IV SA/Gl 465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi S. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji postanawia odrzucić skargę Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w B.– B., działając na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) orzekł o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...] S. P. wobec stwierdzenia przedawnienia karalności przewinień dyscyplinarnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż S. P. obwiniony o to, że w dniach [...] r., [...] r. oraz [...] r., dopuścił się [...]. Jednakże w oparciu o art. 135 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 4 ustawy o Policji kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Dlatego z uwagi na fakt, iż od momentu popełnienia przewinień dyscyplinarnych upłynął rok, należało stwierdzić istnienie podstawy do umorzenia postępowania dyscyplinarnego i orzec jak w sentencji orzeczenia. W odwołaniu S.P. zarzucił, że Komendant Miejski Policji w B. – B. wydając zaskarżone orzeczenie, naruszył prawo materialne i procesowe, co powinno skutkować uchyleniem go w całości i uniewinnieniem od bezpodstawnych zarzutów. W uzasadnieniu wskazał, że podstawa prawna zaskarżonego orzeczenia jest sprzeczna z podaną podstawą faktyczną. Zdaniem S. P. na podstawie wskazanego przepisu winno nastąpić umorzenie, ale tylko w przypadku nie stwierdzenia przewinienia dyscyplinarnego. Natomiast na tym etapie postępowania przełożony dyscyplinarny powinien orzec o niewinności, zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, a nie stwierdzać umorzenie postępowania. Skarżący podniósł również, że w toku postępowania złożył wniosek o wyznaczenie pełnomocnika, jednakże jego wniosek pozostał bez rozpoznania. Orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymane zostało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołany został stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie oraz powołano się na treść art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Uznano w oparciu o ten przepis, że nie wszczyna się postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w art. 135 ust. 4 i 5 ustawy o Policji, a więc po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zatem wszczęte w przypadku odwołującego postępowanie dyscyplinarne jako bezprzedmiotowe musiało zostać umorzone albowiem ziścił się wyżej opisany warunek. W tym stanie rzeczy nieuzasadniony jest zarzut odwołującego, dotyczący wydania orzeczenia bez rozpatrzenia i oceny wszystkich niezbędnych dla prawidłowego zakończenia sprawy okoliczności. Organ odwoławczy wytknął organowi I instancji, iż nie rozpoznał wniosku S. P. o ustanowienie obrońcy i uchybienie to winno być jak najszybciej usunięte w dalszym toku postępowania. Ponadto organ odwoławczy potwierdził zarzut skarżącego odnośnie nie wskazania pełnej podstawy prawnej, jednakże zdaniem organu niepełność podstawy prawnej nie może dyskwalifikować zaskarżonego orzeczenia albowiem takie uchybienie nie ma wpływu na prawidłowość orzeczenia. Organ II instancji odnosząc się do wniosku o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego wskazał, że kwestia ta zostanie rozstrzygnięcia w toku odrębnego postępowania. W złożonej skardze skarżący zarzucił, że w zaskarżonym orzeczeniu pominięto treść § 10 ust. 1 pkt. 1, § 11 ust. 3 lit. d i § 20 ust. 1 pkt. 1 Zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r., które wyłączają zawinienie czynu oraz wniósł o uchylenie zaskarżonych orzeczeń w całości i pouczenie organów administracji publicznej o sposobie prawidłowego prowadzenia i zakończenia postępowania dyscyplinarnego. S. P. opisał szczegółowo treść stawianych mu zarzutów, które stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zaznaczył, że wszystkie zarzuty mają charakter absurdalny i nie powinny w ogóle być rozpatrywane. Skarżący podniósł ponownie fakt, iż wielokrotnie podczas postępowania administracyjnego składał wnioski o ustanowienie obrońcy jednakże wszystkie zostały pominięte lub rozpoznane odmownie. Ponadto organy administracyjne nieprawidłowo formułowały pouczenia odnośnie występowania obrońcy w postępowaniu administracyjnym. S. P. zwrócił również uwagę na fakt, iż wielokrotnie bez żadnej podstawy odmawiano mu przeprowadzenia dowodów przez niego zgłoszonych. W uzasadnieniu skarżący w bardzo szczegółowy sposób opisał tok postępowania oraz wyraził niezadowolenie z treści ostatecznego orzeczenia. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. W piśmie procesowym z [...] r. skarżący wywodził, iż jego zdaniem skarga została złożona w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei art. 54 wyżej wymienionej ustawy stanowi w § 1, iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zaskarżone orzeczenie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] r., z prawidłowym pouczeniem, iż przysługuje na to orzeczenie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Termin do skutecznego złożenia skargi upływał zatem w dniu [...] ( środa robocza). Przedmiotowa skarga tymczasem została złożona w Komendzie Miejskiej Policji w B.– B. w dniu [...]r. i została przekazana przez ten organ do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. w dniu [...] r., która to data jest datą wpływu skargi do organu. Przypadki kiedy pismo ( w tym przypadku skarga do Sądu) zostanie wniesione z pominięciem organu, za pośrednictwem którego powinno być wniesione, określone są w art. 83 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł 83 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi: - w § 3, iż oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, - w § 4, że to samo dotyczy złożenia pisma przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego oraz przez członka załogi polskiego statku morskiego u kapitana statku. Z powyższego wynika jednoznacznie, iż funkcjonariusze Policji - jako nie wymienieni w treści § 4 wskazanego wyżej przepisu pisma do Sądu – nie mogą korzystać z uprzywilejowanej (szczególnej) formy składania pism do Sądu, za pośrednictwem swojej macierzystej jednostki, czy też miejsca aktualnego pobytu. Stąd też nie sposób uznać, że skarga została złożona w terminie. Co do załączonego przez skarżącego pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. stanowiącego odpowiedź na skargę w innej sprawie administracyjnej , należy wskazać, że z przywołanych w tym piśmie dat (doręczenie decyzji stronie - [...] r., wpływ skargi do organu II instancji - [...] r.) wynika jedynie to, że tamta skarga została złożona w 30 dniowym terminie do jej wniesienia, a bez znaczenia prawnego pozostaje tu fakt, iż została ona wniesiona za pośrednictwem poczty wewnętrznej. Artykuł 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi , że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zważając na powyższe oraz na okoliczność, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi (która to instytucja była mu znana , co wynika już z treści ostatniego zdania pisma skarżącego z dnia [...] r.) należało orzec jak w sentencji postanowienia.