawie 26.03.2018r. skarżący oświadczył, że nie wiedział jaki rodzaj towaru znajduje się w kontrolowanym punkcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. zamieszczonej w Dz.U. z 2016r., poz. 224 ze zm. Stosownie do art. 52a ust. 1 ustawy, kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. Definicję środka zastępczego zawiera art. 4 pkt 27 ustawy, zgodnie z którym jest to produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów; Natomiast wprowadzanie do obrotu, to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych (art. 4 pkt 37 ustawy). W stanie faktycznym sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że udostępnieniu podlegały środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy, co wynika z opinii toksykologicznej z 23.12.2016r. (poz. 25 w aktach administracyjnych). Zdaniem Sądu nie można jednak stwierdzić, że wprowadzającym istotnie był skarżący. Należy bowiem zauważyć, że nie był on właścicielem tego towaru, nie dysponował nim swobodnie i według swego uznania. Co najwyżej można przyjąć, że władał nim w imieniu i na rzecz jego właściciela. W takim zaś wypadku – zdaniem Sądu – należy przyjąć, że wprowadzającym do obrotu w rozumieniu art. 4 pkt 37 ustawy był ów właściciel Należy bowiem zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżący konsekwentnie utrzymywał, że zjawił się w punkcie Ksero poligrafia 24h, gdyż otrzymał ofertę zatrudnienia w charakterze sprzedawcy. Wyjaśnienie to Sąd uznał za wiarygodne. Skarżący przedłożył bowiem kopię ogłoszenia o pracy na stanowisku sprzedawcy w "sklepie dla dorosłych" dodaną 5.11.2016r. Z akt sprawy wynika także, że istotnie obiekt ten był obserwowany. Kartę 8 stanowi notatka, że w dniu 27.10.2016r. obiekt był nieczynny, podobnie z karty 9 wynika, że również 28.11.2016r. obiekt ten był zamknięty, co czyni wiarygodnymi wyjaśnienia skarżącego, że podjął w nim pracę 1.12.2016r. po "przeszkoleniu" 30.11.2016r. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że obiekt, w którym działalność była prowadzona stanowi własność E.T. (karta 5), która wynajęła lokal D Sp. z o.o. z K. (karta 7). Również w protokole kontroli wskazano, że kontrolowanym jest ta właśnie Spółka, podano też personalia osób działających w jej imieniu (karta 12) i nie były to dane skarżącego. Kartę 15 stanowi decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z 1.12.2016r. nr [...], mocą której zarządzono wycofanie z obrotu wymienionych w niej produktów, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi lub nową substancją psychoaktywną i jest ona adresowana nie do strony, lecz A Sp. z o.o. w K., z czego wynika, że organ ma wiedzę, do kogo należą wspomniane środki, a zatem w czyim imieniu i na czyją rzecz były dystrybuowane w punkcie w Z. i kto jest kompetentny, aby wycofać je z obrotu lub – analogicznie - do tego obrotu je skierować. Dla Sądu oczywistym bowiem jest, że wynajęcie lokalu, umieszczenie w nim towaru handlowego i zatrudnienie pracownika ani nie jest celem samym w sobie, ani nie ma na celu, aby to ów pracownik prowadził tam własną działalność gospodarczą, lecz ma na celu prowadzenie tej działalności przez jej organizatora, choćby nawet w jej toku posługiwał się innymi osobami. Przyjęcie założenia przeciwnego prowadziłoby do przypisania odpowiedzialności za wprowadzanie do obrotu środków psychoaktywnych sprzedawcy czyli osobie wykonującej jedynie polecenia służbowe pracodawcy, pełniącej de facto funkcję jedynie wykonawczą i żadnym stopniu nie decyzyjną, podczas gdy faktyczni decydenci i organizatorzy procederu pozostawaliby bezkarni, choć to bez ich aktywności związanej z organizacją całego przedsięwzięcia obrót nimi nie mógłby mieć miejsca. W ten sposób wypaczeniu uległby sens nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, która przewiduje odpowiedzialność administracyjną za wprowadzanie środków psychoaktywnych do obrotu. Należy bowiem przypomnieć, że przepisy art. 44b i 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostały dodane do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustawą z 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), zmieniającą przedmiotową ustawę z dniem 27 listopada 2010 r., jej celem było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne. Aby zatem mogła ona realizować cel zniechęcający, środki w niej przewidziane winny być skierowane przeciwko tym osobom, co do których mogą odnieść skutek w postaci zaprzestania czy rezygnacji z podjęcia działalności w zakresie handlu dopalaczami. Nie osiągnie się tego skutku wymierzając represje w osobę, która takiego zamiaru nigdy nie miała. Przeciwnie, w sytuacji, gdy dochodzi do ukarania sprzedawcy z pominięciem faktycznych organizatorów, których całe działanie nakierowane było na osiągnięcie skutku w postaci wprowadzenia substancji do obrotu, cel ustawy zostaje wypaczony, bo nie prowadzi do eliminacji zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi – na miejsce jednej niezorientowanej co do charakteru przedsięwzięcia osoby przyjdzie zapewne następna i umożliwi osiąganie dalszych zysków faktycznym organizatorom. Co więcej skarżący podnosił, że nie miał świadomości charakteru oferowanych do sprzedaży środków i Sąd również uznał to stwierdzenie za wiarygodne. Wersję tę potwierdza zarówno treść ogłoszenia na OLX (praca "w sklepie dla dorosłych"), jak i nazwy handlowe oferowanego towaru – SPD Inhibits excessive libido, LITE supports the libido, KEKE collective satisfaction, BAKIBA amulet i inne, kojarzące się z artykułami erotycznymi. Nie stoi na przeszkodzie wyżej prezentowanemu rozumieniu pojęcia "wprowadzanie do obrotu" orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 26 stycznia 2017 r. II OSK 856/15 Sąd orzekł, że sankcja, o której mowa w art. 52a ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii za wprowadzania do obrotu środka zastępczego może być nałożona również w przypadku udostępniania tych środków osobom trzecim, w ramach sprzedaży detalicznej. Tym niemniej należy zwrócić uwagę na odrębność stanów faktycznych obu spraw, gdyż NSA wydał orzeczenie na kanwie stanu, gdzie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wpłynęły cztery sprawy przekazane wraz z materiałem dowodowym przez różne organy z terenu całego kraju dotyczące wprowadzania przez M. J. do obrotu środków zastępczych. Środki te wprowadzane były do obrotu w formie przesyłek nadawanych przez M.J. za pośrednictwem Poczty Polskiej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zakazał M. J. wprowadzania do obrotu środków zastępczych szczegółowo opisanych w wydanych decyzjach. Równocześnie organ pierwszej instancji orzekł o wycofaniu przedmiotowych środków z obrotu oraz o ich zniszczeniu na koszt strony postępowania czyli M.J. Z powyższego wynika, że sprzedaż detaliczną prowadził M.J. w imieniu własnym i na własną rzecz i to w stosunku do niego wydano także decyzje o zakazie wprowadzania środków do obrotu, ich wycofaniu i zniszczeniu na koszt strony, tj. tej osoby, która w mieniu własnym i na własną rzecz je dystrybuowała. Również w sprawie z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 2480/15 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że sankcja, o której mowa w art. 52a ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii za wprowadzania do obrotu środka zastępczego może być nałożona również w przypadku udostępniania tych środków osobom trzecim, w ramach sprzedaży detalicznej. Sąd orzekał w stanie faktycznym, w którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzania do obrotu przez M. P. środków zastępczych. Prokuratura Rejonowa L. przekazała materiały dotyczące wprowadzania do obrotu środków zastępczych przez grupę młodych osób - w tym przez M. P. Wylegitymowane i przeszukane przez policję osoby posiadały przy sobie środki odurzające, które wcześniej nabyty lub otrzymały od M. P. Zeznając w postępowaniu prowadzonym przez policję M. P. oświadczył, że w marcu 2013 r. nabył 100 g tego wyrobu ("haszu") za kwotę 1 000 zł (po 10 zł za 1 gram). Z tego sprzedał jednej osobie 50 g i jednej osobie 10 g (po 20 zł za 1 gram). 10 gram rozdał na imprezach znajomym jako "poczęstunek" do spróbowania. Resztę, tzn. 30 g zabezpieczyła policja. Z powyższego wynika, że również w tej sprawie osoba uznana za wprowadzającą do obrotu środki zastępcze czyniła to imieniu własnym i na własną rzecz, odmiennie, niż to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wykładnię dokonaną powyżej i weźmie pod uwagę, że w takim stanie faktycznym, jak wyżej wskazany wprowadzającym w rozumieniu ustawy jest faktyczny organizator procederu, zapewniający spełnienie się wszystkich warunków koniecznych do obrotu środkami zastępczymi. Z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez ich błędną wykładnię, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.