IV SA/Gl 465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009 r. Sąd odrzucił skargę S.P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji. Skarżący nie stawił się na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r., na której zapadło przedmiotowe orzeczenie. Wnioskiem wniesionym w dniu [...] r. (data z prezentaty KWP w K.) strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w przedmiocie funkcjonariuszy Policji według jego wiedzy nie stosuje się przepisów prawa administracyjnego. Skarżący przyznał, że został pouczony o sposobie i formie zaskarżenia, jednakże nie wskazano przepisów prawa z których to miało wynikać. Wobec tego faktu, skarżący był błędnie przekonany o podmiocie do którego należy taką skargę złożyć. Na jego postępowaniu zaważyło przekonanie, że skargę może złożyć w jakichkolwiek jednostce organizacyjnej, co będzie miało skutek doręczenia z zachowaniem zawitego terminu. Z powyżej opisanych przyczyn strona wywiodła swoje uprawnienie do złożenia przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – przewiduje, że "jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym". W myśl art. 87 P.p.s.a "pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu" (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli łącznie występują następujące przesłanki: został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiąjącej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie termin do złożenia skargi upłynął w dniu [...] r., Natomiast strona dowiedziała się o uchybieniu terminu do złożenia skargi po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi, które nastąpiło w dniu [...] r. Wobec tego faktu strona w dniu [...] r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wynika z tego, że strona skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, której terminowi uchybiła. W niniejszej sprawie oceny wymaga zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej w przewidzianym dla niej terminie. Strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinna uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione gdy strona chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła jej z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. Skarżący wskazał jako przyczynę uchybienia fakt, iż był przekonany, że w postępowaniu dyscyplinarnym, w przypadku zaskarżenia ostatecznego postanowienia lub decyzji nie mają zastosowania przepisy postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy w zaskarżonym orzeczeniu zostało zawarte pouczenie o treści "Niniejsze orzeczenie jest ostateczne. Stronie służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego sadu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia" Ponadto wskazał, że w treści pouczenia nie podano żadnych przepisów z których takowa forma wniesienia skargi by miała wynikać. Stosownie do art. 138 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. z 2007 Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd po przeanalizowaniu obowiązujących przepisów oraz akt sprawy doszedł do przekonania, że nie można w/w zarzutów uznać jako uzasadnioną okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia skargi. Sąd podkreśla, że strona została prawidłowo pouczona o formie i trybie zaskarżenia orzeczenia, ponadto wskazano jej termin oraz organ do którego należało złożyć skargę. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w judykaturze, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przekonanie skarżącego nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, ponieważ nieznajomość przepisów prawa nie może być przesłanką braku winy strony (zob. post. NSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2005 r. LEX nr 302279). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przyczyny wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie można zaliczyć do przyczyn uzasadniających przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej, zaś innych powodów braku winy strona nie wskazała. Z powyższych względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.